Een Kroon van Zwarden
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #7
- Год: 1998
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «Een Kroon van Zwarden». Краткое содержание книги:
De man rukte het mes uit zijn zij en wierp het naar hem toe. Zonder nadenken plukte Mart het uit de lucht. Thom had hem de kunst van messenwerpen geleerd en die had gezegd dat hij de snelste handen bezat die hij ooit gezien had. Hij draaide het mes om zodat hij het goed vasthield, met de punt naar boven, en zag toen het glanzende lemmet en de moed zakte hem in de laarzen. Geen bloed. Er had minstens bloed moeten zitten, maar het staal glinsterde fel en schoon. Misschien waren zelfs drie steekwonden niet genoeg om deze man, of wat het ook was, af te stoppen.
Hij waagde het snel even om te kijken. De andere mannen stroomden de deur uit die ze hadden opengewrikt, de deur waar de voetstappen van de vrouw hem gisteren naartoe hadden gebracht. Ze waren beladen met rommeclass="underline" half vergane kistjes, een vat met in doeken gewikkelde voorwerpen die door ontbrekende duigen naar buiten puilden, zelfs een gebroken stoel en een kapotte spiegel. Ze moesten bevel hebben gekregen om alles mee te nemen. Ze besteedden geen enkele aandacht aan Man, maar haastten zich naar de andere kant van de gang en verdwenen om een hoek. Daar moest nog een trap zijn. Misschien kon hij hen op afstand volgen. Misschien... Opeens trachtte Vanin, die naast de deur zat waar ze uitgekomen waren, nogmaals op te staan en viel terug. Mart slikte een vloek in. Als hij Vanin meesleepte, was hij niet zo snel, maar met enig geluk... Het had Elayne niet kunnen redden, maar misschien... Vanuit zijn ooghoeken zag hij haar bewegen, een hand naar haar hoofd brengen.
De man in het grijs zag het ook. Met een glimlach keerde hij zich naar haar toe.
Met een zucht stak Mart het nutteloze mes in de schede. ‘Je kunt haar niet krijgen,’ zei hij hard. Beloften. Een enkele ruk brak het leren koord om zijn hals; de zilveren vossenkop slingerde onder zijn vuist heen en weer. Het zegel zoemde zacht toen hij het twee keer rondzwaaide. ‘Bij het bloed van de Draak, je krijgt haar niet.’ Hij kwam naar voren en liet de vossenkop ronddraaien. De eerste stap was de moeilijkste, maar hij moest een belofte nakomen.
De glimlach van de kerel vervloog. Hij hield de rondflitsende vossenkop behoedzaam in de gaten, terwijl hij op zijn tenen achteruitging. Hetzelfde licht dat het rondwentelende zilver deed glinsteren, maakte een lichtkring om hem heen. Als Mart hem zover terug kon drijven, kon hij misschien ontdekken of een val van vijf hoog kon bewerkstelligen wat een mes niet kon.
De kerel met het brandend rode litteken week achteruit. Soms hief hij half en half zijn arm op alsof hij trachtte Mart langs het zegel vast te pakken. Plotseling schoot hij opzij, een kamer in. Deze had een deur die hij achter zich dichtsloeg. Mart hoorde de balk neervallen.
Misschien had hij het hierbij moeten laten, maar voor hij het wist, tilde hij zijn voet op en ramde met de hak van zijn laars tegen het midden van de deur. Stof wolkte uit het ruwe hout. Een tweede trap en tegelijk met een verroest scharnier begaven de vergane beugels het. De deur viel naar binnen open en bleef scheef hangen.
De kamer was niet helemaal donker. Door het venster in de gang viel nog wat licht naar binnen. Een gebroken driehoekig stuk van een spiegel verspreidde ook wat zwak licht. Door de spiegel kon hij zonder naar binnen te gaan alles zien. Behalve de spiegel en een wrakkige stoel was er niets. De enige openingen waren de deur en een rattengat naast de spiegel, maar de man in het grijs was verdwenen.
‘Mart,’ riep Elayne zwakjes. Hij haastte zich naar haar toe. Ergens beneden klonk geschreeuw, maar Nynaeve en de anderen moesten zich nu maar even zelf helpen.
Elayne zat rechtop, bevoelde haar kaak en kreunde even toen hij naast haar neerknielde. Haar kleren zaten onder het stof, haar hoed hing scheef en een paar pluimen waren geknakt. Ze leek aan haar rood gouden haar te zijn meegesleept. ‘Hij raakte me zo hard,’ zei ze pijnlijk, ‘Ik geloof niet dat ik iets heb gebroken, maar...’ Haar ogen hielden de zijne vast; ze keek hem aan alsof hij een vreemde was. ‘Ik heb gezien wat je deed, Mart. Mer hem. We leken wel kippen die met een wezel in een mand waren opgesloten. De Ene Kracht liet hem volmaakt onverschillig; de stromen smolten weg zoals bij jouw...’ Ze keek naar de vossenkop die nog steeds onder zijn vuist hing en haalde diep adem, wat heel aardige dingen deed met de ovaal uitgesneden halslijn. ‘Dank je, Mart. Ik bied mijn verontschuldigingen aan voor alles wat ik ooit gedaan of gedacht heb.’ Het klonk of ze het echt meende. ‘Ik blijf maar toh jegens jou opbouwen,’ zei ze spijtig, ‘maar ik laat me niét door je verslaan. Je zult me minstens een keer de kans geven om jou te redden en alles weer in evenwicht te brengen.’
‘Ik zal zien of ik dat kan regelen,’ zei hij droog, en hij stopte de vossenkop in zijn jaszak. Toh? Haar verslaan? Licht! Die vrouw ging beslist te veel met Aviendha om.
Nadat hij haar overeind had geholpen, keek ze de gang in, naar Vanin met zijn met bloed besmeurde gezicht en de her en der verspreide lichamen van vrouwen. Haar gezicht vertrok. ‘O Licht!’ fluisterde ze. ‘O, bloed en bloedvuuras!’ Ondanks het gebeuren schrok hij even. Niet alleen doordat hij dat uit haar mond nooit had verwacht, maar de woorden klonken zo vreemd, alsof ze de geluiden kende, maar niet hun betekenis. Het maakte haar jonger dan ze eruitzag.
Ze schudde zijn arm af, gooide haar hoed weg en knielde haastig neer bij de dichtstbijzijnde vrouw, Reanne Corlie. Ze omvatte met beide handen haar hoofd. De vrouw lag slap op de grond met haar gezicht omlaag en haar armen uitgestrekt, alsof ze al rennend was gestruikeld. Naar de kamer waar iedereen zich heen had gerept, op haar aanvaller af, niet van hem vandaan.
‘Dit kan ik niet aan,’ mompelde Elayne. ‘Waar is Nynaeve? Waarom is ze niet met jou mee naar boven gegaan, Mart? Nynaeve!’ schreeuwde ze in de richting van de trappen.
‘Je hoeft niet zo te krijsen. Je bent geen kat,’ gromde Nynaeve, die in het trapgat verscheen. Ze keek om naar beneden. ‘Hou haar stevig vast, hoor je me?’ krijste ze zelf als een kat. Ze had haar hoed in haar hand en schudde er woest mee naar de mensen die ze dit toeriep. ‘Als jullie haar ook laten ontsnappen, geef ik je zo’n oplawaai dat je oren tot volgend jaar blijven galmen!’
Toen draaide ze zich om en vielen haar ogen bijna uit haar hoofd. ‘Het Licht schijne op ons,’ zuchtte ze, haastig naar Janira lopend en over haar heen buigend. Ze raakte de vrouw eenmaal aan en kwam huiverend overeind. Hij had haar kunnen zeggen dat de vrouw dood was. Nynaeve scheen de dood altijd persoonlijk te nemen. Ze staalde zich en liep naar de volgende. Tamarla, en deze keer was er kennelijk iets dat geheeld kon worden. Tamarla’s verwondingen waren echter niet oppervlakkig, want ze knielde bij haar neer en keek nadenkend. ‘Wat is er gebeurd, Mart?’ vroeg ze, zonder om zich heen te kijken. Hij zuchtte bij haar toon. Hij had kunnen weten dat alles volgens haar zijn schuld was. ‘Nou, Mart? Wat is er gebeurd? Zeg je nog wat, of moet ik...’ Hij zou nooit te weten komen waarmee ze wilde dreigen.
Lan was uiteraard achter Nynaeve aan uit het trapgat gekomen, met Sumilo op zijn hielen. De Wijzevrouw wierp een blik de hal in, trok onmiddellijk haar rok op en snelde op Reanne af. Ze wierp Elayne een bezorgde blik toe voor ze neerknielde, waarna ze haar handen op een merkwaardige manier over Reanne begon te bewegen. Haar aanpak bracht Nynaeve tot zwijgen.
‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg ze scherp. Ze hield niet op met haar eigen Heling van Tamarla, maar wierp de vrouw nu en dan een blik toe, die even scherp was als haar stem. ‘Waar heb je dat geleerd?’