Гэта самотная зорка Венера
- Автор: Аляшкевіч Аляксандр
- Язык: белорусский
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Гэта самотная зорка Венера». Краткое содержание книги:
Замкнуўшы кафэ, Таццяна раскрыла парасон. Калі адышла далекавата ад будынка, раптам злавіла сябе на думцы, што зноў ідзе дамоў акружной дарогай – міма таго дома, пры набліжэнні да якога ў яе пачынала часціць стукам сэрца, а душу ахутвала хваля надзеі…
Так, мінуў ужо роўна год, як яна апошні раз бачылася з Аляксеем. З той самай злашчаснай іх сустрэчы ў Мінску ён так больш і не з’яўляўся ў пасёлку. Колькі нудных, доўгіх дзён Таццяна чакала, што раптам расчыняцца дзверы і на парозе яе маленькага кафэ паўстанне знаёмая мужчынская фігура, колькі разоў вярталася з работы вось гэтым кружным шляхам, з трымценнем узіралася ў цьмянае акно – раптам блісне, загарыцца ў ім мілы агеньчык? Не, яна не выношвала ўсваім сэрцы аніякіх спадзяванняў наконт сумеснага жыцця з Аляксеем. Проста хацела ўбачыць яго. Пра большае нават і не прасіла Бога.
Параўняўшыся з вялікім цаглянікам, Таццяна ўмольна зірнула на шырокае вуглавое акно. На жаль, у ім нават не тлеў і водблеск агеньчыка. Сумна ўздыхнуўшы, яна пайшла далей.
Дома згатавала вячэру, накарміла сына, паклала яго ў ложак.
– Мама, пачытай мне казку, – папрасіў Васілёк.
Таццяна ўзяла з паліцы кнігу, прысеўшы на ложак, пачала чытаць казку пра добрага прынца і Дзюймовачку. Калі дайшла да паловы, спынілася, зірнула на сына. Вочы яго былі прыплюшчаныя.
– Ну ўсё, хопіць. Спі, – загарнула яна кнігу. – Другую палова заўтра дачытаю.
Васілёк згодна хітнуў галавою, раптам ціха спытаўся:
– Мама, скажы, ці хутка прыйдзе добры прынц за Дзюймовачкай? Я не хачу, каб яна жыла з сынам жабы.
– Прыйдзе. Абавязкова прыйдзе, – адказала Таццяна. – ён заўсёды прыходзіць да тых, хто яго чакае. Так што спі, – прамовіла і цяжка ўздыхнула.
Калі сын заснуў, яна ўзяла са стала невялічкі каляровы фотаздымак, які некалі папрасіла ў Аляксея, ласкава правяла пальцамі па мужным твары любага. Міжволі ўзгадала адну іх выпадковую сустрэчу.
Быў ліпеньскі суботні дзень. Ціхі, ясны, цёплы. Таццяна ўзяла Васілька з сабою на работу, наказала яму гуляць побач з кафэ. Але дзіця ёсць дзіця! Праз паўгадзіны яна выглянула на вуліцу. Колькі ні гукала, ні клікала сына, той так і не адазваўся, відаць, далёка адышоў ад кафэ. Перайшоўшы дарогу, Таццяна завярнула ў двор, у якім знаходзілася дзіцячая пляцоўка, і раптам убачыла Аляксея, які сядзеў на лаўцы побач з Васільком. Яны штосьці засяроджана майстравалі з газеты. Хатні ж набор плюшавых звяркоў, які сын узяў з сабою, быў нехайна раскіданы ў пясочніцы.
– Мама! – ускочыў Васілёк з лаўкі. – А мы з дзядзькам Аляксеем папяровы карабель майструем!
– Ну вось і ўсё. Трымай! – працягнуў яму мужчына папяровую цацку.– прыйдзеш дамоў, няхай мама табе ў ванну вады напусціць. І ты адправіш свой карабель у плаванне.
Аляксей падняў на Таццяну вочы, устаў з лаўкі. Ён быў у спартыўным касцюме і красоўках.
– Што ж гэта вы, Таццяна, мяккія цацкі сыну купляеце?!. Ён жа ўжо ў школу ходзіць! Хлопчыкам патрэбны іншыя цацкі. Яны любяць майстраваць, – з задзіранкай у голасе прамовіў ён.
– А… Каб я што–небудзь ды разумела ў тых танках і самалётах! – кінула Таццяна. – Для мяне яны што металалом.
– Хлопчык сам, што трэба, выбера. Толькі завядзіце яго ў магазін. Ваш сын, дарэчы, вельмі кемлівы, – вымавіў Аляксей і пайшоў побач з Таццянай.
– Вы так лічыце? – Таццяна зірнула з усмешкай на мужчыну.– Толькі дома я штосьці гэтага не прыкмячаю. Хутчэй бачу у яго ляноту і неахайнасць…
– Ну, гэта ўласціва ўсім мужчынам, – весела сказаў Аляксей.– Гарбатай, Таццяна, пачастуеце? Ці ў вас зараз перапынак?
– Пачастую. Да перапынку ў мяне яшчэ аж шэсць гадзін! – весела адказала Таццяна.
– А вы сёння вельмі прыгожая, бы тая лясная фея! – Раптам, зірнуўшы на пышныя распушчаныя валасы Таццяны, вымавіў Аляксей.
Таццяна не адрэгавала на камплімент, хаця ў душы шчыра ўзрадавалася.
Назаўтра, на іх першым спатканні, Аляксей перадаў Васільку канструктар…
Раніцай, адправіўшы сына ў школьны лагер, Таццяна ўзялася прыбіраць у кватэры. Сёння ў яе быў выхадны. Яна толькі паспела зняць з акна фіранкі і замачыць іх, як з калідора пачуўся пранізлівы званок. Адчыніўшы дзверы, Таццяна ўпусціла ў кватэру сяброўку. Галіна была ў паходных шэрых штанах і сінім світэры, каштанавыя валасы акуратна сабраныя на галаве ў пучок.
– Прывітанне! Што ўсё сядзіш тут адна, сумуеш, бы той статуй. Не хочаш з намі на прыроду? Выйдзі ў калідор. Там цябе чакаюць, – выпаліла яна, быццам з кулямёта, і тут жа схавалася за дзвярамі.
Таццяна паправіла на сябе халат, выйшла на лесвічную пляцоўку. Там нервова тупаў у цёмным спартыўным касцюме Антон, з якім яна не бачылася з той самай злашчаснай вячэры ў сталічным кафэ, калі апошні раз сустрэлася з Аляксеем.