Gwiazdy — moje przeznaczenie [The Stars My Destination - pl]

Igła kłuła bezlitośnie. Ciało Foyla drgało przy każdym uderzeniu.

— Mam już pięćdziesiąt tysięcy. Mam dziesięć razy tyle w gotówce w banku wiedeńskim. — Quatt sięgnął do kieszeni i wydobył z niej kółko z błyszczącymi, radioaktywnymi kluczami. — Ten jest od banku. Ten od mojego mieszkania w Joburg. Dwadzieścia pokoi; dwadzieścia akrów. Ten tutaj jest od mojego Weekendowicza stojącego w Montauk. Nie skusisz mnie, synu. Wycofałem się, gdy byłem jeszcze na fali. Teraz jauntuję z powrotem do Joburg i szczęśliwie przeżywam resztę mych dni.

— Daj mi Weekendowicza. Możesz siedzieć sobie bezpiecznie w Joburg i tylko inkasować.

— Kiedy mam inkasować?

— Jak wrócę.

— Chcesz dostać mój statek na kredyt i za obietnicę zapłaty?

— Gwarantuje.

— Co gwarantujesz? — prychnął Quatt.

— To robota ratownicza w asteroidach. Statek o nazwie „Nomad”.

— Co jest na tym „Nomadzie”? Skąd wiesz, że akcja ratownicza będzie opłacalna?

— Nie wiem.

— Kłamiesz.

— Nie wiem — mruknął uparcie Foyle. — Ale musi tam być coś cennego. Spytaj Jiz.

— Słuchaj no — powiedział Quatt. — Nauczę cię czegoś. Robimy legalne interesy, rozumiesz? Nie napadamy i nie wdajemy się w jakieś drobne spekulacje. Już tego nie robimy. Wiem co kombinujesz. Masz coś soczystego, ale z nikim nie chcesz się tym dzielić. Dlatego żebrzesz o przysługę…

Foyle zwinął się pod igłą, ale wciąż pozostając we władzy swojego opętania, zmuszony był powtórzyć:

— Nie wiem, Sam. Spytaj Jiz.

— Jeśli masz godziwy interes, czyń godziwe propozycje — rzucił Quatt ze złością. — Nie krąż dookoła jak jakiś cholerny, tatuowany tygrys, który tylko patrzy jakby tu rzucić się na ofiarę. Jesteśmy jedynymi przyjaciółmi jakich masz. Nie próbuj nas oszukiwać i kręcić…

Przerwał Quattowi krzyk, który wyrwał się z ust Foyla.

— Nie ruszaj się — powiedział roztargnionym głosem Baker. — Kiedy krzywisz twarz, nie mogę prawidłowo wprowadzić igły. — Tu posłał Jisbelli surowe, przeciągłe spojrzenie. Usta jej drżały. Gwałtownym ruchem otworzyła torebkę i wyciągnęła z niej dwa banknoty po 500 r. Rzuciła je na stolik obok zlewki z kwasem.

— Poczekamy na zewnątrz — powiedziała.

Zemdlała na korytarzu. Quatt zaciągnął ją do krzesła i poszukał pielęgniarki, która ocuciła dziewczynę aromatycznym amoniakiem. Jisbella zaczęła płakać tak gwałtownie, że Quatt przestraszył się. Odprawił pielęgniarką i kręcił się w pobliżu, dopóki szlochanie nie ustało.

— Co, u diabła, jest grane? Co miały znaczyć te pieniądze?

— To były krwawe pieniądze.

— Że co?

— Nie chcę o tym mówić.

— Dobrze się czujesz?

— Nie.

— Mogę coś dla ciebie zrobić?

— Nie.

Nastąpiła długa pauza, po czym Jisbella spytała słabym głosem:

— Zrobisz ten interes z Gullym?

— Ja? Nie. Szansę powodzenia wyglądają mi tu na tysiąc do jednego.

— Na tym „Nomadzie” musi być coś wartościowego. Inaczej Dagenham nie prześladowałby tak Gully’ego.

— Nadal mnie to nie interesuje. A ciebie?

— Mnie? Mnie też nie. Nie chcę mieć już nic wspólnego z Gully Foylem.

Po następnej chwili milczenia Quatt spytał:

— Mogę już iść do domu?

— Ciężko było, prawda Sam?

— Z tysiąc razy myślałem, że skonam niańcząc tego tygrysa.

— Przepraszam cię, Sam.

— Naszło mnie to po tym, co ci zrobiłem, kiedy gliny capnęły cię w Memfis.

— To oczywiste, że mnie wtedy zostawiłeś, Sam.

— Zawsze robimy to co jest oczywiste, tylko czasami nie powinniśmy tego robić.

— Wiem, Sam, wiem.

— I potem spędzasz resztę życia próbując naprawić swój błąd. Tak sobie myślę, że jestem teraz szczęśliwy, Jiz. Dziś wieczorem udało mi się wyrównać ten rachunek. Mogę już iść do domu?

— Z powrotem do Joburg wieść szczęśliwe życie?

— Uhum.

— Nie zostawiaj mnie jeszcze samej, Sam. Wstydzę się sama siebie.

— Dlaczego?

— Bo byłam okrutna dla głupich zwierząt.

— Co to ma znaczyć?

— Nieważne. Posiedź ze mną troszeczkę. Opowiedz mi o tym swoim szczęśliwym życiu. Co w nim takiego szczęśliwego?