Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Паглыбляючыся ўсё далей у лабірынт рэчаў, шукаючы прадметы, знаёмыя яму яшчэ з моманту яго мінулага наведвання. Яго дыханне гучна аддавалася ў вушах, і затым, здавалася, сама душа ў ім здрыганулася. Вось ён, наперадзе, стары аблезлы буфет, у якім ён хаваў стары падручнік па зеллеварэнню, а наверсе — шчарбаты каменны вядзьмак у старым пыльным парыку і яшчэ чымсьці, падобным на старажытную збляклую дыядэму.
Заставалася ўсяго некалькі крокаў, і Гары ўжо працягнуў за ім руку, як раптам ззаду раздаўся нечы голас:
— Не спяшайся так, Потэр.
Ён рэзка спыніўся і павярнуўся. За ім, плячом да пляча, стаялі Крэб і Гойл, накіраваўшы палачкі прама на Гары. У невялікі прасвет паміж іх тварамі, якія усміхаліся, ён убачыў Драка Малфоя...
— У цябе ў руках мая палачка, Потэр, — сказаў Малфой, накіроўваючы яшчэ адну ў шчыліну паміж Крэбам і Гойлам.
— Больш не твая, — часта і цяжка дыхаючы, сказаў Гары, сціскаючы ў руках палачку з цёрну. — Хто перамог, той і гаспадар, Малфой. А хто пазычыў табе гэтую?
— Мая маці, — сказаў Драка.
Гары засмяяўся, хоць у гэтым не было нічога смешнага. Ён больш не чуў крокаў Рона і Герміёны. Мабыць, шукаючы дыядэму, яны апынуліся за межамі чутнасці.
— А што гэта вы трое без Вальдэморта? — спытаў Гары.
— Мы жадаем атрымаць узнагароду, — сказаў Крэб. Яго голас быў дзіўна мяккі для такога гмаха. Гары наогул, здаецца, ніколі не прыходзілася чуць, каб той адкрываў рот. Крэб размаўляў як маленькае дзіця, якому паабяцалі вялікі мяшок цукерак. — Мы вярнуліся, Потэр. Вырашылі нікуды не сыходзіць. Вырашылі даставіць цябе да яго….
— Добры план, — сказаў Гары з найграным захапленнем. Ён не мог паверыць, што зараз, калі ён так блізкі да мэты, яму могуць перашкодзіць нейкія Малфой, Крэб і Гойл. Ён пачаў павольна адыходзіць назад, бліжэй да Хоркрукса. Калі б ён толькі мог дастаць яго перш, чым пачнецца дужанне...
— Як вы сюды патрапілі? — спытаў ён у спробе адцягнуць іх.
— Я фактычна жыў у Пакоі-Схаваных-Рэчаў летась, — сказаў Малфой ломкім голасам. — Я ведаю, як сюды ўвайсці.
— Мы схаваліся ў калідоры звонку, — хрукнуў Гойл. — Цяпер мы можам ужываць Маскіравалыя Чары! І тут, — яго твар расплыўся ў агіднай усмешцы, — ты з’явіўся прама перад намі і сказаў, што шукаеш "дыя-дэмана". Што гэта за "дыя-дэман", а?
— Гары? — голас Рона данёсся аднекуль з-за сцены па правым боку ад Гары. — Ты з кімсьці размаўляеш?
Рухам, падобным на ўзмах канчуком, Крэб накіраваў сваю палачку на пяцідзесяціфутавую гару старой мэблі, ірваных валізак, патрапаных кніг, мантый і іншага незразумелага смецця, і закрычаў:
— Дэсенда!
Сцяна захісталася, і яе верхняя частка абрынулася на суседні праход, дзе павінен быў стаяць Рон.
— Рон! — прароў Гары, і тут жа дзесьці ўскрыкнула Герміёна. Гары пачуў гук мноства рэчаў, якія падалі, з іншага боку разбуранай сцяны. Ён паказаў палачкай на гару, якая хісталася і крыкнуў: — Фінітэ! — і ўсё тут жа аднавілася.
— Не! — закрычаў Малфой, спыняючы руку Крэба, які збіраўся паўтарыць заклён. — Калі ты разбурыш пакой, мы не зможам знайсці пад абломкамі дыядэму!
— Ды ну і што? — вырываючыся, спытаў Крэб. — Цёмнаму Лорду патрэбен Потэр, каму важны гэты "дыя-дэман"?
— Потэр прыйшоў сюды за ёй, — растлумачыў Малфой, дрэнна хаваючы нецярпенне. — Гэта значыць….
— Што значыць? — грозна перапытаў Крэб Малфоя. — Каму важна, што ты думаеш? Я больш не падпарадкоўваюся тваім загадам, Драка. Табе і твайму татцы прыйшоў канец.
— Гары? — зноў закрычаў Рон з іншага боку гары халусця. — Што адбываецца?
— Гары? — перадражніў Рона Крэб. — Што адбываецца?.. не, Потэр! Круцыё!
Гары пацягнуўся за дыядэмай. Заклён Крэба праляцеў міма, патрапіўшы ў каменны бюст, падкінуўшы яго ў паветра, дыядэма ўзляцела ўверх, і затым схавалася з вачэй дзесьці ў грудзе рэчаў, на якую прызямліўся бюст.
— СПЫНІСЯ! — закрычаў Малфой, і яго голас рэхам пранёсся па велізарным пакоі. — Ён патрэбен Цёмнаму Лорду жывым…
— Ну і што? А я яго і не забіваю, — закрычаў Крэб, скідаючы ад сябе ўтрымлівальную руку Малфоя. — Але калі змагу, то заб’ю, Цёмны Лорд усё роўна жадае яго смерці, так якая роз…
Імклівы прамень пунсовага колеру праляцеў у цалі ад Гары: Герміёна выбегла з-за кута і паслала Ашаламляльны заклён прама ў галаву Крэба. Але не патрапіла, таму што Малфой адапхнуў яго ў бок.
— Гэта тая бруднакроўка! Авада Кэдаўра!
Гары ўбачыў, што Герміёна адскочыла ў бок, і ўвесь гнеў на Крэба, які замахнуўся на забойства, зацямніў яго розум. Ён стрэліў у Крэба Ашаламляльным заклёнам, той увярцеўся і выбіў палачку з рукі Малфоя. Яна закацілася кудысьці пад гару зламанай мэблі і скрынак.