Кліч роднага звона

Спешыўшыся, Усяслаў адразу ж падышоў да князя Ізяслава — высокага, худога, белага i з запалымі вачыма, ссівелага, сёння ў апратцы жалобнага княскага колеру — у цёмна-вішнёвай шапцы-стаўбуне, аблямаванай выдрынай скураю, у барвістым карзне, зашпіленым каля кадыкастай шыі не залатой, а простай фібулаю, а пад карзном была доўгая, ніжэй калень, барвістая туніка з набедраным карычневым, без ніякай пазалоты,поясам, ca сціплым арнаментаваным карычневым падолам.

— Высокашаноўны князь,— схіліў, а потым зноў падняў галаву Усяслаў,— мы годна ўтрымалі твой сцяг, памаглі князю Данілу перамагчы, добра загартавалі нашых маладых вояў i прывезлі немалыя ваенныя лупы. Вось табе Данілава грамата.

Князь — а яго з аднаго боку падпірала пад локаць Міндоўгава Ганна, а з другога падтрымліваў Расціслаў — слухаў нібы безуважна, здаецца, нават ледзь-ледзь не ажывіліся ягоныя некалі руда-шэрыя, жывыя, a часамі, у гневе, нібы агняна іскрыстыя, а цяпер выцвілыя i безжыццёвыя вочы, на высокім пажаўцелым лобе як былі, так i не здрыгануліся глыбокія маршчыны, вастраваты нос быў паніклы, толькі, здаецца, крыху варухнуліся бяскроўныя вусны. Ізяслаў быў дужы i моцны чалавек, разумны i з непахіснай воляй, умелы палкаводзец i дыпламат, але вось гады, пастаянная барацьба з ворагамі i супрацьстаянне Данілу, a ўрэшце i агромністае асабістае гора калі не зламалі, дык састарылі i знядужылі яго. Цяпер ён з усёй сваёй некалі вялікай радні быў адзін як перст. Ён узяў пададзены пергаментны скрутак, змацаваны вяровачкай i Данілаваю пячаткай i нібы не ўтрымаў яго, бяссільна апускаючы руку.