Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Мы будзем ваяваць! — сказала Герміёна. — Нам прыйдзецца ваяваць, каб дабрацца да змяі! Нам нельга забываць пра тое, што мы павінны зрабіць… Мы адзіныя, хто можа пакончыць з усім гэтым!
Кажучы гэта, Герміёна плакала, выціраючы твар падраным, падсмаленым рукавом, але затым яна зрабіла глыбокі ўздых, каб супакоіцца, і, усё яшчэ моцна трымаючы Рона, павярнулася да Гары.
— Ты павінен пазнаць, дзе Вальдэморт, таму што змяя заўсёды з ім, так? Давай жа Гары, зазірні ў яго розум!
Чаму ж гэта было так проста? Таму што яго шнар гарэў ужо на працягу шматлікіх гадзін, нібы жадаў паказаць яму, што на розуме ў Вальдэморта? Па яе камандзе ён закрыў вочы, і адразу крыкі і ўдары, і ўсе гукі бою цішэлі, пакуль не сталі ледзь чутныя, быццам здалёку, як калі б ён знаходзіўся на велізарнай адлегласці адсюль…
Ён стаяў у цэнтры закінутага, але дзіўна знаёмага пакоя з абарванымі шпалерамі на сценах… Усе вокны, за выключэннем аднаго, былі забітыя дошкамі. Гукі штурма замка былі прыглушанымі і падаленымі. У адзінае незабітае акно можна было адрозніць яркія выбліскі з боку замка, але ў самім пакою, дзе адзінай крыніцай святла служыла газавая лямпа, стаяў прыцемак.
Гледзячы на палачку, ён круціў яе паміж пальцамі, але думкамі быў далёка, у адным з пакояў у замку: у патаемным пакоі, пра яго ніхто, акрамя яго, не ведаў, і які можа выявіць толькі хтосьці разумны, хітры і надзвычай дапытлівы… Ён быў упэўнены, што хлопец не знойдзе дыядэму... хоць, марыянетка Дамблдора зайшла вельмі далёка, чым ён мог чакаць... занадта далёка...
— Мілорд... — вымавіў хтосьці надтрэснутым голасам, у якім гучаў адчай. Ён павярнуўся: Люцыюс Малфой сядзеў у самым цёмным куце пакоя. Выгляд у яго быў змучаны, і на целе ўсё яшчэ віднеліся сляды пакарання, якое ён панёс пасля апошніх уцёкаў хлапчука. Адно з яго вачэй заплыла і не адкрывалася.
— Мілорд... калі ласка... мой сын...
— Калі твой сын мёртвы, Люцыюс, гэта не мая памылка... Ён не прыйшоў і не перайшоў на мой бок, як астатнія Слізэрынцы. Можа, ён вырашыў дапамагчы Гары Потэру?
— Не, ніколі... — шаптаў Малфой.
— Тваё шчасце, калі гэта не так.
— Няўжо Вы не баіцеся, мой Лорд, што Потэр можа памерці не ад Вашай рукі? — спытаў Малфой, яго голас дрыжаў. — Няўжо не было бы.. прабачыце мяне... разважлівей, спыніць гэтую бітву, увайсці ў замак і шукаць яго самастойна?
— Не прыкідвайся, Люцыюс. Ты жадаеш, каб бітва спынілася, таму што тады зможаш пазнаць, што здарылася з тваім сынам. І мне не трэба шукаць Потэра. Яшчэ досвета Потэр сам захоча мяне знайсці.
Вальдэморт зноў засяродзіў свой пільны погляд на палачку ў руцэ. Штосьці ў ёй яму не падабалася. А калі лорду Вальдэморту штосьці не падабалася, ён неадкладна прымаў меры…
— Пакліч Снэйпа.
— Снэйпа, мой Лорд?
— Снэйпа. Зараз жа! У мяне ёсць справа для яго... Ступай..
Перапуджаны Люцыюс, трохі спатыкаючыся ў цемры пакоя, выйшаў прэч. Вальдэморт застаўся стаяць на сваім месцы, утаропіўшыся на палачку і працягваючы круціць яе ў пальцах.
— Гэта адзіны спосаб, Наджыні, — шапнуў ён і павярнуўся. Велізарная тоўстая змяя вісела ў паветры, грацыёзна згарнуўшыся кольцам унутры акружанай чарамі, абароненай прасторы, якую ён для яе стварыў — абсыпаная зоркамі празрыстая сфера, якая з’яўляецца чымсьці сярэднім паміж залатой клеткай і акварыўмам.
Цяжка дыхаючы, Гары ачуўся і адкрыў вочы. У той жа момант, у вушы яму стукнулі крыкі і воклічы тых, хто біўся, грукат і шум боя, які працягваўся.
— Ён у Лямантуючай Халупе. Змяя з ім, яна мае сваяго рода чарадзейную абарону вакол сябе. Ён толькі што сказаў Люцыюсу Малфою, каб той знайшоў Снэйпа.
— Вальдэморт зараз у Лямантуючай Халупе? — спытала здзіўленая Герміёна. Ён не… не ВАЮЕ?
— Ён думае, што ў гэтым няма сэнсу, — адказаў Гары. — Ён лічыць, што я сам да яго прыйду.
— Але чаму?
— Ён ведае, што я прыйду за Хоркруксам… ён трымае Наджыні каля сябе. Відавочна, мне прыйдзецца пайсці да яго, каб забіць змяю...
— Дакладна! — сказаў Рон, распростваючы плечы. — Значыць, ты не можаш туды ісці, таму што ён толькі гэтага і чакае. Ты застанешся тут і падбаеш аб Герміёне, а я пайду і …
Але Гары перабіў Рона:
— Вы абодва заставайцеся тут, я пайду пад Плашчом-Нябачнікам і вярнуся, як толькі...
— Не, — сказала Герміёна, — значна разумнее будзе, калі я вазьму Плашч і...
— Нават не думай пра гэта! — рыкнуў на яе Рон.
І перш, чым Герміёна паспела вымавіць яшчэ нешта акрамя: "Рон, я суцэль здольная...", — габелен, пад якім яны стаялі на верхняй пляцоўцы драбінчастага пралёта, абарваўся.