Gdzie wasze ciała porzucone [To Your Scattered Bodies Go - pl]

Nie byli jednak tacy odważni. Monat przestraszył ich samym spojrzeniem. Poza tym mieliśmy — noże i włócznie. Mimo to dowódca namawiał ich do ataku — i wtedy przyjrzałem się bliżej jednemu z nich. Brakowało mu gęstych, czarnych włosów. Kiedy go znałem miał trzydzieści pięć lat i nosił okulary w rogowej oprawie. Nie widziałem go od czterdziestu pięciu lat. Podszedłem bliżej, spojrzałem na jego gębę, wyszczerzoną jak u przysłowiowego skunksa, tak samo jak wtedy, i powiedziałem: „Lem? Lem Sharkko? Jesteś Lem Sharkko, prawda?” On wytrzeszczył oczy, wyszczerzył zęby jeszcze bardziej, złapał mnie za rękę, za moją rękę, po tym wszystkim, co mi zrobił, i krzyknął, jakbyśmy byli rozłączonymi przed laty braćmi: „Tak, to ja! A to Peter Frigate! Boże mój, Peter Frigate!”

Niemal się ucieszyłem, że go spotkałem, z tego samego powodu co on. Ale potem powiedziałem sobie: „Oto nieuczciwy wydawca, który wykiwał cię na 40000 dolców, kiedy byłeś początkującym pisarzem i zrujnował twoją karierę na całe lata. Oto obrzydliwy handlarz chłamu, który okradł ciebie i co najmniej czterech innych autorów, po czym ogłosił bankructwo i zniknął. Potem odziedziczył kupę szmalu po swoim wuju i żył sobie w luksusie dowodząc, że zbrodnia jednak popłaca: Oto człowiek, któremu nie możesz wybaczyć nie tylko ze względu na to, co ci zrobił, ale także ze względu na wszystkich innych nieuczciwych wydawców, jakich w życiu spotkałeś”.

— Powiedziałem kiedyś, że księża, politycy i wydawcy nigdy nie przestąpią bram niebieskich — uśmiechnął się Burton. — Myliłem się. To znaczy myliłem się, jeżeli to jest niebo:

— Tak, wiem — mruknął Frigate. — Nigdy nie zapomniałem, że powiedziałeś coś takiego. W każdym razie stłumiłem naturalną radość na widok znajomej twarzy i powiedziałem „Sharkko…”

— Jak mogłeś mu zaufać, z takim nazwiskiem? — zdziwiła się Alicja.

— Powiedział, że pochodzi od czeskiego słowa, oznaczającego godzienzaufania. To było kłamstwo, podobnie jak wszystko, co mi mówił. W każdym razie już prawie przekonałem sam siebie, że razem z Monatem powinniśmy się wycofać. Przegonilibyśmy ich, kiedy byście wrócili od kamienia obfitości. Pomysł był całkiem niezły, ale kiedy poznałem Sharkko, dostałem szału. Uśmiechnąłem się i powiedziałem: „O rany! To świetnie zobaczyć znowu twoją twarz po tylu latach. Zwłaszcza tutaj; gdzie nie ma sądów ani glin!” Po czym walnąłem go prosto w nos. Padł na plecy i krew mu siknęła. Rzuciliśmy się na pozostałych. Kopnąłem jednego, a potem ktoś przyłożył mi cylindrem w policzek. Trochę mnie ogłuszyło, ale wtedy Monat jednego powalił drzewcem włóczni, a drugiemu połamał żebra; jest chudy, ale niesamowicie szybki i wie chyba wszystko o samoobronie… o ataku też! Sharrko się podniósł, więc dołożyłem mu drugą ręką, ale wyszło mi tylko takie muśnięcie w szczękę. Bardziej zabolało mnie niż jego. Odwrócił się i zaczął uciekać, a ja za nim. Reszta też pobiegła. Monat gonił ich i tłukł włócznią. Dopadłem Sharkko na zboczu i dołożyłem mu porządnie! Czołgał się i jęczał o litość, więc tylko dałem mu jeszcze porządnego kopniaka w tyłek, aż wrzasnął i sturlał się na sam dół.