Een Kroon van Zwarden
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #7
- Год: 1998
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «Een Kroon van Zwarden». Краткое содержание книги:
Mart schudde zijn hoofd. Hij kon niet helder denken; Tylin maakte een puinhoop van zijn hersens. Nynaeve en Elayne hadden hem met tegenzin over de windvindsters verteld en hem geheimhouding bezworen. Dat was nadat ze hadden getracht te verzwijgen waar Nynaeve heen wilde gaan, laat staan waarom. En ze schaamden zich in het geheel niet voor die poging. ‘Vrouwen houden beloften op hun eigen wijze,’ luidde het gezegde. Hij bedacht opeens dat Lavtin en Belvin zich niet bij de Roodarmen hier bevonden. Misschien dacht Nynaeve dat ze het goed kon maken door die twee nu bij zich te houden. ‘Op hun eigen wijze...’ Maar als de windvindsters al in het paleis waren, hoefde het toch geen halve week te duren om de Schaal te gebruiken? Licht, alsjeblieft niet!
Alsof zijn gedachte een oproep was geweest, kwam Nynaeve tussen de planten door de binnenplaats oplopen. Marts mond viel open! De grote man in de donkergroene mantel aan haar arm was Lan! Eigenlijk hing zij aan Lans arm. Met beide handen, en glimlachend. Bij iedere andere vrouw zou Mart gezegd hebben dat ze met kalfsogen aan het dagdromen was, maar Nynaeve!
Ze schrok op in het besef waar ze was en deed haastig een stap opzij, hoewel ze Lans hand nog even bleef vasthouden. Ze had al net zulke verkeerde kleding uitgekozen als Elayne: blauwe zijde met groen borduurwerk, zo laag uitgesneden dat een zware gouden ring zichtbaar was, waar haar twee duimen met gemak in konden. De ring hing aan een dunne gouden ketting tussen haar borsten. De brede hoed die ze aan de linten meedroeg, was getooid met blauwe pluimen en haar reismantel was van groen linnen met blauw borduurwerk. Door haar en Elayne zagen de andere vrouwen in hun wollen kleren er maar saai uit. Nou ja, kalfsogen of niet, ze was weer gauw zichzelf, met haar rondzwierende vlecht. ‘Ga maar naar de andere mannen, Lan,’ zei ze gebiedend, ‘dan kunnen we vertrekken. De laatste vier koetsen zijn voor de mannen.’
‘Zoals je wilt,’ zei Lan, en hij boog met zijn hand op het gevest van zijn zwaard.
Ze keek met een verbaasd gezicht hoe hij naar Mart liep, omdat ze kennelijk niet kon geloven dat hij zo volgzaam gehoorzaamde. Toen bewoog ze haar schouders even en werd weer haar bekende, stekelige zelf. Ze riep Elayne en de andere vrouwen en leidde hen als een ganzenhoedster naar de voorste twee koetsen. Na de wijze waarop ze riep dat de poort van de binnenplaats geopend moest worden, zou niemand hebben geraden dat hun vertrek door haar was vertraagd. De koetsiers kregen eenzelfde soort schreeuw, waardoor die de teugels aanhaalden en de zwepen lieten knallen. Het was een wonder dat ze nog wachtten tot iedereen naar binnen was geklommen.
Mart haastte zich achter Lan, Nalesean en Beslan aan en stapte de derde koets in. Hij zette de speer tegen de deur en smakte tegen de bank met de mand op schoot toen de koets naar voren schokte. ‘Waar ben jij vandaan gekomen, Lan?’ barstte hij los, zodra iedereen zich had voorgesteld. ‘Jij was wel de laatste die ik verwachtte. Licht, ik dacht dat je dood was. Ik weet dat Rhand vreesde dat je dat ook was. En dan laat je je zo door Nynaeve ringeloren. Waarom sta je dat in Lichtsnaam toe?’
De zwaardhand leek te overwegen welke vraag hij eerst zou beantwoorden. ‘Nynaeve en ik zijn gisteravond door de Vrouwe der Schepen getrouwd,’ zei hij ten slotte. ‘De Atha’an Miere hebben een paar ongewone... huwelijksgewoonten. Die waren voor ons beiden nogal verrassend.’ Een zuinige glimlach raakte zijn mondhoeken, zij het niet meer dan dat. Hij haalde even de schouders op; dat was kennelijk alles wat hij kwijt wilde.
‘De zegen van het Licht voor jou en je bruid,’ murmelde Beslan beleefd, met zoveel van een buiging als de ruimte toeliet, en Nalesean mompelde ook iets, hoewel van zijn gezicht duidelijk viel af te lezen dat Lan volgens hem gek moest zijn. Nalesean had behoorlijk veel in Nynaeves gezelschap verkeerd.
Mart wiegde zwijgend mee op het zwaaien van de koets en staarde hem aan. Nynaeve getrouwd? Lan was met Nynaeve getrouwd? De man was gek. Geen wonder dat zijn ogen zo somber stonden. Mart had nog liever een dolle vos onder zijn hemd gestopt. Alleen stommelingen trouwden, en alleen een gek trouwde met Nynaeve.
Misschien had Lan door dat niet iedereen overliep van blijdschap, maar hij gaf geen krimp. Behalve in zijn ogen leek hij niet anders dan Mart zich herinnerde. Misschien wat harder, indien dat mogelijk was. ‘Ik heb belangrijker nieuws voor je,’ zei Lan. ‘Nynaeve wil niet dat je het hoort, Mart, maar je moet het weten. Je twee mannen zijn dood, vermoord door Moghedien. Ze waren dood voor ze het wisten, als dat een troost voor je is. Het spijt me. Nynaeve denkt dat Moghedien verdwenen is, omdat ze het anders opnieuw zou hebben geprobeerd, maar ik ben daar nog niet zo zeker van. Blijkbaar koestert ze een wrok tegenover Nynaeve, hoewel die de reden daarvan wist te omzeilen.’ Opnieuw die glimlach; Lan leek het niet te beseffen. ‘Niet de hele reden tenminste, maar dat doet er verder niet toe. Ik vond dat we maar beter konden weten wat ons aan de andere kant van de rivier te wachten kan staan.’
‘Moghedien,’ zuchtte Beslan. Zijn ogen schitterden. De man zag waarschijnlijk een kans op lol.
‘Vreselijke bloedwijven,’ mompelde Mart.
‘Ik hoop dat je mijn vrouw daar niet mee bedoelt,’ zei Lan koud, terwijl een hand naar zijn gevest ging. Mart hief haastig zijn eigen handen op.
‘Natuurlijk niet. Alleen Elayne en... de Kinne.’
Even later knikte Lan en Mart zuchtte zacht van opluchting. Het zou echt iets voor Nynaeve zijn hem door haar echtgenoot te laten doden. Haar echtgenoot! Maar zoals een brood bruin was, zou ze rustig het feit verzwijgen dat er een Verzaker in de stad kon zijn. Met het vossenzegel op zijn borst joeg zelfs Moghedien hem niet echt angst aan, maar het zegel zou Nalesean of de anderen niet beschermen. Ongetwijfeld meende Nynaeve dat zij en Elayne dat wel konden. Ze lieten hem Roodarmen meenemen, terwijl ze de hele tijd in hun vuistje om hem lachten en...
‘Moet je mijn moeders briefje niet lezen, Mart?’
Pas toen Beslan het noemde, zag hij het papier dat onder de gestreepte doek was geschoven. Het stak net genoeg uit om het groene zegel met het teken van anker en zwaard te zien.
Hij verbrak het waszegel met zijn duim, vouwde het open en hield het zo vast dat Beslan niet mee kon lezen. Dat was maar goed ook. Aan de andere kant... als je bedacht hoe Beslan de dingen zag, maakte het waarschijnlijk niet uit. Hoe dan ook, Mart was wel zo blij dat alleen zijn ogen die woorden zagen. Bij elke regel voelde hij zich neerslachtiger worden.
Mart, mijn lieveling,
Ik heb je spullen naar mijn verblijven laten overbrengen. Veel gemakkelijker zo. Als je terug bent, zit Riselle in je oude kamers om voor de jonge Olver te zorgen. Hij schijnt haar gezelschap op prijs te stellen.
Ik laat een naaister komen om je de maat te laten nemen en ik zal er met plezier naar kijken. Je moet kortere mantels dragen. En natuurlijk andere broeken. Je hebt een verrukkelijk achterwerk. Eendje, wie is die Dochter van de Negen Manen? En waarom denk je door mij aan haar? Ik heb een paar verrukkelijke manieren bedacht om te zorgen dat je het vertelt.