Een Kroon van Zwarden

Mart aarzelde. Waarschijnlijk had Elayne een rat gezien. Waarschijnlijk... Hij slaagde erin een dolkstoot te ontwijken die op zijn ribben was gericht, maar er was geen ruimte om terug te stoten met de ashandarei of om de schacht als vechtstok te gebruiken. Beslan stak langs hem heen en trof zijn aanvaller in het hart. ‘Alsjeblieft, Mart,’ zei Nynaeve strak. Ze smeekte nooit. Ze zou liever haar eigen keel doorsnijden. ‘Alsjeblieft.’

Met een vloek trok Mart zich terug uit het gevecht en sprong de steile smalle treden op. Hij rende in één ruk alle vijf de donkere trappen op. Er was geen enkel venster dat licht doorliet. Als het alleen maar een rat was, zou hij Elayne door elkaar rammelen tot haar tanden... Hij vloog de bovenste verdieping op, die nauwelijks beter verlicht was dan het trappenhuis. Er was slechts een enkel raam aan de straatkant. Hij belandde in een tafereel als uit een nachtmerrie.

Overal om hen heen lagen vrouwen plat op de vloer, onder wie Elayne. Ze lag half tegen de muur en haar ogen waren gesloten. Vanin kroop met bloedende neus en oren op zijn knieën rond, terwijl hij zich zwakjes aan de muur probeerde op te trekken. De laatste vrouw die nog overeind stond, Janira, vloog bij het zien van Mart meteen op hem af. Hij vond haar op een valk lijken door haar kromme snavelneus en hoge jukbeenderen, maar nu was haar gezicht met de opengesperde zwarte ogen vertrokken en vol afgrijzen.

‘Help!’ krijste ze hem toe, en een man greep haar van achteren. Hij zag er gewoon uit, misschien iets ouder dan Mart, even lang en even slank, gekleed in een eenvoudige grijze mantel. Glimlachend hield hij Janira’s hoofd met twee handen vast en gaf een felle ruk. Het geluid van haar brekende nek klonk als een knappende droge tak. Ze viel in een vormeloze hoop neer en hij keek omlaag. Heel even toonde zijn glimlach iets van... vervoering.

Achter Vanin was een groep mannen bij het licht van een paar lantaarns bezig een deur open te wrikken. Mart merkte het gepiep van de verroeste scharnieren nauwelijks op. Zijn ogen vlogen van Janira’s levenloze lichaam naar dat van Elayne. Hij had Rhand beloofd haar te beschermen. Hij had het beloofd. Met een schreeuw wierp hij zichzelf met uitgestoken ashandarei op de moordenaar.

Mart had gezien hoe Myrddraal zich bewogen, maar deze kerel was nog sneller, hoe ongelooflijk dat ook leek. Hij scheen gewoon voor de speer opzij te vloeien, de schacht vast te grijpen, waarna hij zich op zijn hakken omdraaide en Mart vijf stappen van zich afwierp, de gang in.

Mart raakte de grond in een stofwolk en hapte naar adem. De ashandarei schoot uit zijn handen. Gierend naar lucht duwde hij zich overeind. De vossenkop bengelde uit zijn open hemd. Hij trok een mes onder zijn mantel vandaan en wierp zich weer op de man, terwijl Nalesean met getrokken zwaard net boven aan de trap verscheen. Nu hadden ze hem, hoe snel hij...

De man deed een Myrddraal stijf lijken. Hij gleed langs Naleseans stoot, alsof hij geen botje in zijn lijf had. Zijn rechterhand schoot naar Naleseans keel. Met een nat scheurend geluid trok hij zijn hand weer terug. Bloed spoot langs Naleseans baard. Zijn zwaard viel rinkelend op de stoffige stenen vloer en hij greep met beide handen zijn opengescheurde nek vast. Terwijl hij viel, spoot het bloed tussen zijn vingers door.

Mart wierp zich op de rug van de doder en gedrieën stortten ze op de vloer. Hij had geen gewetenswroeging om zonodig een man in de rug te steken, en zeker niet bij een man die iemands keel kon openrukken. Hij had Nalesean in bed moeten laten. Die droevige gedachte kwam bij hem op toen hij het lemmet hard naar binnen dreef, en vervolgens een tweede keer, een derde keer.

De man wrong zich los uit zijn greep. Het was onmogelijk maar op de een of andere manier wist de kerel onder hem zich om te draaien en het mes uit zijn hand te trekken. Vlak voor zich zag hij Naleseans starende ogen en bloedende keel als waarschuwing. Wanhopig greep hij de polsen van de man beet. Een hand gleed opzij door het bloed dat over de hand van de kerel vloeide.

De man glimlachte naar hem. Hij had een mes in zijn zij en glimlachte! ‘Hij wil jou evenzeer dood als haar,’ zei hij zacht. En hij bewoog zijn handen naar Marts hoofd, alsof die hem helemaal niet vasthield, en drukte Marts armen opzij.

Mart duwde uit alle macht en gooide vergeefs al zijn gewicht op de armen van de kerel. Licht, hij leek op een kind dat tegen een volwassen man vocht. De man maakte er een spelletje van, nam er de tijd voor. Handen raakten zijn hoofd aan. Waar bleef zijn bloedgeluk? Hij gaf een ruk met wat misschien zijn laatste krachten waren... en de vossenkop raakte de wang van de man aan. De kerel brulde luid. Er kringelde rook langs de randen van de vossenkop, en zijn huid siste als gebraden spek. Hij wierp Mart krampachtig met handen en voeten van zich af. Ditmaal vloog Mart tien stappen ver weg en gleed hij door.

Toen hij duizelig overeind krabbelde, stond de man alweer rechtop. Zijn handen raakten bevend zijn gezicht aan. Waar de vossenkop hem had geraakt, was zijn wang getekend door een rauw en rood merkteken. Aarzelend voelde Mart aan de vossenkop. Die was koud. Niet de kou van een geleidster – misschien waren ze beneden nog steeds bezig, maar dat was te ver weg – maar slechts de koelte van zilver. Hij had geen idee wie deze kerel was, maar hij was beslist niet menselijk. Niet met zo’n brandwond en drie steekwonden, en met het mes nog steeds in z’n zij. Dat alles moest hem echter wel zoveel ophouden dat Mart de kans zou krijgen de trap te bereiken. Het was heel mooi om Elayne en Nalesean te wreken, maar dat zou kennelijk vandaag niet meer gebeuren, en hij wilde geen reden zoeken om Mart Cauton te wreken.