Pamięć Światłości

Na Polu Merrilora toczyły się dyskusje dowódców, zaś żołnierze reperowali broń i zbroje, czekając na to, co miało nadejść. Ostatni zryw.

– Potrzebujemy również mięsa – mówiła Aravine. – Zaproponujemy kilka krótkich wypadów przez bramy, tak byśmy zobaczyli, co możemy znaleźć.

Faile skinęła głową. Jakże wygodnie było mieć Aravine przy boku. Choć Faile wciąż przeglądała raporty i odwiedzała kwatery wojskowe, troska Aravine czyniła jej pracę łatwiejszą. Faile czuła się niczym sierżant, który jest pewien, że jego ludzie są dobrze przygotowani w razie inspekcji władz.

– Aravine – rzekła. – Nigdy nie wykorzystałaś bramy, by odwiedzić swą rodzinę w Amadicii.

– Nic tam dla mnie już nie ma, pani.

Aravine uparcie odmawiała przyznania, że nim została pochwycona przez Shaido, należała do grupy szlachetnie urodzonych. Cóż, przynajmniej nie zachowywała się jak niektórzy gai’shain, ulegli i podporządkowani. Jeśli Aravine była zdeterminowana, by pozostawić przeszłość za sobą, Faile chętnie dawała jej na to szansę. Tyle przynajmniej była jej winna.

Kiedy rozmawiały, Olver zszedł z wozu, chcąc pogadać ze swoimi „wujkami” z Czerwonej Ręki. Faile dostrzegła mijającego ją Vanina z dwoma innymi zwiadowcami. Prowadził z nimi jowialną pogawędkę.

„Błędnie odczytujesz ten widok” – powiedziała sobie. – „Nie ma nic podejrzanego w tym człowieku. Jesteś przewrażliwiona z powodu Rogu”.

Jednakże kiedy nadszedł Harnan i zapytał ją, czy czegoś nie potrzebuje – członkowie Czerwonej Ręki robili to co pół godziny – zapytała go o Vanina.

– Vanin? – odrzekł siedzący na grzbiecie konia Harnan. – Porządny gość. Czasem uszy więdną od jego przekleństw, pani, ale niech to cię nie zraża. Vanin jest naszym najlepszym zwiadowcą.

– Nie mogę sobie wyobrazić, jak – rzuciła Faile. – To znaczy, mam na myśli, jak on może poruszać się szybko i cicho, będąc tak potężnie zbudowany?

– Byłabyś zdziwiona, pani – odparł Harnan ze śmiechem. – Lubię sobie z niego podrwiwać, ale jest naprawdę zdolnym zwiadowcą.

– Czy kiedykolwiek były jakieś problemy z jego żołnierską dyscypliną? – zapytała Faile, starannie dobierając słowa. – Jakieś bójki? Podkradanie rzeczy z namiotów kolegów?

– Vanin? – zaśmiał się Harnan. – Pożyczy twoje brandy, jeśli mu pozwolisz, a potem odda flaszkę pustą. A prawdę mówiąc, być może miał jakieś kradzieże na sumieniu w przeszłości, ale nigdy nie widziałem, by wdawał się w bijatyki. To dobry człowiek. Nie musisz się go obawiać.

Jakieś kradzieże w przeszłości? Harnan wyglądał jednak tak, jakby nie chciał już kontynuować tematu.

– Dziękuję – mruknęła Faile, ale wciąż była niespokojna.

Harnan uniósł rękę do głowy, salutując, a potem odjechał. Upłynęły jeszcze trzy godziny, nim nadeszły Aes Sedai. Obok przeszła Berisha, krytycznym wzrokiem lustrując konwój. Miała surowe rysy twarzy i szczupłą figurę. Inne Aes Sedai obsługujące teren Podróżowania wróciły już do Tar Valon, zaś słońce kryło się za horyzontem.

– Konwój z zapasami jedzenia i płótnami – oznajmiła Berisha, przeglądając rejestr handlowy Faile. – Zdążacie do Pola Merriloru. Dziś posłaliśmy im już siedem konwojów. Dlaczego przychodzi kolejny? Przypuszczam, że część z nich również mogą wykorzystać uchodźcy z Caemlyn.

– Pole Merriloru wkrótce będzie miejscem wielkiej bitwy – rzekła Faile, z trudem powstrzymując zniecierpliwienie. Aes Sedai nie lubiły, gdy się na nie burczało. – Wątpię, byśmy przesadzili z dostawami.

Berisha pociągnęła nosem.

– Twierdzę, że to za dużo. – Ta kobieta wyglądała na wiecznie niezadowoloną, tak jakby była zła, że nie bierze bezpośredniego udziału w walce.

– Amyrlin nie zgadza się z tym – odrzekła Faile. – Otwórzcie bramę, proszę. Robi się późno. „A jeśli chcesz gadać o marnotrawstwie, dlaczego nie zastanowisz się, w jakim celu nakłoniłyście mnie, bym pokonała całą drogę z miasta aż tutaj i czekała, zamiast od razu wysłać mnie z terenu Białej Wieży?”

Komnata Wieży potrzebowała pojedynczego terenu Podróżowania dla dużego oddziału albo transportów zapasów, tak by mieć kontrolę nad tym, kto wkracza lub opuszcza Tar Valon. Faile nie mogła ich winić za środki ostrożności, nawet jeśli czasem było to frustrujące.

Biurokracja była biurokracją, a Berisha wreszcie skoncentrowała się, by postawić bramę. Nim jednak rozpoczęła tkanie, ziemia zaczęła dudnić.

„Oby nie znowu” – pomyślała Faile, wzdychając. Cóż, były znacznie mniejsze trzęsienia ziemi po…

Seria ostrych, czarnych, kryształowych ostrzy rozprysnęła się na odległość dziesięciu albo dwudziestu stóp. Jeden trafił w konia jeźdźca Czerwonej Ręki. Trysnęła krew, bo ostrze przebiło i konia, i jeźdźca.