Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Мой Лорд, але тут ні можа быць ніякіх пытанняў, напэўна…
— .. пытанні ёсць, Сэверус. Ёсць.
Вальдэморт спыніўся, і Гары ўбачыў, як ён зноў пачаў круціць Старэйшую Палачку ў сваіх доўгіх белых пальцах, неадрыўна гледзячы на Снэйпа.
— Чаму абедзве палачкі, якія я выкарыстаў, падвялі мяне, калі я выкарыстаў іх супраць Гары Потэра?
— Я… я не магу адказаць на гэтае пытанне, мілорд.
— Не можаш?
Хваля яго лютасці шыпамі пранізала галаву Гары; ён прыкусіў кулак, каб ні закрычаць ад болі. Закрыўшы вочы, ён раптам стаў Вальдэмортам, які глядзеў на бледны твар Снэйпа.
— Мая цісавая палачка зрабіла ўсё, што я прасіў, Сэверус, акрамя просьбы забіць Гары Потэра. Гэта паўтарылася два разы. Алівандэр распавёў мне пад катаваннем пра стрыжні-двайняты і параіў скарыстацца чужой палачкай. Я так і зрабіў, але палачка Люцыюса, разляцелася на кавалкі пры сустрэчы з палачкай Потэра.
— Я… я не магу растлумачыць… мой спадар.
Снэйп цяпер не глядзеў на Вальдэморта. Яго цёмныя вочы ўсе яшчэ былі прыкаваныя да шчыльных кольцаў змяі ў ахоўнай сферы.
— Я шукаў трэцюю палачку, Сэверус, Старэйшую Палачку, Палачку Лёса, Смяротную Палачку. Я узяў яе ў папярэдняга ўладальніка. Я узяў яе з магілы Альбуса Дамблдора.
Цяпер Снэйп глядзеў на Вальдэморта, і яго твар нагадваў пасмяротную маску. Ён быў мармурова-белым і такім ненатуральна нерухомым, што калі ён загаварыў, было страшна ўсведамляць, што гэты пусты погляд прыналежыць жывому чалавеку.
— Мой Лорд, — дазвольце мне пайсці да хлапчука…
— Усю гэтую доўгую ноч, знаходзячыся на парозе перамогі, я сядзеў тут, — працягваў Вальдэморт. Яго голас гучаў ледзь гучней, чым шэпт, — разважаючы, варожачы, чаму ж Старэйшая палачка адмаўляецца стаць тым, чым, паводле легенды, яна павінна стаць у руках законнага ўладальніка, і, думаю, я знайшоў адказ.
Снэйп маўчаў.
— Можа быць, ты ўжо ведаеш яго? Ты ж разумны чалавек, Сэверус. Ты быў добрым і адданым служкай, і я шкадую аб тым, што мне прыйдзецца зрабіць.
— Мілорд…
— Старэйшая Палачка не можа служыць мне належным чынам, Сэверус, таму што я не яе праўдзівы гаспадар. Старэйшая Палачка прыналежыць чараўніку, які забіў яе апошняга ўладальніка. Ты забіў Альбуса Дамблдора. Пакуль ты жывы, Сэверус, Старэйшая Палачка ня можа быць маёй.
— Мой Лорд! — Снэйп пратэставальна падняў палачку.
— Гэта адзіны спосаб, — сказаў Вальдэморт. Я павінен падпарадкаваць сабе палачку, Сэверус. Калі яна стане маёй, я, нарэшце, зладжуся з Потэрам.
І Вальдэморт рассек паветра Старэйшай Палачкай. Са Снэйпам нічога ні здарылася і яму, падобна, на дзелі секунды здалося, што Вальдэморт памілаваў яго, але затым намер Цёмнага Лорда стаў зразумелым. Клетка змяі пракацілася па паветры, і Снэйп паспеў толькі ўскрыкнуць, калі Наджыні апавіла яго галаву і плечы, і Вальдэморт загадаў на змяінай мове:
— Забі.
Раздаўся жудасны крык. Гары ўбачыў, як твар Снэйпа збялеў, яго чорныя вочы пашырэлі, калі іклы змяі ўсадзіліся ў яго шыю. Ён не змог стрэсці з сябе зачараваную клетку, яго калены падхіліліся, і ён зваліўся на падлогу.
— Мне шкада, што так здарылася, — сказаў Вальдэморт холадна. Ён адвярнуўся, і не было ў ім ніякага шкадавання раскаяння. Настаў час пакінуць гэтую халупу і пачынаць дзейнічаць, гэтая палачка дазволіць цяпер дасягнуць усіх яго мэт. Ён накіраваў яе на зорную клетку, узнімальную ўверх, што ляжала на баку Снэйпа, з ран на шыі якога хвастала кроў. Вальдэморт імкліва выйшаў з пакоя, ні азірнуўшыся назад, вялікая змяя рухалася следам за ім у яе велізарнай ахоўнай сферы.
У тунэлі Гары вярнуўся ў сваю прытомнасць і адкрыў вочы. Кроў косткі яго пальцаў, якія ён скусаў, стрымліваючы крык, сыходзілі крывёй. Цяпер, гледзячы ў вузкую шчыліну паміж скрыняй і сцяной, ён бачыў толькі чорны чаравік, які дробна падрыгіваў на падлозе.
— Гары! — выдыхнула Герміёна ззаду яго, але ён ужо накіраваў палачку на скрынку, якая зачыняла праход. Яна паднялася на цалю ў паветра і бясшумна адсунулася ў бок. Як мага цішэй Гары пракраўся ў пакой.
Ён не ведаў, чаму гэта рабіў, навошта ён падыходзіць да таго, хто паміраў: ён не ведаў тое, што адчувае, гледзячы на бледны твар Снэйпа, што спрабуе заціснуць пальцамі раны на шыі.
Гары скінуў Плашч-Нябачнік і паглядзеў уніз на чалавека, якога ён ненавідзеў, чые пашыраныя чорныя вочы былі накіраваныя на Гары, нібы ён жадаў нешта сказаць. Гары схіліўся над ім, і Снэйп схапіў яго за куртку і прыцягнуў бліжэй да сабе.