Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Аб кім? — спытала Герміёна.
— Аб эльфах дамавіках, бо ўсе яны будуць унізе ў кухні, так?
— Ты жадаеш сказаць, што мы павінны прымусіць іх дзерціся? — спытаў Гары
— Не, — сур’ёзна адказаў Рон. — Я меў на ўвазе, мы павінны сказаць ім, каб яны сыходзілі. Мы бо не жадаем паўторы выпадку з Добі, дакладна? Мы не можам загадаць ім паміраць за нас...
Раздаўся грукат, гэта іклы васіліска выпалі з рук Герміёны. Падбегшы да Рона, яна кінулася яму на шыю, і пацалавала ўзасос. Рон адкінуў іклы і мятлу і адказаў на пацалунак з такім запалам, што прыпадняў яе над зямлёй.
— Няўжо зараз падыходны момант для гэтага? — слабым голасам пацікавіўся Гары, але, не ўбачыўшы ніякай рэакцыі з іх боку, акрамя таго, што Рон і Герміёна абняліся яшчэ мацней і сталі калыхацца на месцы, цвярдзейша вымавіў. — Гэй! Тут вайна ў поўным разгары!
Рон і Герміёна адарваліся сябар ад сябра, не размыкая абдымак.
— Я ведаю, сябар, — вымавіў Рон, які выглядаў так, быццам толькі атрымаў удар бладжэрам па патыліцы. — Менавіта таму зараз або ніколі, як думаеш?
— Добра, усё роўна, але як наконт Хоркрукса? — пракрычаў Гары. — Не маглі б вы трохі… трохі пачакаць з гэтым, пакуль мы не знойдзем дыядэму?
— Так... дакладна... прабач, — прабурчаў Рон і яны з Герміёнай прыняліся падбіраць іклы, абодва густа счырванеўшы.
Як толькі яны ўтрох вярнуліся ў калідор наверсе, стала ясна, што за тыя хвіліны, якія яны правялі ў Выратавальным-Пакою, сітуацыя ў замку моцна пагоршылася: сцены і столь скалыналіся мацней, чым раней, у паветры лётаў пыл, а праз самае блізкае акно Гары ўбачыў зялёныя і чырвоныя выбліскі зусім побач ад падножжа замка. Ён зразумеў, Пажыральнікі Смерці вельмі блізкія да таго, каб уварвацца ўнутр. Гары ўбачыў волата Гропа, які бязмэтна сноўдаўся ўнізе і размахіваў чымсьці, падобным на сарваную з даху гаргуллю, і ровам што выказвае сваё незадавальненне.
— Будзем спадзявацца, ён наступіць на каго-небудзь з іх! — сказаў Рон. Паблізу рэхам раздалося ўсё больш крыкаў.
— Калі толькі гэта не будзе хто-небудзь з нашых! — вымавіў нечы голас: Гары абгарнуўся і ўбачыў Джыні і Тонкс, якія накіроўвалі свае палачкі ў суседняе акно з выбітымі шкламі. Як раз у гэты момант Джыні трапна пусціла заклён у натоўп тых, хто змагаўся ўнізе.
— Разумніца! — пракрычаў чалавек, які прабіраўся да іх скрозь воблака пылу, і Гары ізноў убачыў Аберфорта. Яго сівыя валасы раздзімаліся, ён вёў за сабой невялікую групу школьнікаў. — Здаецца, яны збіраюцца праламаць паўночную сцяну. Яны прывялі з сабой волатаў.
— Ты бачыў Рэмуса? — паклікала яго Тонкс.
— Ён ваяваў з Долахавым, — пракрычаў Аберфорт, — не бачыў яго з тых часоў!
— Тонкс, — звярнулася Джыні, — Тонкс, я ўпэўненая, што з ім усё добра.
Але Тонкс ужо схавалася ў пыле, услед за Аберфордам.
Джыні бездапаможна паглядзела на Гары, Рона і Герміёну.
— З імі нічога не здарыцца, — сказаў Гары, хоць і ведаў, што яго словы былі пустым гукам.
— Джыні, мы зараз вернемся, толькі не лезь на ражон. Будзь асцярожна… Пайшлі! — звярнуўся ён да Рону і Герміёне, і разам яны пабеглі да сцяны, дзе знаходзіўся Выратавальны-Пакой, які чакаў іх наступных загадаў.
"Мне трэба месца, дзе ўсё схавана!" — разумова ўмольваў Гары, і, калі яны прабягалі міма ў трэці раз, дзверы паявілася.
Як толькі яны пераступілі парог пакоя і зачынілі за сабой дзверы, шум бітвы змоўк: іх атачыла абсалютная цішыня. Яны апынуліся ў памяшканні памерам з сабор і па выглядзе нагадвала горад, высокія сцены якога былі выбудаваныя з тысяч прадметаў, схаваных тут студэнтамі, якія даўно пакінулі школу.
— І ён не разумеў, што любы мог сюды ўвайсці? — спытаў Рон, яго голас рэхам адклікаўся ў цішыні.
— Ён думаў, што адзін такі, — сказаў Гары. — На яго бяду, мне прыйшлося сёе-тое тут схаваць у свой час… Сюды, — дадаў ён. — Думаю, дзесьці тут….
Ён прайшоў міма пудзіла троля і Знікаючай шафы, якую Драка Малфой паправіў летась з такімі маркотнымі наступствамі, і завагаўся, абводзячы вачамі праходы паміж грудамі халусця. Ён не мог успомніць, куды цяпер ісці...
— Акцыё, дыядэма! — у адчаі выклікнула Герміёна, але нічога не адбылося.
Падобна, Выратавальны-пакой, як і падзямеллі Грынгатсу, не выдаваў так лёгка даручаныя яму прадметы.
— Давайце разыйдземся, — прапанаваў Гары. — Шукайце каменны бюст старога ў парыку і кароне! Ён стаяў на буфеце, гэта павінна быць дзесьці паблізу...
Яны хутка пайшлі па сумежных праходах. Гары чуў гук крокаў сваіх сяброў, рэхам адлюстроўвальны ад груд разнастайнага халусця, бутэлек, капялюшоў, кошыкаў, крэслаў, кніг, зброі, мёцел і біт….
— Дзесьці побач — прамармытаў Гары сабе пад нос. — Дзесьці... дзесьці…