Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Гары зноў узняўся ўверх, калі змяя рынулася на яго, ён падняўся вышэй і накіраваўся ў бок дзвярэй. Ён маліўся, каб яны ўсё яшчэ была адчыненая. Рон, Герміёна і Гойл ужо схаваліся. Малфой крычаў і так дужа трымаўся за Гары, што таму стала балюча. Затым скрозь дым ён убачыў прастакутны лапік на сцяне і накіраваў мятлу туды. Праз некалькі секунд яго лёгкія напоўніліся чыстым паветрам, і яны ўрэзаліся ў сцяну калідора.
Малфой зваліўся з мятлы тварам уніз, затыхаючыся і кашляючы да ваніт. Гары перавярнуўся і сеў: дзверы Выратавальнага-Пакоя зніклі, а Рон і Герміёна, цяжка дыхаючы, сядзелі побач з Гойлам, які ўсё яшчэ не ачуўся.
— Крэб, — з працай вымавіў Малфой, калі, нарэшце, смог казаць. — Крэб…
— Ён мёртвы, — адрэзаў Рон.
Наступіла цішыня, якая парушалася толькі цяжкім дыханнем і кашлем. Затым некалькі моцных удараў скалынулі замак, міма пранёсся натоўп празрыстых коннікаў, іх заціснутыя пад мышкамі галавы нешта крыважэрна крычалі. Калі Безгаловае Братэрства праскакала міма, Гары падняўся на ногі і агледзеўся: вакол яго ўсё яшчэ ішла бітва. Ён чуў крыкі — і гэта быў не толькі заклік безгаловых прывідаў, якія адыходзілі. Яго ахапіла паніка.
— Дзе Джыні? — рэзка спытаў ён. — Яна была тут. Яна павінна была вярнуцца ў Выратавальны-Пакой.
— Чорт падзяры, ты што, думаеш, пакой усё яшчэ дзейнічае пасля такога пажару? — спытаў Рон. Але таксама ўстаў, паціраючы грудзі і азіраючыся па баках. — Можа нам падзяліцца і пашукаць?..
— Не, — сказала Герміёна, падымаючыся на ногі. Малфой і Гойл усё яшчэ бездапаможна валяліся на палу калідора, ні ў аднаго з іх не было палачкі. — Нам трэба трымацца разам. Давайце пайдзем… Гары, што ў цябе на руцэ?
— Што? А, так…
Ён сцягнуў дыядэму з запясця і паднёс да вачэй. Яна ўсё яшчэ была гарачай, счарнелай ад сажы, але калі ён дагледзеўся, то смог адрозніць выгравіраваныя на ёй маленькімі літарамі словы:
" Той багаты, у каго ёсць розум, а не злата "
З дыядэмы цякла нейкая вадкасць, падобная на кроў, але яна была цёмнай і цягучай як смала. Нечакана Гары адчуў, як дыядэма затрэслася ў яго руках, затым разарвалася на часткі, і адразу ж раздаўся пранізлівы нямы крык. Ён даносіўся не аднекуль з замка, а прама з прадмета, які ён трымаў у руках.
— Гэта, магчыма, быў Д’ябальскі Агонь! — сказала Герміёна, гледзячы на разламаныя кавалкі.
— Што, прабач?
— Д’ябальскі Агонь, пракляты агонь, яго выкарыстаюць, каб знішчаць Хоркруксы, але я б ніколі, ніколі ў жыцці не асмелілася б яго выкарыстаць… як Крэб пазнаў?..
— Мусіць, навучыўся ад Кэроў, — змрочна сказаў Гары.
— Вельмі шкада, што ён дрэнна слухаў, калі распавядалі пра тое, як гэты агонь спыніць, — сказаў Рон, у якога, як і ў Герміёны, трохі абгарэлі валасы, а твар быў пакрыт куравой. — Я б яго пашкадаваў, калі б ён не спрабаваў нас забіць.
— Ты што, не разумееш? — прашаптала Герміёна. — Гэта значыць, што нам трэба толькі знайсці змяю…
Але яна не дамовіла. Калідор запоўніўся крыкамі і гукамі паядынкаў, якія ні з чым нельга было зблытаць. Гары агледзеўся, і яго сэрца сышло ў пяткі: Пажыральнікі прадзерліся ў Хогвартс. Ён убачыў Фрэда і Персі, якія ваявалі з людзьмі ў масках і каптурах.
Гары, Рон і Герміёна пабеглі на дапамогу, выбліскі заклёнаў лёталі паўсюль, чалавек, з якім дзёрся Персі, хутка адляцеў у бок. Яго каптур нечакана зваліўся, і яны ўбачылі высокі лоб і тоўстыя валасы…
— Дабрыдзень, Міністр! — закрычаў Персі, пасылаючы заклён прама ў Цікнэсса, які выпусціў палачку і схапіўся за каўнер мантыі: яму відавочна было не па сабе. — Я не казаў, што сыходжу ў адстаўку?
— Ты жартуеш, Персі! — пракрычаў Фрэд, калі Пажыральнік, з якім ён дужаўся, быў аглушаны трыма рознымі заклёнамі. Цікнэсс зваліўся на зямлю, усё яго цела пачало пакрывацца шыпамі Падобна, ён ператвараўся ў нейкага марскога вожыка. Фрэд радасна паглядзеў на Персі.
— Ты праўда жартуеш, Персі…. Не памятаю, каб ты жартаваў з тых часоў як табе было…
Раздаўся воплеск. Яны стаялі побач: Гары, Рон, Герміёна, Фрэд і Персі, у іх ног валяліся два Пажыральніка, адзін аглушаны, іншы — паражаны Трансфігуруючым заклёнам. І у гэтае самае імгненне, калі непасрэдная небяспека адступіла, мір разарвала на мноства аскепкаў. Гары адчуў, як ляціць па паветры. Усё, што ён мог зрабіць, гэта моцна ўчапіцца ў палачку, яго адзіную зброю, і прыкрыць галаву рукамі. Ён чуў крыкі сваіх таварышаў, ужо не спадзяючыся пазнаць, што з імі здарылася….