Gwiazdy — moje przeznaczenie [The Stars My Destination - pl]

— Ma się rozumieć.

— Zrobiliście coś z twarzą Foyla?

— Próbowałam robić mu makijaż, ale to nic nie pomagało. Ten cholerny tatuaż ciągle wyłaził. Potem kupiłam ciemny surogat i spryskałam mu nim twarz.

— Pomogło?

— Nie — powiedziała ze złością Jiz. — Trzeba trzymać gębę na kłódkę, bo inaczej surogat pęka i łuszczy się. Foyle nie mógł się powstrzymać od gadania. Nigdy tego nie potrafił. To było piekło.

— Gdzie on teraz jest?

— Sam Quatt ciąga go za sobą.

— Myślałem, że Sam skończył już z działalnością przestępczą.

— Bo skończył — powiedziała ponuro Jisbella. — Ale ma wobec mnie dług do spłacenia. Opiekuje się Foylem. Krążą jauntując, żeby być ciągle przed glinami.

— Ciekawe — mruknął Baker. — W życiu nie widziałem przypadku tatuażu. Myślałem, że to wymarła umiejętność. Włączyłbym go do mojej kolekcji. Wiesz, że zbieram osobliwości, Jiz?

— Wszyscy wiedzą o tym twoim zoo w Trenton. Jest upiorne.

— W zeszłym miesiącu trafiła mi się autentyczna bratnia cysta — zaczął z zapałem Baker.

— Nie chcę tego słuchać — przerwała mu Jiz. — I nie chcę, żeby Foyle znalazł się w twoim zwierzyńcu. Czy potrafisz usunąć mu to z twarzy? Oczyścić ją? On mówi, że w Szpitalu Generalnym mieli z tym twardy orzech do zgryzienia.

— Nie mają mojego doświadczenia, kochanie. Hmmm. Coś mi się przypomina, że czytałem kiedyś… gdzieś. Gdzie to ja…? Poczekaj chwilkę. — Baker wstał i zniknął z cichutkim cmoknięciem. Jisbella przechadzała się nerwowo po werandzie, dopóki Baker nie pojawił się ponownie w dwadzieścia minut później z postrzępioną książką pod pachą i wyrazem tryumfu na twarzy.

— Mam — powiedział. — Widziałem ją trzy lata temu w antykwariacie w Caltech. Możesz podziwiać moją pamięć.

— Do diabła z twoją pamięcią. Co z jego twarzą?

— Da się zrobić. — Baker przerzucał sfatygowane stronice i medytował. — Tak, da się zrobić. Indygotynowy kwas dwusulfonowy. Kwas będę mógł zsyntetyzować, ale… — Baker zamknął książkę i zdecydowanie kiwnął głową. — Potrafię to zrobić. Tylko, że chyba szkoda ruszać taką twarz, jeśli jest tak wyjątkowa jak ją opisujesz.

— Zsiądziesz ty z tego swojego konika? — wykrzyknęła z irytacją w glosie Jisbella. -Jesteśmy trefni, rozumiesz? Jesteśmy pierwszymi, którym udało się wyrwać z Gouffre Martel. Gliny nie spoczną, dopóki nie wpakują nas tam z powrotem. To jest dla nich zadanie ekstra-specjalne.

— Ale…

— Jak myślisz, ile czasu możemy przebywać z Foylem poza Gouffre Martel, uganiając się wszędzie z tą wytatuowaną twarzą?

— O co się tak złościsz?

— Ja się nie złoszczę. Ja wyjaśniam.

— W zoo byłby szczęśliwy — perswadował Baker. — I byłby tam bezpieczny. Umieściłbym go w tym pomieszczeniu obok dziewczyny cyklopki…

— Zoo odpada i to definitywnie.

— W porządku, moja droga. Ale dlaczego martwisz się, że złapią Foyla? Przecież to nie będzie miało nic wspólnego z tobą.

— Co cię obchodzi o co ja się martwię? Proszę cię o przysługę. Płacę i wymagam.

— To będzie sporo kosztowało, a ja cię lubię. Próbuje oszczędzić ci wydatków.

— Akurat.

— No, to jestem ciekawy.

— Powiedzmy więc, że robię to z wdzięczności. Pomógł mi, teraz ja pomagam jemu.

Baker uśmiechnął się cynicznie.

— Pomóżmy mu więc, dając mu nową, inaczej napiętnowaną twarz.

— Nie.

— Tak myślałem. Chcesz, żeby oczyścić mu twarz, bo jesteś jej ciekawa.

— Idź do diabła, Baker. Zrobisz to, czy nie?

— Za pięć tysięcy.

— Podaj kosztorys.

— Tysiąc za zsyntetyzowanie kwasu. Trzy tysiące za operacje. A tysiąc za…

— Twoją ciekawość?

— Nie, moja droga. — Baker uśmiechnął się znowu. — Tysiąc za znieczulenie.

— A po co znieczulenie?

Baker ponownie otworzył starodawną książkę.

— Mam wrażenie, że to bolesny zabieg. Wiesz, w jaki sposób tatuowano? Brało się igłę, maczało w barwniku i wbijało w skórę. Żeby wywabić ten barwnik, musze przelecieć igłą po jego twarzy por po porze, zapuszczając w każdy z nich indygotynowy kwas dwusulfonowy. To będzie bolało.

Oczy Jisbelli zabłysły.

— A możesz to robić bez znieczulenia?

— Ja mogę, ale Foyle.

— Do diabła z Foylem. Płace cztery tysiące. Żadnego znieczulenia, Baker. Niech Foyle pocierpi.

— Jiz! Nawet nie wiesz na co go skazujesz.

— Wiem. Niech cierpi — roześmiała się tak dziko, że przestraszyła Bakera. — Niech jego twarz i jemu sprawi cierpienie.