Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— У мяне яшчэ ёсць! — крычала прафесар Трэлоні з-за парэнчаў. — Для любога, хто захоча!.. Вось...
Падобна тэнісісту, які выконвае падачу, яна выцягнула яшчэ адзін велізарны шар з сумкі, і, узмахнуўшы палачкай, паслала яго праз увесь зал. Той патрапіў у акно, разбіўшы яго дашчэнту. У той жа момант цяжкія драўляныя дзверы галоўнага ўваходу расхінуліся, і велізарная колькасць гіганцкіх павукоў уварвалася ў вестыбюль.
Крыкі жаху разарвалі паветра: Пажыральнікі Смерці і абаронцы Хогвартса, кінуліся ўрассыпную. Чырвоныя і зялёныя выбліскі паляцелі ў гушчу пачвар, якія зноў прыбылі. Павукі здрыгануліся і ўздыбіліся, і выглядалі яшчэ страшэнна, чым раней.
— Як мы выйдзем? — загарлапаніў Рон, імкнучыся перакрычаць усеагульныя крыкі, аднак, перш чым Гары і Герміёна паспелі адказаць, хтосьці адапхнуў іх у бок. Хагрыд бег па лесвіцы, размахваючы сваім ружовым, у кветачку, парасонам.
— Не чапайце… не забівайце іх! — крычаў ён.
— Хагрыд, НЕ!
Гары забыўся пра ўсё на свеце: ён выскачыў з-пад Плашча і пабег, прыгінаючася, каб пазбегнуць заклёнаў, выбліскі якіх асвятлялі ўвесь зал.
— Хагрыд, вярніся!
Але ён не прабег і паўдарогі да Хагрыда, калі здарылася страшнае.
Хагрыд знік сярод павукоў, і з неверагоднай імклівасцю агідная маса адступіла пад вялікім напорам заклёнаў, выносячы з сабой Хагрыда.
— Хагрыд!
Гары пачуў як хтосьці выгукнуў яго імя… Ён не ведаў — сябар гэта або вораг, але зараз гэта было ўсё роўна. Ён збег уніз па прыступках галоўнага ўваходу і далей на цёмную тэрыторыю... Павукі сыходзілі прочкі са сваёй здабычай шчыльнай кучай, і Гары не мог разглядзець у ёй Хагрыда.
— Хагрыд!
Яму здалося, што ён убачыў велізарную руку, якая памахала яму з сярэдзіны павуковай зграі, але калі ён паспрабаваў дагнаць іх, яго шлях заступіла гіганцкая ступня, якая апусцілася з цемры, так, што зямля пад нагамі задрыжала. Гары падняў вочы: перад ім стаяў волат дваццаці футаў вышынёй, яго галава была ўтоена ў цямрэчы. Відаць было толькі валасатыя, падобныя на дрэва, ногі, асветленыя святлом, якое лілася праз адчыненыя дзверы замка. Раптам ён з сілай ткнуў кулаком у адно з верхніх вокнаў, і на Гары пасыпаўся град аскепкаў, прымушаючы яго вярнуцца пад прыкрыццё дзвярнога праёму.
— О божа...! — завішчала Герміёна. Яна і Рон дагналі Гары і утаропіліся на гіганта, які спрабаваў схапіць людзей праз пабітае акно.
— НЕ ТРЭБА! — закрычаў Рон, хапаючы Герміёну за руку, калі яна падняла чарадзейную палачку. — Аглушыш яго, і ён разбурыць палову замка...
— ХАГЕР?
З-за кута школы нязграбнай хадой выйшаў Гроп, толькі цяпер Гары ў рэчаіснасці ўсвядоміў, што ён быў не вельмі вялікім волатам. Велізарны монстар, які спрабаваў знішчыць людзей на верхніх паверхах, азірнуўся і зароў. Пад імі задрыжалі каменныя прыступкі, калі ён накіраваўся да свайго субрата паменш, і Гроп адкрыў крывы рот, агаляючы жоўтыя зубы памерам з цагліну. Са львінай лютасцю волаты накінуліся адно на аднаго.
— Бяжым! — загарлапаніў Гары. Ноч напоўнілася жудаснымі крыкамі і ўдарамі волатаўскай бойкі. Гары схапіў Герміёну за руку і пацягнуў уніз па ступенях на вуліцу, Рон пайшоў за імі. Гары не губляў надзеі знайсці і выратаваць Хагрыда. Яны беглі вельмі хутка і спыніліся толькі на паўдарогі да лесу.
Паветра раптам стала ільдзяным, у Гары перахапіла дыханне. У цемры кружыліся, нібы вытканыя з згуслай цямрэчы, чорныя цені. Велізарнай хваляй яны ляцелі ў бок да замка, іх твары былі ўтоеныя пад каптурамі, з-пад якіх даносілася хрыплае дыханне.
Рон і Герміёна прысунуліся бліжэй да Гары, калі гукі дужання за іх спінамі раптам змоўклі, і ноч напоўнілася цішынёй, якую маглі прынесці з сабой толькі Дэментары… і Фрэд быў мёртвы… і Хагрыд напэўна гіне або ўжо загінуў…
— Давай, Гары! — голас Герміёны чуўся аднекуль здалёку. — Паклікай Патронуса, Гары. Ну жа!
Ён падняў палачку, але пачуццё безвыходнасці ўсё мацней асільвала яго: колькі людзей яшчэ памерла, пра якіх ён не ведаў? Яму здавалася, што душа ўжо напалову пакінула яго цела.
— ГАРЫ, ну давай жа! — крычала Герміёна.
Сотня Дэментараў набліжаліся да іх, слізгаючы па паветры ў прадчуванні ў поўнай меры нацешыцца адчаем Гары, які абяцаў стаць для іх сучасным баляваннем.
Ён убачыў, як серабрысты тэр’ер Рона ўскінуўся ўверх, выпусціў слабое мігаценне і знік. Ён убачыў выдру Герміёны, якая кульнулася ў паветры і таксама растварылася. Яго ўласная палачка дробна дрыжала ў руцэ, і Гары амаль узрадаваўся надыходзячаму забыццю, таму што наперадзе яго чакала толькі пустэча, таму што там ні было нічога, ні было ніякіх пачуццяў...