Trzej muszkieterowie

W istocie po dziesięciu minutach drzwi do gabinetu króla otworzyły się i pan de Tréville ujrzał wychodzącego księcia de La Trémouille, który zbliżył się do niego i rzekł:

— Panie de Tréville, Jego Królewska Mość wezwał mnie, bym zaświadczył, jaki był przebieg wczorajszych wypadków w pałacu. Powiedziałem prawdę, to znaczy, że wina spada na moich ludzi i że jestem gotów za to pana przeprosić. Skoro cię spotkałem, zechciej przyjąć przeprosiny i uważać mnie zawsze za przyjaciela.

— Mości książę — rzekł pan de Tréville — byłem tak pewien twej prawości, że nie pragnąłem innego obrońcy wobec Najjaśniejszego Pana, prócz ciebie. Widzę, że nie omyliłem się, i dziękuję ci za to, że jest jeszcze we Francji ktoś, o kim można z całym przekonaniem powiedzieć to, co powiedziałem o tobie.

— Pięknie, pięknie — rzekł król, który słuchał tych uprzejmości stojąc pomiędzy podwójnymi drzwiami. — Powiedz mu tylko, Tréville, skoro uważa się za twego przyjaciela, że ja także chciałbym należeć do jego przyjaciół, ale on mnie zaniedbuje; nie widziałem go od trzech lat i widzę tylko wówczas, kiedy po niego poślę. Powiedz mu to wszystko w moim imieniu, są to bowiem słowa, których król sam nie może powiedzieć.

— Dzięki, Najjaśniejszy Panie, dzięki stokrotne, ale niech Wasza Królewska Mość będzie pewien, że nie ci, których widzi o każdej porze (nie mam na myśli pana de Tréville), są mu najbardziej oddani.

— Ach, usłyszałeś, co mówiłem. Tym lepiej, książę, tym lepiej — rzekł król stając w drzwiach. — Ach, to ty, Tréville! Gdzież są nasi muszkieterowie? Powiedziałem ci przedwczoraj, żebyś mi ich przyprowadził. Dlaczego nie uczyniłeś tego?

— Są na dole, Najjaśniejszy Panie, i jeśli rozkażesz, La Chesnaye pójdzie ich zawołać.

— Tak, tak, niech przyjdą zaraz. Wkrótce już ósma, a o dziewiątej oczekuję tu kogoś. Żegnam cię, książę, i nie zapomnij powrócić. Wejdź, mości Tréville.

Książę skłonił się i wyszedł. W chwili gdy otwierał drzwi, trzej muszkieterowie i d’Artagnan w towarzystwie La Chesnaye’a ukazali się na schodach.

— Chodźcie, moje zuchy — rzekł król — muszę was wyłajać.

Muszkieterowie zbliżyli się i skłonili, d’Artagnan szedł z tyłu za nimi.

— Tam do licha — ciągnął król — w ciągu dwóch dni daliście radę siedmiu gwardzistom Jego Eminencji! To za dużo, mości panowie, to za dużo. Gdyby tak dalej poszło, Jego Eminencja musiałby za trzy tygodnie zaciągnąć nowych ludzi do swej kompanii, a ja zastosować edykty w całej surowości. Co innego jeden gwardzista, przypadkiem, nie mam nic przeciwko temu; ale siedmiu w ciągu dwóch dni to za dużo, o wiele za dużo, powtarzam raz jeszcze.

— Toteż widzisz, Najjaśniejszy Panie, że przychodzą skruszeni i pełni żalu, by cię przeprosić.

— Skruszeni i pełni żalu! Hm! — powiedział król — nie ufam zanadto Ich obłudnym minom; a zresztą widzę wśród nich Gaskończyka. Pójdź no tu, mości panie!

D’Artagnan, który zrozumiał, że do niego odnoszą się te słowa, zbliżył się przybrawszy najbardziej zrozpaczony wyraz twarzy.

— Czemuż mówiłeś mi, że to młodzieniec? Ależ to dziecko! I to on właśnie zadał ten tęgi cios Jussacowi?

— I dwa piękne ciosy Bernajoux.

— Doprawdy?

— Nie mówiąc już o tym — rzekł Atos — że gdyby nie wydarł mnie z rąk Bicareta, na pewno nie miałbym w tej chwili zaszczytu składać Waszej Królewskiej Mości najpokorniejszego ukłonu.

— Ależ to istny szatan ten Bearneńczyk, niech go kule biją, jak powiedziałby mój nieboszczyk ojciec. W tym zawodzie trzeba zedrzeć niejeden kaftan i złamać niejedną szpadę. A Gaskończycy są wciąż jeszcze biedni, co?

— Najjaśniejszy Panie, muszę powiedzieć, że nie odkryto jeszcze kopalni złota w ich górach, choć Pan Bóg mógłby sprawić ten cud w nagrodę za to, jak walczyli w obronie praw twego ojca.

— Co znaczy, innymi słowy, że to Gaskończycy zrobili mnie królem, skoro jestem synem swego ojca — nieprawda, Tréville? No cóż, proszę bardzo, nie przeczę. La Chesnaye, idź zobacz, czy w moich kieszeniach nie znajdzie się jakie czterdzieści pistoli i przynieś je tutaj. A teraz, mój chłopcze, powiedz z ręką na sercu, jak to wszystko się odbyło?

D’Artagnan opowiedział wypadki wczorajszego dnia z najdrobniejszymi szczegółami: jak nie mogąc zasnąć z radości, że zobaczy Jego Królewską Mość, przybył do przyjaciół na trzy godziny przed wyznaczoną audiencją, jak poszli razem do traktierni, jak przeraził się, że zostanie ugodzony w twarz, i jak zakpił sobie z niego Bernajoux, który tych kpin o mało nie przypłacił życiem, a Bogu ducha winien pan de La Trémouille utratą pałacu.

— Tak jest, samej rzeczy — mruknął król. — Tak właśnie opowiadał mi książę. Biedny kardynał! Siedmiu ludzi w dwa dni, i to tak ulubionych, ale dość tego, panowie, słyszycie! Dość! Zapłaciliście już za ulicę Férou z nawiązką. Powinniście być zadowoleni.