Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— ПОТЭР!
Перад імі стаялі два ўтоеных пад маскамі Пажыральніка Смерці, але не паспелі тыя падняць палачкі, Герміёна закрычала:
— Гліссеа!
Прыступкі пад іх нагамі спляскаліся, лесвіца ператварылася ў стромкі пахіл, і яна, Гары і Рон заслізгалі ўніз, няздольныя кіраваць сваім спускам, так хутка, што Аглушальныя заклёны Пажыральнікаў Смерці пранесліся дзесьці высока над іх галовамі. Яны праскочылі за габелен каля лесвіцы і, скаціўшыся на падлогу, стукнуліся аб процілеглую сцяну.
— Дуро! — выгукнула Герміёна, накіраваўшы палачку на габелен, і за ім раздаліся два гучных хваравітых крыка, калі тканіна ператварылася ў каменную сцяну, і Пажыральнікі Смерці, якія пераследвалі іх, ўрэзаліся ў яе.
— Назад! — закрычаў Рон, і яны схаваліся за дзвярмі. Міма іх з гучным грукам пранёсся натоўп ажывелых парт, які падганяла прафесар МакГонагал. Падобна, яна не заўважыла сяброў. Яе валасы растрапаліся, а на шчацэ была бачная глыбокая драпіна. Калі яна звярнула за кут, яны пачулі яе крык:
— ПЛІ!
— Гары, ты павінен надзець Плашч, — сказала Герміёна. — Не думай пра нас...
Але ён накінуў яго на ўсіх траіх. Плашч быў нядосыць вялікі, але ён сумняваўся, што хто-небудзь убачыць іх бесцялесныя ногі у гэтым хаосе пылу, падаючых камянёў і выбліскаў заклёнаў, якія рассякалі паветра.
Яны прабеглі ўніз на яшчэ адзін драбінчасты пралёт і апынуліся ў калідоры, поўным дуэлянтаў. Партрэты паабапал былі бітком набітыя намаляванымі фігурамі, які гучна падбадзёрвалі абаронцаў Хогвартсу, у той час як Пажыральнікі Смерці, у масках і без, уступілі ў сутычку з вучнямі і настаўнікамі. Дын знайшоў сабе палачку і зараз вёў паядынак з Долахавым, Парваці — з Трэверсам. Гары, Рон і Герміёна імгненна паднялі палачкі, гатовыя вырабіць удар, але дуэлянты перамяшчаліся так імкліва, што лёгка маглі патрапіць у кагосьці з сваіх. І ў гэты час, калі яны стаялі, чакаючы магчымасці напасці, раздаўся гучны крык "У-І-І-І-І!" і, паглядзеўшы ўверх, яны ўбачылі, што над імі вісіць Піўз і абстрэльвае Пажыральнікаў Смерці клубнямі Снаргалаф, і на галовах у тых прарасталі доўгія зялёныя падобныя на чарвякоў парасткі.
— Ай!..
На Плашч над галавой Рона звалілася прыгаршча парасткаў, млявыя зялёныя карані неверагоднай выявай запампаваліся ў паветры, пакуль Рон адчайна спрабаваў стрэсці іх.
— Там хтосьці нябачны! — закрычаў утоены пад маскай Пажыральнік Смерці, паказваючы ў іх бок. Скарыстаўшыся тым, што Пажыральнікі на імгненне адцягнуліся, Дын уразіў большасць з іх Ашаламляльным загаворам. Долахаў паспрабаваў вырабіць зваротны ўдар, але Парваці атакавала яго Спутваючымі Чарамі.
— ПАЙДЗЕМ! — закрычаў Гары, і яны, мацней захутаўшыся ў Плашч і, прыхіліўшы галовы, слізгаючы на соку Снарглаф, пачалі прадзірацца праз гушчу байцоў у бок мармуровай лесвіцы, якая вяла ў вестыбюль.
— Я Драка Малфой, я — Драка, я на вашым боку! — умольваў Драка Пажыральніка Смерці ў масцы, стоячы на верхняй драбінчастай пляцоўцы.
Праходзячы міма, Гары аглушыў Пажыральніка. Малфой, ззяючы, пачаў глядзець па баках, шукаючы свайго выратавальніка, а Рон стукнуў яго кулаком з-пад Плашча. Цалкам ашаломлены Малфой зваліўся ніц прама на Пажыральніка Смерці, з яго пабітай губы цякла кроў.
— І гэта — другі раз, калі мы выратавалі тваё жыццё сёння ўвечар, двудушны ўблюдак! — прагукаў Рон.
Бітвы праходзілі на ўсіх лесвіцах і ў вестыбюлі. Куды б не кінуў погляд Гары, паўсюль ён бачыў Пажыральнікаў Смерці: Якслі каля ўваходных дзвярэй сышоўся ў паядынку з Флітвікам, а з адным з схаваўшыся пад маскай Пажыральнікаў Смерці процістаяў Кінгслі.
Студэнты бегалі ва ўсіх кірунках: некаторыя з іх неслі на сабе або цягнулі параненых сябраў. Гары паслаў Ашаламляльны заклён у аднаго з Пажыральнікаў у масцы, але прамахнуўся і ледзь не патрапіў у Нэвіла, які з’явіўся немаведама адкуль, размахваючы бярэмем атрутнай Тэнтакулы, якая з радасцю накінулася на самага блізкага Пажыральніка Смерці і апавілася вакол яго.
Гары, Рон і Герміёна кінуліся па мурмуровай лесвіцы, злева ад іх раздаўся звон пабітага шкла, і з пясочнага гадзінніка Слізэрыну, які вёў падлік балаў факультэта, пасыпаліся ізумруды прама пад ногі тых, хто ўцякаў. З балкона зваліліся два цела, і калі яны дасягнулі зямлі, шэрая пляма, якую Гары прыняў за жывёлу, кінулася да іх на чатырох нагах, каб усадзіць іглы ў адно з цел, якое упала.
— НЕ! — закрычала Герміёна. З аглушальным выбухам з яе палачкі вырваўся заклён, і Фенрыр Грэйбэк быў адкінуты назад ад ледзь жывой Лавендры Браўн. Ён наляцеў на парэнчы мармуровай лесвіцы і паспрабаваў падняцца на ногі. Але раптам крыштальны шар з яркім белым выбліскам і трэскам зваліўся яму на галаву. Фенрыр паваліўся на падлогу і больш не рухаўся.