Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
І тут сарэбраныя заяц, парсюк і ліса праляцелі міма Гары, Рона і галавы Герміёны: Дэментары адыходзілі перад надыходзячымі істотамі.
З цемры вышлі трое і сталі побач, палачкі ў іх выцягнутых руках працягвалі выкідваць Патронусаў. Гэта былі Луна, Эрні і Шэймас.
— Выдатна! — сказала Луна падбадзёрвальна, быццам яны зноў знаходзіліся ў Выратавальным-Пакою, і гэта быў проста практычны заклён на занятках Арміі Дамблдора. — Усё добра, Гары... давай, успомні які-небудзь шчаслівы момант…
— Шчаслівы момант? — спытаў ён надтрэснутым голасам.
— Мы ўсё яшчэ тут, — шаптала яна. — Мы ўсё яшчэ дужаемся! Давай жа....
Срэбная іскра, потым дрыготкі мір, і раптам з неверагодным высілкам з канца палачкі Гары вырваўся алень. Ён панёсся наперад, і Дэментары канчаткова зніклі, разляцеліся ў розныя бакі, і неадкладна вакол запанавала ўсё такая ж ціхая ноч, але гукі бою зноў даносіліся да яго вушэй.
— Нават ні ведаю, як вас аддзячыць, — сказаў Рон, паварочваючыся да Луны, Эрні і Шэймаса. — Вы толькі што выратавалі нас...
Зямля затрэслася, прычуўся румз, і яшчэ адзін волат, самы велізарны з усіх, размахваючы дубцом, з’явіўся з цемры з боку леса.
— Бяжым! — зноў крыкнуў Гары, але іншым не патрабаваў загад; усе сарваліся з месца якраз своечасова, паколькі праз секунду велізарная нага апусцілася якраз туды, дзе яны толькі што стаялі.
Гары азірнуўся: Рон і Герміёна ішлі за ім, а трое астатніх зніклі ў гушчы бітвы.
— Давайце прыбярэмся далей адсюль! — крыкнуў Рон, калі волат зноў размахнуўся сваім дубцом, яго румз рэхам пранасіўся ў ночы над тэрыторыяй Хогвартса, дзе чырвоныя і зялёныя выбліскі працягвалі раздзіраць цемру.
— Лупцуючая Вярба, — сказаў Гары. — Ідзем!
Нейкім чынам яму атрымалася замураваць у сваёй прытомнасці тую маленькую яго частку, у якую ён ні мог цяпер зазіраць: думкі пра Фрэда і Хагрыда, яго страх за ўсіх, каго любіць, дзе б яны ні знаходзіліся — у замку або па-за яго сцен, — усё гэта павінна пачакаць, таму што яму трэба бегчы, яму трэба забіць змяю і Вальдэморта, таму што, як сказала Герміёна, гэта адзіны спосаб спыніць усё гэта…
Ён бег, амаль верачы ў тое, што яму атрымаецца абагнаць смерць, ні звяртаючы ўвагі на струмні святла, якія прарэзалі навакольную цемру, на шум возера, якое гудзела падобна мору, на дзіўнае рыпанне дрэў Забароненага лесу пры поўнай бязветранасці; ён бег па зямлі, якая, здавалася, сама ўдзельнічала ў бітве; ён ніколі ў жыцці ні бегаў так хутка, і велізарнае дрэва Гары ўбачыў першым, Вярбу, якая абараняла сакрэт, які захоўваўся ў яе каранях, размахваючы галінамі нібы пугай.
З працай перакладаючы дыханне, Гары спыніў бег і пачаў абыходзіць вярбу па крузе па-за дасяжнасцю ад яе галін, узіраючыся ў цемру ў пошуках таго нараста на ствале, з дапамогай якога дрэва можна было абезрухоміць. Неўзабаве Рон і Герміёна далучыліся да Гары. Герміёна ды задыхалася, што ні магла казаць.
— Як мы ўвойдзем? — затыхаўся Рон. — Я бачу нараст… калі б ў нас быў Крукшанс…
— Крукшанс? — прахрыпела Герміёна, сагнуўшыся напалову і схапіўшыся за грудзі. — Ты чараўнік, ці не?
— О, дакладна, так…, — Рон агледзеўся вакол, затым накіраваў палачку на дубец, які ляжаў на зямлі, і сказаў "Вінгардым Левіоса!". Дубец падняўся ў паветра, закруціўся, нібы падхоплены парывам ветра, і паляцеў прама да ствала скрозь галіны Вярбы, якія злавесна калыхаліся. Ён уткнуўся ў ствол каля каранёў, і дрэва, якое толькі што выгіналася, замерла.
— Пышна! — цяжка дыхаючы, сказала Герміёна.
— Пачакаеце.
На нейкую долю секунды, слухаючы грукат і кананаду бою, Гары вагаўся... Вальдэморт жадаў, каб ён прыйшоў… Што калі ён вядзе Рона і Герміёну ў пастку? Але суровая рэчаіснасць узяла над ім верх. Усё вельмі проста: адзіны спосаб перамагчы — гэта забіць змяю, а там, дзе змяя, там і Вальдэморт, а Вальдэморт знаходзіўся зараз у канцы гэтага тунэлю…
— Гары, мы ідзем, захадзі! — сказаў Рон, падапхнуўшы яго наперад.
Гары ўціснуўся ў земляны праход, утоены ў каранях дрэва. Цяпер ён здаваўся вузейшым, чым калі яны былі тут у апошні раз. Столь была вельмі нізкай, і калі чатыры гады таму ім прыходзілася згінацца напалову, каб прайсці па ім, то зараз нічога ні заставалася, як паўзці на карачках.
Гары поўз першым, асвятляючы шлях чарадзейнай палачкай. У любы момант ён чакаў натыкнуцца на перашкоды, але гэтага не адбылося. Яны прасоваліся ў маўчанні, погляд Гары быў засяроджаны на вагальным святле палачкі, заціснутай у яго кулаку. Нарэшце, тунэль пачаў пашырацца, і Гары ўбачыў доўгую вузкую палоску святла наперадзе. Герміёна пацягнула яго за шчыкалатку.