Desiderium Intimum

Chłopak energicznie pokiwał głową, uśmiechając się z wdzięcznością, podczas gdy

Severus wstał i podszedł do swojego barku. Przez chwilę coś w nim przygotowywał.

Harry rozparł się wygodnie w fotelu i zapatrzył w ogień.

Było miło. Nawet bardzo miło. Severus nie warczał na niego, a nawet wyglądało na

to, że... cieszy się z jego towarzystwa. Wydawał się być w wyjątkowo dobrym

nastoju. A jeżeli Severus miał dobry humor, to Harry automatycznie także był

szczęśliwy.

Odwrócił głowę do podchodzącego z powrotem do fotela Snape'a, aby mu

powiedzieć, że cieszy się, iż spędza z nim święta, ale słowa zamarły mu na ustach,

kiedy zobaczył, co Snape trzyma w dłoni.

Parujące piwo kremowe z ogromną ilością piany.

Patrzył zaszokowany, jak mężczyzna stawia je przed nim na stoliku i siada w swoim

fotelu ze szklanką whisky w ręku.

- Przygotowałem ci to, Potter, ponieważ, z oczywistych względów, nie możesz pić nic

innego - powiedział Severus takim tonem, jakby chciał uciąć wszelkie podejrzenia co

do swoich intencji.

Ale Harry nie wierzył w ani jedno słowo. Nie potrafił na razie nic z siebie wydusić,

sięgnął więc po piwo i przysunął je do ust. Pachniało cynamonem.

Spojrzał na Severusa migoczącymi oczami i uśmiechnął się szelmowsko.

- Ciekawe, skąd wiedziałeś, że je lubię?

- Każdy uczeń w tej szkole dałby się pokroić za kufel tego świństwa - odparł Severus,

usiłując nadać swojemu głosowi odcień pogardy. - Nietrudno było zgadnąć.

- Mmm... - mruknął Harry, zaciągając się cudownym, słodkim zapachem. - I do tego

ten cynamon...

Oczy Snape'a błysnęły ostrzegawczo i Harry ukrył chichot, zanurzając usta w słodkiej

pianie.

Severus pamiętał o jego prośbie. Dlaczego taki niewielki gest sprawił, że miał

wrażenie, jakby jego serce chciało wyfrunąć z piersi?

Mężczyzna upił łyk ze swojej szklanki, nie odrywając spojrzenia od Harry'ego. W jego

oczach pojawiło się coś... spragnionego. Przesunął wzrokiem po jego czerwonej

koszuli, a następnie ponownie spojrzał na jego twarz. Za tym spojrzeniem kryło się

coś, co bardzo chciało dopaść Harry'ego. I chłopak to wyczuwał, ponieważ

wywoływało to gęsią skórkę na jego ciele.

Próbując uspokoić szalone bicie serca, Harry wypił kilka łyków i westchnął z

zadowoleniem. Piwo było pyszne. Jeszcze lepsze niż w Trzech Miotłach. I lepsze

nawet niż to, które przygotowują skrzaty. Miało w sobie szczyptę czegoś pikantnego.

Smakowało zupełnie inaczej i... Harry spojrzał na Severusa, a jego oczy rozszerzyły

się.

Czy to możliwe, aby Snape sam je przygotował?

To było, to było...

- To jest przepyszne - powiedział w końcu rozmarzonym głosem. - Powinieneś

spróbować, Severusie. Od razu zmieniłbyś zdanie na jego temat.

- Wybacz, ale nie skorzystam - odparł Severus, wciąż nie odrywając spojrzenia od

Harry'ego. Płonęło dziwnie i zdawało się, że z każdą chwilą błyszczy coraz bardziej.

Harry czuł przyjemne ciepło, które rozlewało się po jego ciele wraz z piwem i

rozgrzewało go. Uśmiechnął się do mężczyzny i wypalił nagle:

- Cieszysz się, że spędzamy razem święta? - Snape zrobił kwaśną minę - Wiem, że

się cieszysz - kontynuował Harry, niezrażony brakiem odpowiedzi. Wiedział, że

Snape sam z własnej woli nigdy się do tego nie przyzna. - Ja się bardzo cieszę.

Cieszę się, że nareszcie wszyscy dali mi święty spokój i że mogę być tutaj z tobą jak

długo zechcę i możemy po prostu siedzieć razem i pić piwo kremowe. I cieszyć się -

zakończył nieco kulawo, czując, że trochę się zaplątał.

- Potter, skoro nawet piwo kremowe sprawia, że zachowujesz się jak odurzony, to

jest już z tobą naprawdę źle - odparł spokojnie Snape po chwili milczenia.

Harry zarumienił się. Nie chciał paplać. Ale czasami nie potrafił się powstrzymać. A

kiedy próbował z tego wybrnąć, zaczynał paplać jeszcze bardziej. Dokładnie tak, jak

w tej chwili.

- No przecież mam prawo się cieszyć. Jesteśmy tu razem, są święta, jest przyjemnie

i... - potoczył wzrokiem po otoczeniu - ...i mamy taką ładną choinkę.

Brwi Snape'a powędrowały w górę.

- Ale nie zamierzasz się na nią wspinać? - zapytał kpiąco.

Harry próbował spiorunować go wzrokiem, ale nie bardzo mu to wyszło, kiedy

jednocześnie starał się nie rumienić.

Severus parsknął w swoją szklankę i Harry mógłby przysiąc, że zobaczył cień

uśmiechu na jego wargach oraz nieudolną próbę ukrycia go.

Wyszczerzył się. Wiedział, że tylko on potrafi rozbawić Severusa. I czuł się z tą

wiedzą po prostu znakomicie. Tylko on, tylko on potrafił doprowadzić do tego, by na

wiecznie surowej twarzy Mistrza Eliksirów zagościł uśmiech. Albo przynajmniej coś

bardzo podobnego.

I wtedy przypomniał sobie o czymś bardzo ważnym, co leżało ukryte w jego kieszeni.