Вужык. Голуб на плячы. Дак

– Дзякую, – адказаў безуважна Курт, паразважаў крыху, разарваў канверт, выняў паперы, прабег позіркам па радках.

Аднёс у хату, паклаў пад падушку.

“Добра, што няма побач Гюнтэра, – адзначыў радасна, – пачаў бы распытваць, што і да чаго, а так абыйдуся без сведак...”

Вярнуўся да салдата, які чакаў яго адказу, чакаў распараджэнняў.

– На Бабруйск! Тэрмінова! – загадаў матацыклісту і тут жа сеў у каляску.

Матацыкл каціўся па ўмерзлай дарозе хутка і роўна.

Курт хаваўся ад сустрэчнага сівернага ветру, сагнуўся, трымаў рукой фуражку, каб не зляцела з галавы.

“От каб нас перастрэлі партызаны, – падумаў нечакана, гледзячы на ўзбочыну дарогі, – тады б скончыліся мае пакуты невядомасці, і прыйшло б да мяне супакаенне. Я сказаў бы ім, што сам даўно збіраюся перайсці да іх... Але дзе яны, тыя партызаны, тут жа і лясоў няма, а яны ў глыбокіх пушчах і барах, куды і дабрацца немагчыма... Ды не, я не пра тое думаю, мне трэба найперш вызваліць майго Пэтэра, Петруся...”

Курт, як і Алена, прасіў Бога, каб выбавіў яго маленькага сябра з бяды.

На паваротцы, калі яны міналі лагчынку, падалося яму, што нехта хаваўся за невыскім кустом, прыгнуўся. Хацелася нават сказаць кіроўцу матацыкла, каб спыніўся, бо адчуў, як сэрца ёкнула ў грудзях, але шкадаваў часу, імкнуўся на станцыю.

Не спыніў, бо калі другі раз зірнуў на тое месца, то нікога і не ўбачыў.

“Падалося, мусіць, хто ж там, у такую халадэчу, мог схавацца? Каб партызаны, то даўно спынілі б іх ці далі аўтаматную чаргу...”

– Шнеллер, шнеллер! – падганяў матацыкліста.

Ён мітусіўся сярод тлумнага натоўпу, падыходзіў да купак дзяцей, позіркам вышукваў таго, дзеля каго ён і прымчаў на станцыю.

Дзяцей па двое аддзялялі ад групы і заводзілі ў вагон. Пераканаўшыся, што на пероне Петруся не было, пачаў заглядваць у кожны вагон.

– Петрусь! Сіліч!

Але ніхто не адгукваўся – у гэтым мурашніку цяжка было адшукаць хлапчука, амаль немагчыма.

Вагоны пакаваліся не толькі з дзяцей, а і з дзяўчат і маладых жанчын. І вагонаў было шмат, і на розных платформах...

Да яго падышоў забалацянскі стараста. Той пра нешта хацеў спытаць, але яго апярэдзіў Венцэль – узяўшы за каўнер світкі абедзьвума рукамі, як не закрычаў:

– Сіліч! Во Петрусь Сіліч?

Несцер нечакана для Курта ўсміхнуўся, зразумеўшы і адчуўшы неспакой сілічаўскага кватаранта, прамовіў словы, зразумелыя і радасныя:

– Аллес гут! Сіліч цузаммен муттэр коммэн нах хауз.

Немец не паверыў, перапытаў, амаль перайшоўшы на крык:

– Нах хауз? Домой? О, майн Гот! Ты памагаць, да?

Несцер на вачах Курта ўбачыў слёзы, чаму нямала здзівіўся.

І толькі пасля гэтага Венцэль похапкам выхапіў цыгарэты і закурыў, часта зацягваючыся...

Потым ківаў галавой, як прасіў дараваць за нешта, вінавата гаварыў: