Гары Потэр і Рэліквіі Смерці

Мір абваліўся, ды чаму бітва не спынілася, замак не замер ў маўклівым жаху, і кожны баец не склаў зброю?

Прытомнасць Гары знаходзілася ў вольным падзенні, які выйшаў з-пад кантролю, ён быў няздольны паверыць у немагчымае, таму што Фрэд Уізлі не мог быць мёртвы, гэта значыла, усе яго пачуцці ілгуць…

І тут цела правалілася ў дзіру, якая ўтварылася ў сцяне школы ў выніку выбуху, у іх бок паляцелі заклёны, удараючыся ў сцяну за іх галовамі.

— Лажыся! — закрычаў Гары. З цемры ляцела ўсё больш заклёнаў.

Гары і Рон схапілі Герміёну і пацягнулі яе на падлогу, але Персі усё яшчэ ляжаў папярок цела Фрэда, абараняючы яго ад заклёнаў. Гары закрычаў:

— Персі, уставай, нам трэба сыходзіць!

Але той затрос галавой.

— Персі!

Гары бачыў, як слёзы каціліся па брудным твары Рона, калі ён абхапіў старэйшага брата за плечы і пацягнуў, але Персі не зрушыўся з месца.

— Персі, ты ўжо нічога не зможаш для яго зрабіць! Нам трэба...

Герміёна закрычала, і Гары абярнуўся і адразу зразумеў прычыну яе жаху. Жахлівы павук памерам з невялікі аўтамабіль спрабаваў пралезці праз велізарную дзіру ў сцяне. Нашчадкі Арагога ўступілі ў бітву. Рон і Гары закрычалі разам, іх заклёны аб’ядналіся, монстра адкінула назад і ён, сутаргава тузаючы лапамі, знік у цемры.

— Ён прывёў сваіх! — закрычаў Гары сябрам, выглядаючы праз бок прабітага заклёнам праёму.

Яшчэ некалькі гіганцкіх павукоў караскаліся на бок замка, выпушчаныя на волю з Забароненага Лесу, у які, мабыць, ужо прадзерліся Пажыральнікі Смерці. Гары пальнуў Ашаламляльным Заклёнам, і пачвара, якая паўзла наперадзе паляцела ўніз, захапляючы за сабой сваіх таварышаў. Тыя таксама сарваліся са сцяны і неўзабаве схаваліся з вачэй. Новыя заклёны прасвісталі над галавой Гары, так блізка, што ён адчуў, як закалыхаліся на галаве яго валасы.

— Сыходзім, зараз жа!

Падапхнуўшы наперад Рона і Герміёну, Гары нахіліўся, каб схапіць цела Фрэда. Зразумеўшы, што ён збіраецца зрабіць, Персі перастаў чапляцца за цела брата і дапамог Гары. Прыхіліўшыся як мага ніжэй, каб пазбегнуць заклёнаў, якія ляцелі ў іх, разам яны павалаклі цела Фрэда з праходу.

— Сюды! — сказаў Гары.

Яны змясцілі яго ў нішу, дзе раней стаялі даспехі. Гары не мог прымусіць сябе глядзець на Фрэда не імгнення больш, чым неабходна, і як толькі пераканаўся, што яно добра схавана, паспяшаўся за Ронам і Герміёнай. Малфой і Гойл кудысьці зніклі, але ў калідоры скрозь заслону пылу, асыпаўшагася каменнага мура і аскепкаў бітай шыбы ён бачыў фігуры людзей, якія бегалі ўзад і наперад. І хто з іх быў вораг, а хто — сябар, было немагчыма разабраць.

Звярнуўшы за кут, Персі зароў, нібы раз’юшаны бык:

— РУКВУД! — І кінуўся па кірунку да высокага чалавека, які пераследваў некалькіх вучняў.

— Гары, сюды! — закрычала Герміёна.

Яна зацягнула Рона за габелен, дзе паміж імі пачалася нейкая валтузня, і на адно вар’яцкае імгненне Гары падумаў, што яны абдымаюцца, але потым ён зразумеў, што Герміёна спрабуе ўтрымаць Рона, не даць яму кінуцца следам за Персі.

— Паслухай… ПАСЛУХАЙ МЯНЕ, РОН!

— Я жадаю дапамагчы — я жадаю забіць Пажыральнікаў Смерці.

Яго запэцканы брудам і пылам твар сказіўся, а цела скалыналася ад гора і гневу.

— Рон, мы адзіныя, хто можа пакончыць з усім гэтым! Калі ласка, Рон, нам трэба забіць змяю… мы павінны яе забіць! — сказала яна.

Але Гары разумеў пачуцці Рона. Пагоня за чарговым Хоркруксам не магла здаволіць прагу помсты. Ён таксама жадаў ваяваць, жадаў пакараць забойцаў Фрэда, і яшчэ яму вельмі жадалася знайсці астатніх Уізлі, каб пераканацца, каб быць абсалютна ўпэўненым у тым, што Джыні не… не, ён нават у думках не павінен дапушчаць, што такое магчыма…