Een Kroon van Zwarden

Ze schudde verward haar hoofd, draaide zich toen om en fluisterde iets tegen Reanne. Pas toen de vrouwen doorliepen naar Nynaeve die op de aanlegsteiger stond te wenken, nam Elayne de vossenkop aan en draaide hem om en om in haar vingers.

‘Heb je enig idee van wat ik er voor over zou hebben om dit te kunnen bestuderen?’ vroeg ze zacht. ‘Enig idee?’ Ze was lang voor een vrouw, maar ze moest nog steeds naar hem opkijken. Het leek wel of ze hem nooit eerder had gezien. ‘Je bent een lastige man, Mart Cauton. Lini zou zeggen dat ik tweemaal hetzelfde zeg, maar met iemand als jij...’ Ze liet haar adem ontsnappen, trok zijn hoed af en liet het koord over zijn hoofd glijden. Ze stopte zowaar de vossenkop weg in zijn hemd en gaf er een klopje op voor ze zijn hoed weer opzette, ‘Ik wil dit niet dragen als Nynaeve of Aviendha er geen hebben en ik denk dat zij er net zo over denken. Jij draagt het. Per slot van rekening kun je moeilijk je belofte nakomen als Moghedien jóu doodt. Al denk ik niet dat zij nog hier is. Volgens mij gelooft ze Nynaeve gedood te hebben, en het zou me helemaal niet verbazen als ze alleen daarvoor hiernaartoe was gekomen. Maar je moet voorzichtig zijn. Nynaeve zegt dat er een storm zal opsteken, en dan heeft ze het niet over deze wind. Ik...’ Het zwakke blosje kwam weer terug. ‘Het spijt me dat ik je uitlachte.’ Ze schraapte haar keel en keek de andere kant op. ‘Soms vergeet ik mijn plicht tegenover mijn onderdanen. Je bent een achtenswaardige onderdaan, Mart Cauton. Ik zal ervoor zorgen dat Nynaeve weet hoe het werkelijk staat... tussen jou en Tylin. Misschien kunnen we helpen.’

‘Nee,’ sputterde hij. ‘Ik bedoeclass="underline" ja. Ik bedoel... Ik wil zeggen... O, geitenballen en geitenkeutels, ik weet niet meer wat ik bedoel.’ Hij zag het al voor zich. Nynaeve en Elayne die met Tylin een kopje thee dronken en over hem zaten te babbelen. Zoiets was toch niet te overleven? Kon hij hen daarna ooit nog onder ogen komen? Maar als zij het niet deden... Hij zat klem tussen de wolf en de beer, en kon nergens heen vluchten. ‘O, schapenstront nog aan toe! Schapenstront en bloedbollen!’ Bijna verlangde hij naar een berisping vanwege zijn taalgebruik, zoals Nynaeve gedaan zou hebben, al was het maar om van onderwerp te veranderen.

Haar lippen bewogen geluidloos en even had hij de vreemde indruk dat ze zijn woorden herhaalde. Natuurlijk niet. Hij begon zich dingen te verbeelden, dat was alles. Hardop zei ze: ‘Ik begrijp het.’ Het klonk inderdaad of dat zo was. ‘Kom mee, Mart. We moeten geen tijd verspillen door hier te blijven staan.’

Zijn mond viel open terwijl hij zag hoe ze rok en mantel optilde en verder naar de steiger liep. Ze begreep het? Ze begreep het, zonder een of andere bitse toevoeging, zonder één snijdende opmerking? En hij was haar onderdaan. Haar achtenswaardige onderdaan. Zijn vingers speelden met het zegel terwijl hij achter haar aan liep. Hij had zo zeker geweten dat hem een zware strijd te wachten stond wanneer hij het zegel weer zou opeisen. Al leefde hij tweemaal zo lang als de oudste Aes Sedai, dan nog zou hij vrouwen nooit begrijpen, en edelvrouwen waren beslist de ergste.

Toen hij de trap bereikte, was Elayne al beneden. De twee roeiers met koperen oorringen duwden met de lange riemen de boot reeds af. Elayne leidde de laatste Wijzevrouw de kajuit in, en Lan stond naast Nynaeve op de voorplecht. Een kreet van Beslan wenkte hem naar de boot erachter, waarop alle mannen zaten.

‘Nynaeve zei dat er voor ons geen ruimte meer was,’ zei Nalesean, terwijl de boot schommelend de Eldar opvoer. ‘Ze zei dat het te veel gedrang opleverde.’ Beslan lachte en keek hun boot rond. Vanin zat met gesloten ogen naast de kajuitdeur en gaf voor ergens anders te zijn. Harnan en Tad Kandel, een Andoraan die leek op de roeiers, waren boven op de kajuit geklommen. De overige Roodarmen waren over het dek verspreid en probeerden de roeiers niet in de weg te zitten. Niemand ging de kajuit in; ze wachtten kennelijk allemaal om te zien of Mart, Nalesean of Beslan er gebruik van wilden maken.

Mart ging bij het hoge boeghek staan en tuurde naar de andere boot, die vlak voor hen voer. De wind joeg donkere, onrustige golven op en liet zijn sjaal wapperen. Hij moest zijn hoed vasthouden. Wat was Nynaeve van plan? De negen vrouwen op de tweede boot waren allemaal in de kajuit, zodat het dek voor haar en Lan alleen was. Ze stonden op de voorplecht, Lan met gevouwen armen en Nynaeve, gebarend alsof ze iets uitlegde. Maar Nynaeve legde zelden iets uit. Legde nóóit iets uit. Wat ze ook aan het doen was, het duurde niet lang. Verderop in de baai, waar de snelle klippers, zoevers en scheerders van het Zeevolk aan hun ankers trokken, waren schuimkoppen te zien. De rivier was niet erg wild, maar de boot schommelde erger dan Mart zich van vorige tochtjes kon herinneren. Het duurde niet lang, of Nynaeve moest zich over het hekwerk buigen en voerde haar ontbijt aan de vissen terwijl Lan haar vasthield. Dat herinnerde Mart aan zijn eigen maag. Hij stak de hoed onder zijn arm zodat die niet weggeblazen kon worden, en pakte het stuk kaas.