Pamięć Światłości

– Nie odpowiedziałeś na moje pytanie – odezwał się Perrin. – Kim jesteś?

– Jestem odważny – odparł Zabójca. – I jestem zmęczony baniem się. W tym życiu są drapieżcy i są ofiary. Często sami drapieżcy stają się czyjąś ofiarą. Jedynym wyjściem, by przetrwać, jest zająć w tym łańcuchu wyższą pozycję i stać się łowcą.

– Dlatego zabijasz wilki?

Na ustach Zabójcy pojawił się niebezpieczny uśmieszek. Jego twarz skrywał cień.

Burzowe chmury nad ich głowami i wysokie ściany wody sprawiały, że na dnie morza było mroczno – choć dziwne światło wilczego snu oblewało to miejsce, nawet jeśli nieco przyćmione.

– Wilki i ludzie są najdoskonalszymi łowcami na świecie – oznajmił cicho Zabójca. – Zabij ich, a wzniesiesz się ponad nich. Nie wszyscy z nas mieli przywilej dorastania w wygodnym domu z paleniskiem i śmiejącym się rodzeństwem.

Perrin i Zabójca okrążali się, to niknąc, to wyłaniając się z cienia, a rozbłyski piorunów migotały w wodzie.

– Gdybyś znał moje życie – rzekł Zabójca – wyłbyś. Brak nadziei, udręka… Wreszcie znalazłem swą drogę. Moja siła. W tym miejscu to ja jestem królem.

Skoczył w przestrzeń, przyjmując kształt zamazanej plamy. Perrin przygotował się do wyprowadzenia ciosu, ale Zabójca nie wyciągnął miecza. Runął na Perrina i obaj wpadli w morskie odmęty. Woda wokół nich skłębiła się i zabulgotała.

Ciemność. Perrin stworzył światło, które sprawiło, że skały pod ich stopami jarzyły się delikatnym blaskiem. Zabójca jedną ręką ściągnął swój płaszcz i, kołysząc się, zmierzał ku Perrinowi poprzez ciemną wodę. Jego miecz sprawiał, że w wodzie pojawiały się pęcherzyki, ale Zabójca poruszał się tak szybko jak w powietrzu. Perrin jęknął, a z ust wydostały się bąbelki. Próbował to zablokować, lecz jego ręce poruszały się bardzo powoli.

W tym momencie bezruchu Perrin próbował wyobrazić sobie, że woda go nie powstrzymuje, lecz jego umysł odrzucił tę myśl. To nie było naturalne. Nie mogło być.

W desperacji, bo miecz Zabójcy był bliski wbicia się w jego ciało, Perrin zamroził wodę wokół nich. Powstały lód uderzył go, lecz jednocześnie Zabójca zawahał się, a Perrin miał chwilę do namysłu. Jego płaszcz zniknął, tak więc nie mógł zabrać Zabójcy ze sobą.

Perrin przemieścił się. Wylądował na skalistej plaży u podnóża stromego wzgórza, na wpół rozłupanego siłą morza. Upadł, podpierając się rękami i kolanami. Dyszał. Z brody ściekała mu woda. Czuł, że jego umysł jest otępiały. Miał kłopoty z wyobrażeniem sobie, że woda spływa z jego ciała, tak by na powrót był suchy.

„Co się dzieje?” – pomyślał, drżąc. Wokół niego szalał sztorm, zrywając korę z pni drzew i łamiąc gałęzie. Perrin był tak bardzo zmęczony. Wyczerpany. Jak długo już nie spał? W realnym świecie minęły tygodnie, ale tutaj to nie były tygodnie, nieprawdaż? To…

Morze zagotowało się i pofalowało. Perrin odwrócił się. Dobył młota i podniósł go, na wypadek, gdyby miał stanąć twarzą w twarz z Zabójcą.

Woda nadal się kłębiła, lecz nic się z niej nie wyłoniło. Nagle wzgórze za jego plecami rozpadło się na dwie części. Perrin poczuł, jak w barki uderza go coś ciężkiego.

Chyba dostał cios pięścią. Upadł na kolana. Obróciwszy się, ujrzał wzgórze podzielone na pół, zaś po drugiej stronie stał Zabójca, napinający łuk do kolejnego strzału.

Zdesperowany Perrin przemieścił się, z opóźnieniem poczuwszy, jak ból przeszywa mu bok, a potem całe ciało.