Lord z planety Ziemia

Wszystko się powtórzyło. Wydarzenia przewinęły się od nowa, jak epizody w puszczonym ponownie filmie. Kadr po kadrze. I tylko ja znałem z góry cały scenariusz.

Kutry patrolowe, które zbyt długo decydowały, czy mnie zniszczyć, czy nie… I pojawienie się Ernada, który odciągnął je w decydującej chwili.

Ogród rzeźb na dachu pałacu. I dwóch gwardzistów – pierwsze ofiary mojego pistoletu.

Bieg po korytarzu prowadzącym do sali księżniczki. Płaszczyznowy dysk rzucony w stronę zagradzających mi drogę żołnierzy Shorreya.

Księżniczka, która poznała mnie nie od razu. I jej prośba, żebym się odwrócił.

Skoncentrowałem się i wyrwałem ze strumienia wydarzeń. Księżniczka musiała zmienić suknię na kombinezon. Ale ja nie zamierzałem obrywać z powodu jest wstydliwości.

Odwróciłem lekko głowę i obserwowałem ciemne prostokąty okien pomiędzy zasłonami. Odbijały wszystko, co działo się w pokoju. Księżniczkę, która zrzuciła rozciętą suknię. Jej służącą Dilę rozwijającą kombinezon.

Serce tłukło mi się jak szalone. Do diabła, co się ze mną dzieje? Nie jestem dziesięcioletnim chłopcem, który ogląda w szkolnej toalecie rozmazane zdjęcia pornograficzne. Ani siedemnastolatkiem, drżącą ręką rozpinającym dżinsy swojej dziewczyny. Widziałem takie orgie, jakich pozazdrościłaby mi Emmanuelle. Zdarzało się, że zasypiałem w ramionach jednej dziewczyny, a budziłem się w ramionach innej. Miałem tyle kobiet, że nawet nie pamiętam ich imion…

Ale żadnej z nich nie kochałem.

Patrzyłem na nagie ciało okryte przezroczystą mgiełką bielizny, i wiedziałem, że żadnej innej kobiety na świecie nie będę tak pragnął. Chcę posiąść księżniczkę. Chcę dotykać jej ciała przez delikatny pancerz kombinezonu. Chcę poczuć jej pieszczoty i ofiarować jej swoje.

I zabić Shorreya, który śmiał pragnąć tego samego.

Tajne drzwi w ścianie otworzyły się, a ja omal znów nie przegapiłem tego momentu. Zacząłem uchylać się przed rzuconym nożem zaledwie odrobinę szybciej niż za pierwszym razem. Niezły początek.

– Lordzie!

Ostrze kindżału musnęło ramię, rozpruwając kombinezon i zostawiając na ciele krwawiący ślad. Lepiej niż poprzednio, ale mimo wszystko…

Poczułem złość. Nie po to aktywizowałem temporalny granat, nie po to znowu wysłałem Ernada na śmierć, żeby uwierzyć w przeznaczenie!

– Macie! – krzyknąłem, strzelając do gwardzistów.

I znowu pięciu gwardzistów przeżyło. Znowu zastrzeliłem jednego z nich, a w pistolecie skończyły się pociski. Znowu, jak poprzednio, cofałem się, z trudem powstrzymując ich napór. Przeznaczenie?

Jeden z gwardzistów odsłonił się, robiąc za duży zamach do zadania ciosu. Poprzednim razem zraniłem go w rękę.

Teraz uderzyłem w serce – tym samym ciosem, którym Shorrey próbował zabić mnie. Klinga weszła w pierś, a na twarzy gwardzisty rozlała się martwa bladość. Miecz wyszedł z rany i kombinezon zamknął się, zsuwając rozcięcie. Ale gwardzista już padał, nogi się pod nim uginały; księżniczka, które podbiegła na pomoc, zaatakowała nie jego, lecz innego żołnierza.

Przeznaczenie znikło.

Kilka sekund później było po wszystkim. Staliśmy z księżniczką naprzeciwko siebie, a pomiędzy nami leżały cztery nieruchome ciała w ukrywających rany kombinezonach.

– Doskonale władasz mieczem – powiedziała księżniczka.

– Ty również.

– Mnie uczono tego od dzieciństwa. Ale jak zabiłeś pozostałych?

Wargi poruszyły się same:

– Pistolet strzela płaszczyznowymi dyskami.

Znowu „szedłem” na autopilocie. Zmieniająca się rzeczywistość z uporem próbowała powrócić do pierwotnego stanu. Cóż, nie było w tym nic złego.

Ruszyliśmy do pasów startowych.

Znowu bieg przez ciemny ogród i ochroniarz zabity płaszczyznowym dyskiem. I męczące przeciążenia awaryjnego startu.

Flaer szybował do bazy imperatorskich wojsk lotniczych. Tam gdzie miałem zginąć.