Gdzie wasze ciała porzucone [To Your Scattered Bodies Go - pl]

— To pierwszy człowiek, jakiego zabiłem! — powiedział. — Pierwszy!

— I na pewno nie ostatni — stwierdził Burton. — Chyba; że niedługo sam zginiesz.

Ruach przyglądał się ciału.

— Trup wygląda tu dokładnie tak samo, jak na Ziemi — oznajmił. — Ciekawe, gdzie idą ci, których zabito w życiu pozagrobowym.

— Jeżeli pożyjemy dość długo, możemy się przekonać. Świetnie się sprawiłyście, moje panie.

— Zrobiłam to, co było konieczne — oświadczyła Alicja i odwróciła się. Była blada i drżała mocno. Loghu, przeciwnie, robiła wrażenie zadowolonej. Do kamienia obfitości dotarli mniej więcej na pół godziny przed południem. Sytuacja zmieniła się. W ich cichej kotlince było teraz około sześćdziesięciu ludzi, z których wielu próbowało obrabiać kawałki czertu. Jakiś mężczyzna przyciskał dłoń do krwawiącego oka, zranionego przez odprysk krzemienia. Wielu miało poranione twarze albo poobijane palce.

Burton nie był tym zachwycony, ale niewiele mógł poradzić. Miał jeszcze nadzieję, że może brak wody przepędzi stąd intruzów, a oni odzyskają swą siedzibę. Ta nadzieja jednak rozwiała się szybko. Któraś z kobiet poinformowała go, że o półtorej mili na zachód znaleziono mały wodospad. Woda spływała ze szczytu góry kanionem w kształcie klina i wpadała do dużego zagłębienia w ziemi, na razie wypełnionego do połowy. Za jakiś czas przeleje się, znajdzie sobie koryto między wzgórzami i w końcu rozleje się na równinie. Chyba, żeby naznosić kamieni i uformować kanał dla strumienia.

— Albo zrobimy rury wodociągowe z tych wielkich bambusów — wtrącił Frigate.

Położyli swoje rogi na skale, zapamiętując dokładnie ich pozycje. Potem czekali. Burton zamierzał opuścić to miejsce, gdy tylko napełnią się pojemniki. Obozowisko zlokalizowane w połowie drogi pomiędzy kamieniem obfitości a wodospadem będzie miało równie wiele zalet jak dotychczasowe, a teren nie będzie może zbyt zatłoczony.

Błękitny płomień wystrzelił nad głazem w chwili, gdy słońce sięgnęło zenitu. Tym razem w rogach znaleźli sałatę, czarny włoski chleb ze stopionym masłem czosnkowym, spaghetti i klopsy; po kubku czerwonego wytrawnego wina, winogrona, znowu kryształki kawy, po dziesięć papierosów zwykłych i po jednym z marihuany, cygaro, jeszcze trochę papieru toaletowego i mydła, i po cztery czekoladki. Niektórzy skarżyli się, że nie lubią włoskiej kuchni, lecz nikt nie zrezygnował z jedzenia.

Członkowie grupy Burtona paląc papierosy poszli w stronę katarakty. Zamykała trójkątny kanion, w którym rozłożyła się obozem spora liczba kobiet i mężczyzn. Woda była lodowato zimna. Wypłukali pojemniki, wysuszyli je, napełnili wiadra i ruszyli z powrotem w stronę głazu obfitości. Zatrzymali się pół mili od wodospadu, na porośniętym sosnami wzgórzu. Tylko na samym szczycie wznosiło się samotnie ogromne żelazne drzewo. Wokół pełno było bambusów najrozmaitszych rozmiarów. Pod kierunkiem Kazza i Frigate'a, który spędził kilka lat w Malezji, nacięli wielkie pęki i zabrali się do budowy chat — okrągłych, z jednym wejściem, wyciętym naprzeciw niego oknem i stokową strzechą. Pracowali szybko, nie dbając zbytnio o szczegóły, toteż przed kolacją wszystko oprócz dachów było gotowe. Postanowiono; że Frigate i Monat zostaną na straży, reszta zaś pójdzie do głazu obfitości zabierając ich cylindry: Wokół kamienia znaleźli około trzystu osób, zajętych wznoszeniem chat i szałasów. Burton spodziewaj się czegoś takiego. Mało kto chciał chodzić na posiłki pół mili trzy razy dziennie. Większość wolała pozostać w pobliżu głazu. Chaty stawiano bez planu — i bliżej siebie niż to było konieczne. Pozostawał jeszcze problem zdobycia świeżej wody dlatego zdziwił się, że było tu tak wielu ludzi. Śliczna Słowenka poinformowała go jednak, że tego popołudnia znaleziono w pobliżu źródło. Strumyczek wypływał, z jaskini, położonej niemal w prostej linii nad nimi, w skale. Burton poszedł przyjrzeć się mu z bliska. Woda ciurkała po urwisku do zagłębienia o średnicy pięćdziesięciu i głębokości ośmiu stóp.