Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Плашч! — прашаптала Герміёна. — Надзень Плашч!
Гары памацаў рукой за спіной, і Герміёна ўклала ў яе згуртак з шаўкавістай тканіны. З працай ён нацягнуў на сябе Плашч, прамармытаўшы "Нокс", загасіў святло і рушыў далей на карачках настолькі ціха, наколькі было магчыма. Усе яго пачуцці абвастрыліся, і ён у любы момант чакаў, што яго выявяць, што пачуе халодны выразны голас або зялёны выбліск.
І затым прычуліся галасы, якія данасіліся з пакоя, змешчанага наперадзе. Яны гучалі злёгку прыглушана з-за драўлянай скрыні, якая зачыняла выхад з тунэлю.
Баючыся нават уздыхнуць, Гары прасунуўся бліжэй да выхаду і зазірнуў у вузкую шчыліну паміж скрыняй і сцяной. У блякла асветленым пакою ён змог разглядзець Наджыні, згуслую кольцам, нібы вялікі атрутны падводны гад, у зачараванай сферы, якая абараняла яе, парыла паміж падлогай і столлю.
Затым загаварыў Снэйп, і сэрца Гары падскочыла: Снэйп знаходзіўся ўсяго ў некалькіх цалях ад таго месца, дзе стаяў Гары.
— ... мой Лорд, іх супраціў слабее…
— І гэта робіцца без тваёй дапамогі, — сказаў Вальдэморт сваім высокім, чыстым голасам. — Ты моцны чараўнік, Сэверус, але не, там ужо і без цябе зладзяцца… Мы — амаль перамаглі... амаль.
— Дазвольце мне знайсці хлапчука. Дазвольце мне прыцягнуць Вам Потэра. Я ведаю, што я магу знайсці яго, мой спадар. Калі ласка.
Снэйп прайшоў міма шчылін, і Гары трохі адсунуўся назад, ні зводзячы вока з Наджыні, разважаючы над тым, ці ёсць які-небудзь заклён, здольны пракрасціся скрозь абарону, якая атачала яе, але нічога так і не змог прыдумаць. Адна няўдалая спроба, і ён выдасць сваё месцазнаходжанне.
Вальдэморт устаў. Гары цяпер мог яго бачыць цалкам: яго чырвоныя вочы, пляскаты, падобны на змяіную пысу твар, настолькі бледны, што ён, здавалася, мігацеў ў змроку.
— У мяне ёсць праблема, Сэверус, — сказаў Вальдэморт мякка.
— Якая, спадар? — спытаў Снэйп.
Вальдэморт падняў Старэйшую Палачку, трымаючы яе так хупава, нібы жазло правадыра.
— Чаму яна ні працуе, Сэверус?
У цішыні Гары здалося, што ён пачуў шыпенне змяі, якая разгортваецца і згортвалася ў кальцо… Або гэта быў доўгі свісцячы ўздых, які выдаў Вальдэморт?
— М… мой спадар? — здзіўлена сказаў Снэйп. — Я не разумею. Вы… вы дэманстравалі цудоўную магію гэтай палачкай.
— Не, — сказаў Вальдэморт. — Гэта была самая звычайная магія. Гэта я цудоўны чараўнік, але гэтая палачка... не. Яна ні паказала чараўніцтва, якое я чакаў ад яе. Я ні адчуваю ніякага адрознення паміж гэтай палачкай і палачкай Алівандэра, якой я валодаў усе гэтыя гады…
Тон Вальдэморта быў задуменны і спакойны, але шнар Гары пачаў пульсаваць: боль усё ўзмацняўся, і ён адчуваў, як Вальдэморта стрымлівае лютасць, якая нарастала ўнутры яго.
— Ніякай розніцы, — паўтарыў Вальдэморта.
Снэйп маўчаў. Гары ня мог бачыць яго твар. Ён задаваўся пытаннем, ці адчуў Снэйп небяспеку, ці спрабуе ён знайсці правільныя словы, каб пераканаць свайго гаспадара…
Вальдэморт захадзіў па пакоі: на некалькі секунд Гары страціў яго з выгляду, і ў той час як Вальдэморт працягваў блукаць кругамі і казаць усё тым жа мерным голасам, боль і гнеў у Гары ўзрасталі з кожнай секундай.
— Я шмат і напружана думаў, Сэверус... Ты ведаеш, чаму я паклікаў цябе сюды з поля бою?
На імгненне Гары ўбачыў профіль Снэйпа, вочы якога неадрыўна глядзелі на згуслую кольцам змею ў зачараванай клетцы.
— Не, мой Лорд, але я прашу Вас дазволіць мне вярнуцца. Дазвольце мне знайсці Потэра.
— Ты кажаш, як Люцыюс. Ні адзін з вас ні разумее Потэра так, як я. Яго ні трэба шукаць. Потэр прыйдзе да мяне сам. Я ведаю яго слабасць, яго вялікі недахоп. Ён ненавідзіць назіраць за тым, як вакол з-за яго гінуць людзі. Ён захоча спыніць гэта любым коштам. Ён прыйдзе.
— Але мілорд, яго можа забіць выпадкова хтосьці другі, ні вас…
— Мае інструкцыі Пажыральнікам Смерці былі цалкам выразнымі. Схапіць Потэра. Забіць як мага больш яго сяброў… і чым больш, тым лепш… але не забіваць яго самога. Але я жадаў пагаварыць пра табе, Сэверус — ні пра Гары Потэра. Ты быў вельмі карысны. Вельмі карысны...
— Мой Спадар ведае, што я прагну служыць толькі яму. Але… дазвольце мне сысці і знайсці хлапчука, мой Лорд. Дазвольце мне прыцягнуць яго да Вас. Я ведаю, што я магу…
— Я сказаў табе, не! — адказаў Вальдэморт, і Гары ўбачыў бляск у яго чырвоных вачах, калі ён зноў павярнуўся да яго тварам. Шамаценне яго мантыі пахадзіла на шолах, які выдаваўся змяёй, і Гары адчуваў нецярпенне Вальдэморта ў сваім падпаленым шнары. — У дадзены момант, Сэверус, мяне больш хвалюе пытанне, што здарыцца, калі я, нарэшце, сустрэнуся з хлапчуком?