Desiderium Intimum

- To... to najwspanialszy prezent, jaki kiedykolwiek dostałem - wyszeptał. - Będę jej

strzegł i nigdy się z nią nie rozstanę. Dziękuję, Severusie.

Mężczyzna odwrócił głowę i na jego twarzy pojawił się cień uśmiechu, a w oczach

błysnęła satysfakcja. Harry ostrożnie schował kulkę do kieszeni spodni. Czuł

rozgrzewające ciepło w sercu. I nie potrafił przestać się uśmiechać, kiedy sięgnął po

piwo, odchylił się w fotelu i spojrzał na odkładającego na stolik pustą już szklankę po

whisky Snape'a.

- Co będziemy robić w te wszystkie wolne dni? - zapytał swobodnie.

Część 2

- Co będziemy robić w te wszystkie wolne dni? - zapytał swobodnie Harry.

W jego marzeniach mogliby robić tylko jedną, a właściwie dwie rzeczy. Kochać się do

nieprzytomności, a później leżeć i rozmawiać, najlepiej z piwem kremowym w ręku.

To była cudowna wizja.

- Nie wiem, co ty zamierzasz robić, ale zapewniam cię, że ja będę niezwykle wręcz

zajęty. Chyba nie pomyślałeś, że pozwolę ci się tu wprowadzić?

- Nie? - mruknął Harry z niezadowoleniem. - Więc niepotrzebnie przyniosłem piżamę

i szczoteczkę - dodał, chichocząc w duchu, kiedy Severus rzucił mu pełne

niedowierzania i przerażenia spojrzenie. Nie potrafiąc nad sobą zapanować, zaczął

śmiać się na głos. - Żartuję. Gdybyś widział swoją minę, Severusie... - chichotał dalej, próbując się uspokoić - A więc, czym będziesz tak niezwykle wręcz zajęty? - zapytał

w końcu, nie zważając na morderczy wzrok Snape’a.

Wiedział już, że Severusowi zależy i nawet gdyby straszył go Cruciatusem, to Harry i

tak by się tym nie przejął.

- To nie twoja sprawa - odparł mężczyzna.

- Och, właśnie mi się przypomniało, że ja też będę niezwykle wręcz zajęty -

powiedział Harry, spoglądając w sufit i udając, że przeszukuje swoją pamięć.

Severus rzucił mu pytające spojrzenie. - Tak. Będę zajęty myśleniem o tobie i

tęsknieniem za tobą - dodał Harry, szczerząc się.

Na ustach mężczyzny pojawił się lekki uśmiech.

- Lepiej spożytkowałbyś czas, gdybyś przyłożył się do nauki - powiedział po chwili.

- W takim razie będziesz musiał mnie przypilnować i mieć mnie na oku - odparł

zawadiacko Harry. - Albo ty mnie możesz uczyć. Albo mogę się po prostu uczyć tutaj.

- Nigdy nie dajesz za wygraną, co? - zapytał Severus, ale bez zwykłego cienia kpiny.

- Zgadza się. - Harry zerwał się z fotela. Złapał piwo kremowe i ruszył w stronę

Severusa. - I nie poddam się, dopóki go nie spróbujesz. Nawet sobie nie

wyobrażasz, jakie jest pyszne. - Stanął tuż przed Severusem, wyciągając w jego

kierunku kufel. - Proszę...

Mężczyzna uniósł głowę i spojrzał na niego. I Harry znowu to dostrzegł. Dzikie

wyczekiwanie czające się za oczami Severusa. Teraz jeszcze wyraźniejsze i jeszcze

bliższe. I w końcu zrozumiał, co to było.

Coś, co w jednej chwili mogło rozpalić każdy nerw w jego ciele. I dokonało tego.

To było spojrzenie drapieżnika, który w końcu schwytał swoją ofiarę i nareszcie mógł

zrobić z nią to, co tliło się w jego duszy i spojrzeniu przez cały czas, kiedy ją

obserwował.

Harry poczuł zaciskającą się na jego nadgarstku dłoń Severusa. Mężczyzna wyjął

kufel z jego dłoni i odstawił go na stolik, nie odrywając spojrzenia od twarzy

Harry'ego, po czym przyciągnął go do siebie, zmuszając, by usiadł mu okrakiem na

kolanach. Harry nie opierał się. Nie potrafił oderwać wzroku od tej surowej, ale w tej

chwili tak niezwykle... łagodnej twarzy. Czarne, głębokie oczy wpatrywały się w niego

z uwagą, zainteresowaniem i czymś, co wyglądało na... niecierpliwe wyczekiwanie,

niemal na krawędzi wybuchu. Tak, jakby Snape pragnął czegoś tak bardzo, iż z

trudem panował nad sobą, aby po prostu nie sięgnąć i tego nie wziąć. Ale coś go

powstrzymywało. Ciemne brwi zbiegły się, a u nasady nosa pojawiła się głęboka

zmarszczka. Harry zapragnął ją pocałować. Zapragnął scałować to pragnienie z tej

pięknej twarzy i pozwolić mu się porwać, pozwolić mu zrobić ze sobą wszystko.

Uniósł dłoń i łagodnie musnął szorstki policzek, nie odrywając spojrzenia od

ściągniętej twarzy. Czuł przepływającą przez swoje żyły radość, a serce wydawało

się tak lekkie, jak nigdy dotąd. Severus podarował mu prezent. Taki cudowny

prezent. I były święta. I spędzał je z nim. I...

...i tak bardzo go kochał...

Och.

Pomyślał to. Naprawdę to pomyślał!

Ale musiał to w końcu przyznać. Choćby to słowo wydawało się tak bardzo nie na

miejscu, i choćby wydawało mu się tak... ogromne i przerażające, to... pasowało.

Ponieważ nie wyobrażał już sobie życia bez niego. Nie wyobrażał sobie powrotu do

tego, co było wcześniej. Nie wiedział, jak mógłby teraz istnieć, gdyby ktoś mu go

odebrał.