Gwiazdy — moje przeznaczenie [The Stars My Destination - pl]

Towarzyszące show artystyczne jauntowało się i zniknęło. Regis Sheffield przetarł oczy.

— Co to za wariactwo, Dagenham? — spytał.

— Wstrząsnęło twoim prawniczym umysłem, co? Widziałeś cześć obsady naszej standardowej operacji ZFZK. Zabawa, Fantazja, Zamieszanie i Katastrofa. — Dagenham zwrócił się do Presteigna uśmiechając się doń swoim uśmiechem denata. — Jeśli chcesz, Presteignie, zwrócę ci twoją zaliczkę.

— Nie kończysz roboty?

— Wprost przeciwnie. Dobrze się bawię. Będę pracował za darmo! Nigdy nie miałem do czynienia z człowiekiem kalibru Foyla. On jest wyjątkowy.

— Pod jakim względem? — spytał Sheffield.

— Zaaranżowałem jego ucieczkę z Gouffre Martel. Uciekł, w porządku, ale nie tak, jak planowałem. Zamieszaniem i katastrofą próbowałem osłaniać go przed policją. Wyprowadził policję w pole, ale nie dzięki mnie — po swojemu. Zabawą i fantazją chciałem uchronić go przed dostaniem się w łapy Centrali Wywiadowczej. Pozostał na wolności… znowu dzięki sobie. Próbowałem tak pokierować jego krokami, żeby znalazł podstawiony statek i wyruszył na nim po „Nomada”. Nie chwycił przynęty, ale ma statek. Właśnie wystartował.

— Śledzicie go?

— Naturalnie. — Dagenham zawahał się. — Tylko co on robił w fabryce Bakera?

— Operacja plastyczna? — rzucił myśl Sheffield. — Nowa twarz?

— Niemożliwe. Baker jest dobry, ale nie mógł w tak krótkim czasie przeprowadzić operacji plastycznej. To musiał być jakiś mniejszy zabieg. Foyle był na nogach z obandażowaną głową.

— Tatuaż — odezwał się Presteign.

Dagenham skinął głową i uśmiechnął się lewym kącikiem ust.

— Tego się właśnie obawiam. Czy zdajesz sobie sprawę, Presteignie, że jeżeli Baker usunął mu tatuaż, to nigdy nie rozpoznamy Foyla?

— Przecież jego twarz się nie zmieniła, mój drogi Dagenhamie.

— Nigdy nie widzieliśmy jego twarzy… jedynie maskę.

— Ja nigdy się z nim nie zetknąłem — wtrącił Sheffield.

— Co to za maska?

— Maska tygrysa. Przeprowadziłem z Foylem dwie długie rozmowy. Powinienem znać jego twarz na pamięć, ale tak nie jest. Wszystko co mogę sobie przypomnieć, to ten tatuaż.

— To śmieszne — powiedział otwarcie Sheffield.

— Nie ma w tym nic śmiesznego. Żeby w to uwierzyć trzeba było zobaczyć twarz Foyla. Ale to nic. Zaprowadzi nas do „Nomada”. Zaprowadzi nas do twoich sztabek i do PirE, Presteignie. Niemal żałuje, że to już koniec. No, może prawie koniec. Jak już wspomniałem, dobrze się bawię. On naprawdę jest wyjątkowy.