Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

Сябры замаўчалі, бо зьнянацку цёмны, нязнаны лес, да якога падабраліся гэтак блізка, адчуўся як прысутнасьць вялізарнай невядомай істоты, што тоіць пагрозьлівыя намеры. Праз доўгі час Ляголас вымавіў зноў:

– Келебарн казаў не паглыбляцца ў Фангарн. Ці ведаеш чаму, Арагорн? Якія паданьні чуў пра яго Барамір?

– Я чуў мноства паданьняў і ў Гондары, і ў іншых месцах, – адказаў Арагорн. – Аднак калі б ня словы Келебарна, я палічыў бы іх толькі казкамі, прыдуманымі людзьмі, калі згасьлі сапраўдныя веды. Я хацеў спытаць у цябе пра іх праўдзівасьць. Калі ўжо лясны эльф ня ведае, што можа ведаць чалавек?

– Ты вандраваў нашмат болей за мяне, – запярэчыў Ляголас. – У маёй краіне я амаль нічога ня чуў пра тое, хіба толькі песьні пра анадрымаў, якія жылі тут у пракаветную даўніну. Анадрымамі людзі клічуць энтаў. А Фангарн – надзвычай стары. Стары нават з эльфскіх разьлікаў.

– Так, стары, – пацьвердзіў Арагорн. – Такі паводле ўзросту, як і пушча ля Лысагор'я, толькі нашмат большы. Эльранд казаў, што тыя два лясы – радзіна, апошнія кавалкі неабсяжных лясоў Даўніх дзён, па якіх вандравалі першанароджаныя, калі яшчэ не прачнуліся людзі. А Фангарн мае й уласныя таямніцы. Якія – я ня ведаю.

– А я й не жадаю ведаць, – прабурчэў Гімлі. – Няхай анічога, што жыве ў гэтым лесе, пра мяне не турбуецца!

Кінулі жэрабя, і першым вартаваць выпала Гімлі. Астатнія леглі й амаль адразу пазасыналі.

– Гімлі! Не забывайся: небясьпечна сьсекчы нават малую галінку з жывога дрэва! – папярэдзіў Арагорн сонна. – I не адыходзь далёка ў пошуках паліва, хай лепей агонь згасьне! Калі што – абудзі мяне.

З тым і заснуў. А Ляголас ужо ляжаў нерухома, склаўшы прыгожыя рукі на грудзёх, пазіраючы расплюшчанымі вачыма ўгару – злучаючы, паводле эльфскага звычаю, глыбокі сон з насьцярожанай назіральнасьцю. Гімлі сядзеў, скурчыўшыся, ля вогнішча, водзячы задумліва пальцам уздоўж ляза сякеры. Шамацела лісьце. Аніякіх іншых гукаў ня чулася.

Раптам гном падняў галаву й убачыў: якраз на ўскрайку асьветленай прасторы стаіць, абапершыся на кій, згорблены стары – загарнуўся ў доўгі плашч, капялюш з шырокім крысом насунуў на самыя вочы. Гімлі ўскочыў, надта зьдзіўлены, каб выгукнуць, але адразу прамільгнула думка: усё, патрапілі Саруману. Арагорн зь Ляголасам, абуджаныя раптоўным рухам, селі. Стары ня рухаўся й не казаў анічога.

– Дабранач, бацьку! – павітаў Арагорн, ускокваючы на ногі. – Ці можам мы дапамагчы табе? Падыходзь, абагрэйся, калі зьмерз!

Крочыў наперад, але стары зьнік. Паблізу аніякіх сьлядоў ад яго не знайшлі, а далёка ад вогнішча адыходзіць не адважыліся. Месяц ужо зайшоў, і зрабілася надзвычай цёмна.

Зьнянацку Ляголас выгукнуў:

– Коні! Нашыя коні!

Коні насамрэч зьніклі. Выцягнулі калкі, да якіх былі прывязаныя, дый уцяклі. Пэўны час вандроўнікі стаялі нерухома й моўчкі, узрушаныя гэтым новым паваротам ліхога лёсу. Ад ускрайкаў Фангарну да жытла людзей Рохану, адзіных сяброў у гэтых дзікіх і небясьпечных землях, ляжалі доўгія мілі. Стоячы, пачулі, як з далёкай далечыні даляцела конскае ржаньне й гіргатаньне. Тады зноў усё сьцішылася, толькі вецер па-ранейшаму халодна шапацеў у лісьці.