Гары Потэр і Рэліквіі Смерці

І дайдучы да канца калідора, ён раптам успомніў пра трэцюю каменную фігуру, якая паказвала выродлівага старога чараўніка, на галаву якога Гары ўласнаручна ўзняў парык і што пакрывіўся стары капялюш. Трапятанне пранізала Гары, нібы запал Агневіскі, і ён ледзь не спатыкнуўся.

Прынамсі, цяпер ён ведаў, дзе яго чакаў Хоркрукс...

Том Рэдл, які ніколі не належыў ні ад каго і дзейнічаў у адзіноце, магчыма, быў занадта напышлівым, лічачы, што ён, і толькі ён пракраўся ў самыя глыбокія таямніцы Замка Хогвартс. Вядома, Дамблдор і Флітвік, гэтыя ўзорныя вучні, ніколі не зазіралі ў гэтае месца, але ў свой час ён, Гары, часта схадзіў з пратаптанага шляху ў школьныя гады — прынамсі, ён, як і Вальдэморт, ведаў пра гэтае таемнае месца, якое Дамблдор ніколі б не выявіў.

Яго адцягнула Прафесар Спроўт, якая з шумам прайшла міма, суправаджаная Нэвілам і яшчэ тузінам іншых студэнтаў, апранутых у слухаўкі і трымаючых у руках прадметы, які пры найблізкім разглядзе апынуліся кветкавымі чыгунамі.

— Мандрагора! — на збягу крыкнуў Нэвіл у бок Гары. — Жадаем выставіць яе на сцены — ім гэта не спадабаецца!

Цяпер ведаючы, куды ісці, Гары паскорыў крок, Хагрыд і Фанг ішлі следам. Яны праходзілі міма аднаго партрэта за іншым, і намаляваныя на іх фігуры: чараўніцы і чараўнікі ў гафрыраваных круглых каўнярах і брыджах, у даспехах і мантыях, — беглі следам, тоўпячыся ў рамах карцін адзін аднаго і выкрыкваючы навіны пра тое, што адбывалася ў іншых частках замка. Калі яны дайшлі да канца калідора, увесь замак здрыгануўся, і калі гіганцкую вазу знесла з пастамента са страшнай сілай, Гары зразумеў, што прычына гэтаму паслужыла магія значна больш моцная, чым тая, якой валодалі яго настаўнікі і члены Ордэна.

— Усё добра, Фанг... усё добра! — пракрычаў Хагрыд, але велізарны сабака, як і пасярэбраныя парцалянавыя пасудзіны, шрапнэллю панёсся па паветры, і Хагрыд пагнаўся за спалоханым Фанам, пакідаючы Гары аднаго.

Гары бег па калідорах, якія скалыналіся, з палачкай напагатове, і ў адным з іх каля яго бегаў намаляваны рыцар маленькага росту, сэр Кэдаган, з маленькай лашадкая, якая скакала за ім лёгкім трушком, перабягаў за ім ад карціны да карціны, ляскаючы даспехамі і натхнёна крычучы:

— Ашуканцы і нягоднікі, сабакі і падлы, пакончы з імі, Гары Потэр, туры іх прэч!

Гары дабег да кута і ўбачыў Фрэда з невялікай купкай студэнтаў, у якой былі Лі Джордан і Ханна Эбатт, якія стаялі у іншага спусцелага пастамента, статуя на якім раней хавала сакрэтны праход. Іх палачкі былі напагатове, і яны ўслухоўваліся ў адтуліну, якая ўтварылася.

— Ночка для ўсяго гэтага ў самы раз! — закрычаў Фрэд, калі замак ізноў затросся, і Гары панёсся міма з пачуццём захаплення і страху адначасова. Ён уляцеў у іншы калідор, і ўбачыў соў, якія кідаюцца па ім. Місіс Норрыс шыпела і спрабавала абадраць іх кіпцюрамі, несумнеўна, для таго, каб вярнуць іх у адведзенае ім месца.

— Потэр!

Аберфорт Дамблдор, стаяў, блакуючы калідор наперадзе, з палачкай напагатове.