Een Kroon van Zwarden
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #7
- Год: 1998
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «Een Kroon van Zwarden». Краткое содержание книги:
‘Dat kan niet waar zijn,’ zei Reanne zwakjes tegen Elayne. ‘Aes Sedai zijn toch minstens...’
‘Goedemorgen,’ zei Mart en hij kwam achter het plantenscherm vandaan. Dit hele gesprek was te zot; iedereen wist dat Aes Sedai langer leefden dan wie dan ook. In plaats van tijd te verspillen konden ze maar beter naar de Rahad vertrekken. ‘Waar zijn Thom en Juilin? En Nynaeve?’ Ze moest vannacht beslist zijn teruggekomen, anders zou Elayne behoorlijk over haar toeren zijn geweest. ‘Bloedvuur, ik zie Birgitte ook al niet. We moeten weg, Elayne, niet blijven rondhangen. Gaat Aviendha mee?’
Ze keek hem ierwat fronsend aan en wierp heel even een blik op Reanne, en hij wist dat ze overdacht welke voorstelling ze hem ging voorschotelen. De vermoorde onschuld spelen zou haar aanzien bij die vrouwen schaden, maar een flitsende glimlach met kuiltjes evenzeer. Elayne rekende er altijd op dat die kuiltjes zouden werken als al het andere gefaald had. Haar kin kwam wat omhoog. ‘Thom en Juilin helpen Aviendha en Birgitte door Carridins paleis in het oog te houden, Mart.’ Het werd dus de erfdochter van Andor in bloesemende pracht. Niet volledig in bloei, aangezien ze beslist wist hoe hij daarop zou reageren, maar een ferme toon, koele, bevelende ogen, en een kille, zo niet hooghartige trek op haar aardige gezichtje. Was er nou nergens ter wereld een vrouw te vinden die gewoon één enkele persoon was? ‘Nynaeve komt zo wel beneden, dat weet ik zeker. Weet je, Mart, je hoeft niet mee. Nalesean en jouw soldaten bieden genoeg bescherming. Je kunt je hier in het paleis tot onze terugkomst wat ontspannen.’
‘Carridin!’ riep hij uit. ‘Elayne, we zijn niet in Ebo Dar gebleven om met Jaichim Carridin af te rekenen. We gaan die Schaal ophalen, en vervolgens maken jij of Nynaeve zo’n poort, en vertrekken we. Is dat duidelijk? En ik ga met je mee naar de Rahad.’ Ontspannen! Het Licht mocht weten wat Tylin zou uitspoken als hij de hele dag in het paleis bleef. De gedachte alleen al maakte dat hij bijna in zenuwachtig gegiechel uitbarstte.
De Wijzevrouwen wierpen hem ijzige blikken toe en Sumilo klemde haar lippen boos op elkaar. Meiore, een gezette Domaanse van middelbare leeftijd, wier boezem hij gisteravond nog met plezier had opgenomen, plantte met een gezicht als een donderwolk haar beide vuisten in de zij. Ze moesten na gisteren weten dat hij niet bang was van Aes Sedai, maar zelfs Reanne keek hem zo vuil aan dat hij half en half dacht dat ze hem een draai om de oren wilde geven. Blijkbaar struikelden ze gedienstig over hun eigen voeten met een Aes Sedai in de buurt, en hoorde ieder ander datzelfde te doen.
Elayne had het zichtbaar te kwaad. Ze kneep haar lippen op elkaar, maar één ding moest hij haar nageven: ze was te verstandig om door te gaan met iets wat overduidelijk niet werkte. Aan de andere kant ging nederigheid haar niet gemakkelijk af. En de andere vrouwen stonden toe te kijken. ‘Mart, je weet dat we pas kunnen vertrekken na de Schaal te hebben gebruikt.’ Die hooghartige kin bleef hoog, en haar toon hield op z’n best het midden tussen vertellen en gewichtig uitleggen. ‘Het kan ons dagen kosten voor we echt weten hoe we hem kunnen gebruiken. Misschien wel een halve week of meer. In die tijd kunnen we net zo goed Carridin te pakken nemen.’ Haar stem werd zó scherp bij de naam van de Witmanrel, dat je gedacht zou hebben dat ze een persoonlijke wrok jegens de man koesterde, maar toen viel hem iets anders op wat zijn gedachten overheerste.
‘Een halve week!’ Het leek of hij stikte. Hij haakte een vinger achter zijn sjaal en trok eraan om meer lucht te krijgen. Gisteravond had Tylin die reep zwarte zij gebruikt om zijn handen vast te binden voor hij er erg in had. Een halve week. Of langer! Ondanks al zijn pogingen klonk zijn stem ietwat heftig. ‘Elayne, je kunt die Schaal waarachtig toch overal gebruiken? Dat hoeft niet hier te gebeuren. Egwene wil je zo spoedig mogelijk terug hebben; ik durf te wedden dat ze wel enkele vriendinnen kan gebruiken.’ Denkend aan de laatste keer dat hij haar had gezien, kon ze er wel een paar honderd gebruiken. Als hij met dit stel terugkwam, vergat Egwene misschien wel die onzin over dat Amyrlinschap en liet ze zich door hem meetronen naar Rhand. Samen met Elayne, Nynaeve en Aviendha. ‘En Rhand dan, Elayne? Caemlin. De Leeuwentroon. Bloed en as, je weet zelf dat je zo snel mogelijk terug wilt naar Caemlin, zodat Rhand je de Leeuwentroon kan geven.’ Om de een of andere reden werd haar gezicht bij zijn laatste woorden donkerder en flitsten haar ogen boos. Ze leek wel verontwaardigd, maar daar was natuurlijk geen enkele reden toe.
Ze wilde boos wat tegen hem zeggen zodra hij uitgesproken was, en hij bereidde zich erop voor haar aan haar beloften te herinneren. En naar de Doemkrocht als ze daarmee in de ogen van Reanne en de andere vrouwen afging. Aan hun gezichten te zien zouden zij, als ze in Elaynes plaats geweest waren, hem al afgeblaft hebben.
Voordat iemand iets kon zeggen kwam een dikke vrouw in het livrei van Huis Mitsobar aanlopen en maakte een knix. Eerst voor Elayne, daarna voor de vrouwen met de rode riemen en ten slotte voor hem. ‘Koningin Tylin laat u dit sturen, meester Cauton,’ zei Laren, en ze hield hem een mand voor die met een gestreepte doek was afgedekt. Om het hengsel waren rode bloemetjes gevlochten. ‘U heeft geen ontbijt genoten, en u moet uw krachten op peil houden.’
Marts wangen kleurden. De vrouw had slechts een vlugge blik voor hem over, maar na die eerste keer dat ze hem naar Tylin had gebracht, had ze heel wat meer van hem gezien. Behoorlijk wat meer. Gisteravond had ze een late maaltijd op een dienblad gebracht, terwijl hij zich onder het zijden laken probeerde te verstoppen. Hij begreep er niets van. Die vrouwen hier lieten hem opschrikken en blozen als een jong meisje. Hij begreep het gewoon niet.
‘Wil je echt niet liever hier blijven?’ vroeg Elayne. ‘Ik weet zeker dat Tylin het leuk vindt om samen met jou te ontbijten. De koningin zegt dat je haar geweldig bezighoudt en heel hoffelijk en meegaand bent,’ voegde ze er wat weifelend aan toe.
Mart vluchtte naar de koetsen met de mand in zijn ene en de ashandarei in zijn andere hand.
‘Zijn alle mannen uit het noorden zo verlegen?’ vroeg Laren.
Hij waagde het bij het weglopen om te kijken en slaakte een zucht van verlichting. De dienstmeid nam haar rok al op en wendde zich naar het plantenscherm om weg te gaan. Elayne verzamelde Reanne en de Wijzevrouwen dicht om zich heen. Desondanks rilde hij. Vrouwen werden nog eens zijn dood.
Hij liep om de dichtstbijzijnde koets heen en liet bijna zijn mand vallen bij het zien van Beslan, die op de treeplank zat. Het zonlicht glinsterde op de dunne kling van zijn zwaard, terwijl hij de snede bekeek. ‘Wat doe jij hier?’ riep Mart.
Beslan liet het zwaard in de schede glijden en een grijns spleet zijn gezicht in tweeën. ‘Met jou mee naar de Rahad gaan. Ik denk dat je nog wel wat lol voor ons zult regelen.’
‘Als we maar lol beleven,’ gaapte Nalesean achter zijn hand. ‘Ik heb vannacht niet veel slaap gehad en nu sleur je me mee, terwijl er Zeevolkvrouwen in het paleis zijn.’ De op een ton gezeten Vanin keek om zich heen, zag dat er niets bewoog en zakte weer met gesloten ogen achterover.
‘Als het aan mij ligt, hebben we géén lol,’ mompelde Mart. Had Nalesean weinig slaap gehad? Het mocht wat! Dit hele stel had zich opperbest vermaakt op het festival. Niet dat hij zich niet af en toe. vermaakt had, maar dat was alleen wanneer hij kon vergeten dat hij bij een vrouw was die hem een lieve speelpop vond. ‘Wat voor Zeevolkvrouwen?’
‘Toen Nynaeve Sedai gisteravond terugkwam, bracht ze er ruim tien mee, Mart.’ Beslan blies en zijn handen maakten golvende bewegingen. ‘Zoals zij zich bewegen, Mart...’