Gwiazdy — moje przeznaczenie [The Stars My Destination - pl]

Wir cisnął nim o zimne ciało uczepione kurczowo gładkiej, skalnej ściany.

— Jiz!

— Gully! Dzięki Bogu!

Przywarli do siebie na chwilę opierając się rwącemu prądowi.

— Gully… — wykrztusiła Jisbella — Przepływa tedy.

— Rzeka?

— Tak.

Czepiając się ściany ominął dziewczynę i wymacał wlot podwodnego tunelu. Prąd wsysał ich do niego.

— Trzymaj się — wysapał Foyle. Badał skałę po prawej i po lewej stronie kanału. Kamienne ściany otaczające rozlewisko były gładkie i bez występów.

— Nie damy rady wspiąć się na górę. Musimy przepłynąć.

— Tam nie ma powietrza, Gully. Nie ma powierzchni.

— Nie cały czas. Wstrzymamy oddechy.

— Tunel może być dłuższy niż zdołamy powstrzymać się od oddychania.

— Musimy ryzykować.

— Nie mogę.

— Musisz. Innej drogi nie ma. Napompuj płuca. Trzymaj się mnie.

Wspierając się wzajemnie w wodzie i oddychając głęboko, napełniali płuca powietrzem. Foyle popchnął lekko Jisbellę w kierunku podwodnego tunelu.

— Płyń pierwsza. Będę tuż za tobą… Pomogę, jak będziesz miała kłopoty.

— Kłopoty! — krzyknęła Jisbella trzęsącym się głosem. Zanurzyła się i pozwoliła, aby prąd wessał ją do tunelu. Foyle zanurkował za nią. Rwąca woda wciągała ich głębiej i głębiej miotając obojgiem o szklisto gładkie ściany kanału. Foyle płynął tuż za Jisbellą, czując, jak jej młócące wodę nogi grzmocą go po głowie i ramionach.

Mknęli przez zdający się nie mieć końca tunel. Rozsadzało im już płuca, a ślepe oczy wychodziły z orbit, gdy wtem znowu dał się słyszeć ryk i pokazała się powierzchnia. Mogli zaczerpnąć tchu. Zamiast wypolerowanych przez wodę ścian tunelu mieli teraz wokół siebie postrzępione skały. Foyle złapał Jisbellę za nogę i uczepił się sterczącego z brzegu skalnego występu.

— Musimy tu wyleźć z rzeki — krzyknął.

— Co?

— Musimy się wspiąć na górę. Słyszysz ten ryk, tam przed nami? To katarakty. Progi. Rozedrze nas na strzępy. Wyłaź, Jiz.

Była zbyt wyczerpana, aby wspiąć się na brzeg. Wypchnął jej ciało w górę, na skały i sam poszedł w jej ślady. Leżeli na ociekających wodą kamieniach nie mając nawet siły na rozmowę. W końcu Foyle stanął chwiejnie na nogi.

— Musimy iść dalej — powiedział. — Wzdłuż rzeki. Gotowe?

Nie miała siły odpowiedzieć. Nie miała siły zaprotestować. Pomógł jej wstać i ruszyli przez ciemność potykając się co chwila i starając trzymać się brzegu strumienia. Trawersowali gigantyczne głazy usypane w stosy, wznoszące się jak dolmeny, przemieszane, rozrzucone w labirynt. Kluczyli miedzy nimi i krążyli, aż zgubili rzekę. Nie słyszeli już jej w ciemnościach; nie mogli do niej wrócić. Nie mogli nigdzie wrócić.

— Zabłądziliśmy… — mruknął Foyle z rozgoryczeniem. — Znowu zabłądziliśmy. Tym razem na dobre. Co teraz zrobimy?

Jisbella zaczęła płakać. Wydawała z siebie bezradne, a zarazem rozwścieczone dźwięki. Foyle zatrzymał się i usiadł, pociągając ją za sobą.

— Może masz i rację, mała — powiedział apatycznie. — Może i jestem cholernym durniem. Wpędziłem nas oboje w te pułapkę, z której nie można się jauntować i leżymy.

Nie odpowiedziała.

— Tyle pracy myślowej. Od cholery edukacji, której mi udzielałaś. Wszystko na nic. — Zawahał się. — Nie uważasz, że powinniśmy po własnych śladach pójść z powrotem do szpitala?

— Nigdy nam się to nie uda.

— Chyba nie. Ćwiczyłem sobie tylko mózg. Może powinniśmy podnieść wrzawę? Narobić tyle hałasu, żeby wykryli nas G-fonem?

— Nigdy nas nie usłyszą… Nigdy nas tu nie znajdą.

— Możemy narobić wystarczająco dużo hałasu. Możesz mnie na przykład trochę pomaltretować. Oboje będziemy mieli przyjemność.

— Zamknij się.

— Co za bryndza! Padł na plecy, uderzając głową o kępkę miękkiej trawy. — Na pokładzie „Nomada” miałem chociaż jakąś szansę. Było tam jedzenie i widziałem gdzie idę. Mogłem… — urwał w pół zdania i poderwał się do pozycji siedzącej. — Jiz!

— Nie gadaj tyle.

Pomacał grunt pod sobą i wydarł paznokciami kępkę darni z paroma grudkami ziemi. Podsunął gwałtownym ruchem dłoń pod nos Jisbelli.

— Powąchaj to — roześmiał się. — Posmakuj. To trawa, Jiz. Ziemia i trawa. Musimy być na zewnątrz Gouffre Martel.

— Co?

— Na dworze jest noc. Czarna jak smoła. Pochmurna. Wyszliśmy z jaskiń nie wiedząc nawet o tym. Jesteśmy na zewnątrz, Jiz! Udało się.

Zerwali się na nogi wytężając wzrok, słuchając, węsząc. Ciemności były nieprzeniknione, ale słyszeli cichy poświst nocnego wiatru, a do ich nozdrzy dolatywała słodka woń zielonych roślin. Gdzieś w oddali ujadał pies.

— Mój Boże, Gully — wyszeptała niedowierzająco Jisbella.