Мясцовы час
- Автор: Аркуш Алесь
- Год: 2014
- Язык: белорусский
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Мясцовы час». Краткое содержание книги:
Дарэчы, ці чытаў у апошняй «Культуры» інтэрвію Акудовіча з Разанавым? Дык Разанаў тлумачыць «сэнс» піраміды. Я ж не вінаваты, што ты жывеш далёка і што да вас не даходзіць найноўшая мастацкая інфармацыя. Калі выданьне мае быць постмадэрністычным, то й назоў павінен быць адпаведным. А «Піраміда» ня горш за «Абсяг». Вось я, напрыклад, не адкідваю кандыдатуру твайго назову, а ты адразу катэгарычны! Што тычыцца назова «Міф», то я, дружа, ведаю, па Ластоўскаму — «Міт», гэтаксама як шкура — скура. Ведаеш, самы, бадай, дакладны назоў, на якім мы спыніліся (я, Пацюпа і Сідарук), — гэта «Кантэкст». Вельмі надзённы назоў. Зрэшты, мы ж зьбіраемся на нараду ў Вільні, каб абмеркаваць усе арганізацыйныя пытаньні.
Нам, дарагі мой, трэба дакладна дамовіцца наконт тэрміну сустрэчы ў Вільні. Бо да мяне тады прыедзе І.Сідарук, і мы зь ім цягніком пад’едзем. Галоўнае, каб не разьмінуцца! Думаю, зручней усяго гэта зрабіць недзе ў пятніцу — нядзелю. Дату ўзгоднім.
Пацюпа выказаў думку: «А ці ня будзе дыктату з боку Аркуша — Мінкіна — Мудрова?» Гэтае пытаньне я адрасую табе. Крышачку растлумачу. Я вырашыў, што часопіс лепей выдаваць у вас, бо ты маеш досьвед і ведаеш, дзе набыць паперу і г.д. Але пытаньні пабудовы, мастацкага аздабленьня, падбору матэрыялаў трэба вырашаць разам, калегіяльна. Каб не было недарэчнасьцяў і непаразуменьняў. Мяркую, што і Алег Мінкін далучыцца да нас.
Ці чытаў у «Звяздзе» за 30.01.93, што пісьменьнікі-камуністы прагнуць далучыцца да Бялова, Бондарава і Распуціна (г.зн. аднавіць былы СП СССР)? Так што хай у Саюзе пісьменьнікаў ня баюць байкі. Адкат да старых часоў відавочны!
Што ж, дарагі Алесь, пакуль разьвітваюся і чакаю зьвестак. Спадзяюся, сустрэнемся ў Вільні й вырашым усе справы. Галоўнае — вызначыць тэрмін і не разьмінуцца.
Пакуль. Твой Юра.
3.03.1993
Гародня
* * *
«Крыніцы» пачалі занепадаць, калі Ўладзімер Арлоў, «зорны» старшыня літаб’яднаньня, у 1989 годзе пакінуў сваю пасаду і зьехаў у Менск. Спачатку ён жыў у сталіцы дзе прыйдзецца, часам у падвалах-майстэрнях мастакоў. З дапамогай старэйшых пісьменьнікаў уладкаваўся працаваць у выдавецтва «Мастацкая літаратура». Неўзабаве перавёз у Менск і ўсю сваю сям’ю. Зьехаў у Менск і Лявон Баршчэўскі, які ў 1990 годзе стаў дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР.
Ідэя ўтварэньня сваёй пісьменьніцкай арганізацыі дарэшты паланіла мае думкі. Я шукаў падтрымкі ў іншых аўтарытэтных літаратараў малодшага пакаленьня. Дасылаў лісты з прапановамі разам утварыць не-залежную суполку. Але, як правіла, не знаходзіў разуменьня. Пэўныя надзеі я ўскладаў на Алега Мінкіна. Любіў яго вершы і лічыў сваім настаўнікам. Мінкін у той час пераехаў у Вільню. Нейкі час ён працаваў у адноўленай Сяргеем Дубаўцом легендарнай газэце «Наша Ніва». Але неўзабаве разышоўся з былымі паплечнікамі і зь імпэтам заняўся ўласнымі бізнэсовымі справамі. Балазе, наступілі смутныя часы развалу Савецкага Саюза, і ў каламутнай вадзе разьвітаньня зь мінулым найбольш спрытныя людзі стваралі сабе першапачатковыя капіталы. Мінкін з галавой акунуўся ў розныя мудрагелістыя бізнэс-камбінацыі.
Час ад часу ён наведваў Полаччыну, бо ў Наваполацку ў яго жыла родная сястра. Мы зьбіраліся ў мяне — я, Мінкін, Мудроў, — размаўлялі да ночы. Мінкін частаваў нас рознымі экзатычнымі напоямі і распавядаў пра свае бізнэс-прыгоды. Пляскаў па плячы Мудрова і жартаўліва казаў: «Вось так, Вінцік!» Маўляў, вучыся, як трэба жыць. Калі мы пачыналі размову пра незалежную літаратурную арганізацыю, ён ня вельмі нас слухаў, казаў, што прыйшоў час літаратараў-самотнікаў, безь ніякіх арганізацыяў і структураў, а кнігі свае ён здолее выдаць сам, былі б толькі грошы.
Неяк прыканцы лютага мы з Тацянай прыехалі да Мінкіна ў Вільню. Віленскай нарады не атрымалася: ані Гумянюк, ані Сідарук не прыехалі. Было па-зімоваму холадна. Вільня выглядала як прыфрантавы горад часоў Другой усясьветнай вайны, калі ў цёмны час сутак абавязковая сьвятломаскіроўка. Вуліцы не асьвятляліся. Электрычнасьць у кватэры падавалі па гадзінах. Мінкін вазіў нас на машыне па Вільні, паказваў места. Наведалі кавярню ў нейкіх змрочных паўцёмных сутарэньнях. Алег узьнёсла распавядаў пра свае пляны і пэрспэктывы. Ніякай сур’ёзнай размовы ў мяне зь ім не атрымалася.