Гэта самотная зорка Венера
- Автор: Аляшкевіч Аляксандр
- Язык: белорусский
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Гэта самотная зорка Венера». Краткое содержание книги:
– Што, падабаецца? – убачыўшы, як раптам замерла Таццяна, нахілілася да яе вуха Зінаіда. – Прыгожы мужчына. Многія мараць з ім пазнаёміцца. Толькі ён зусім не звяртае ўвагі на жанчын. З таго самага дня, як загінула восем гадоў таму ў аўтамабільнай аварыі яго жонка і малая дачка. З таго часу вядзе жыццё пустэльніка. Кажуць, нават купіў у глухім вясковым мястэчку кватэру, каб бавіць у адзіноце свой вольны час. Наведвае толькі шпіталі і дзіцячыя інтэрнаты, якім дапамагае, – дадала яна.
Таццяне ж хацелася зараз праваліцца скрозь зямлю, растаць у прасторы, каб толькі не прыкмеціў яе Аляксей. Але ён, як знарок, зірнуў у іх бок, нібыта спыніўся вачыма на яе блакітнай сукенцы, але тут жа павярнуў галаву і хутка пайшоў са сваім эскортам да вялікай кабіны, што была на процілеглым баку залы. Таццяна нават не зразумела: пазнаў яе Аляксей ці не? Настолькі імгненна ўсё здарылася.
– Бач ты, якую прыгажуню з сабою водзіць! – з зайздросцю ў голасе кінуў Антон.
– Гэта ж яго сакратарка. Да таго ж яна замужам, – з’едліва заўважыла Зінаіда, якая таксама не зводзіла дапытлівых вачэй са свайго загадкавага шэфа.
Аляксей, прайшоўшы ў кабіну, сеў побач з маладой абаяльнай жанчынай, паклікаў да сябе афіцыянта, нешта сказаў яму.
Убачыўшы, як Аляксей і яго даўганогая спадарожніца пачалі вячэраць, Таццяна з палёгкай уздыхнула – падобна, Аляксей не прыкмеціў яе сярод шматлікіх гасцей кафэ. І толькі тут звярнула ўвагу на афіцянта, які падышоў да іх. Ён паставіў на столік бутэльку чырвонага віна, паклаў побач з ёю вялікую каробку цукерак.
– Прасілі перадаць гэта дамам! – сказаў афіцыянт і знік у праходзе.
– Гэ! Ужо хтосьці нашым жанчынам і ўвагу аказвае! – здзівіўся Антон і зірнуў на сябра, які смакаваў віно. – Каму ж гэта мы, Мікола, сёння цёмную зробім?
– Стрымай крыху свой запал, Робін Гуд! – асадзіла яго Зінаіда. – Тут прыстойныя людзі. Дый што дзіўнага, калі такім прыгажуням, як Таццяна і я, прыслалі пачастунак? Не з’есці жа ён нас, а мы яго з’ядзім! – зірнуўшы на цукеркі, весела пацерла яна рукі.
“Ён прыкмеціў мяне! Таму і даслаў менавіта гэты пачастунак. Божа, што ж цяпер будзе?” – жахнулася Таццяна і перавяла позірк на пазалоту далёкай кабіны.
Чаго яна баялася зараз больш за ўсё на свеце, тое і зрабіў Аляксей. Устаўшы з канапы, ён падаў знак музыкантам. Калі ў зале загучаў меладычны вальс Шапэна, – любімы вальс Таццяны Сі– мінор, ён рашуча накіраваўся да яе століка.
– Прабачце, вашу даму можна запрасіць на танец? – нібыта ў сне пачула Таццяна голас Аляксея – ён звяртаўся да Антона.
Яшчэ зусім нядаўна храбры і фанабэрсты Антон сядзеў яўна напужаны, ягоны твар быў белы, як тое палатно.
– К– калі ласка, – заікаючыся, ледзь чутна прамармытаў ён.
Падаўшы Таццяне руку, Аляксей вывіў яе на сярэдзіну залы.
– Я, памятаю, абяцаў вам вальс, – нягучна прамовіў ён і, ужо закружыўшыся з Таццянай у віхуры танца, дадаў, злёгку кіўнуўшы галавою ў бок Антона, які ачмурэла пазіраў на іх: – Бачу, вы знайшлі блізкую душу.
– Таццяна моўчкі хітанула галавою – у яе не знайшлося сілы штосьці запярэчыць Аляксею.
“Дурніца! Баба ты неразумная! – дакарала яна сябе. – Што ж ты нарабіла?..”
Прыпыніўшы кружэнне, Аляксей перайшоў на павольны рытм танца.
– Я рады, што вы адшукалі сваю папараць–кветку, – суха прамовіў ён з апошнім акордам музыкі і пайшоў да выхаду з залы.
Ахоўнікі, якія пільна сачылі за гаспадаром, таропка рушылі ўслед.
Таццяна з намаганнем адвяла ад Аляксея вочы. Яна інстынктыўна дайшла да свайго століка, кінула туманны позірк на кошык чырвоных развітальных руж, што паставіў побач афіцыянт.
– Гэта што, твой кавалер? – пачуўся пакрыўджаны голас Антона.
– Кавалер, – ціха адказала Таццяна і, узяўшы сумачку, пайшла да выхаду.
На вуліцы, на імгненне прыпыніўшыся, яна скрозь слёзы журботна зірнула ў непрыглядную, бяззорную цемру ночы – туды, куды паехаў ад яе назаўсёды вялікі белы лімузін…
Калі два апошнія наведвальнікі, дапіўшы гарбату, пакінулі кафэ, Таццяна з палёгкай уздыхнула, прычыніла дзверы, прыбрала тавар з паліц. Рабочы дзень падыходзіў да канца. Яна працерла ў зале столік, прайшла ў кладоўку. Пераапрануўшыся, зірнула ў акно. На дварэ змяркалася. Неба было зацягнута хмарамі, церушыў дробны дождж.