Pamięć Światłości

– To tabaka Matrima Cauthona – skrzywiła się Faile. – Kiedy dowiedział się, że Amyrlin ma zapas tych liści jeszcze z Dwu Rzek, postanowił je kupić.

– Tabaka w czasach takich jak te? – Laras potrząsnęła głową i wytarła ręce w fartuch. – Pamiętam tego chłopaka. Było takich paru młodzieniaszków, którzy wiecznie kręcili się wokół kuchni niczym bezpańskie psy w poszukiwaniu jedzenia. Ktoś powinien znaleźć mu jakieś sensowne zajęcie.

– Zajmiemy się tym – odrzekła Faile, podczas gdy służąca Laras umieściła skrzynkę na wozie. Mrugnęła, gdy skrzynka wydała z siebie głuchy odgłos, po czym otrzepała ręce.

Laras skinęła głową i powróciła do składów. Faile dotknęła skrzyni. Filozofowie twierdzili, że Wzór nie ma poczucia humoru. Wzór i Koło po prostu były; o nic nie dbały i nie brały niczyjej strony. Jednakże Faile nie mogła pozbyć się uczucia, że Stwórca uśmiecha się do niej. Faile opuściła dom z głową pełną zuchwałych marzeń. Stawiała sobie za cel śmiałe zadanie, jakim było odnalezienie Rogu. Życie sprawiło, że porzuciła te plany i powróciła w rodzinne strony. Dorosła i zaczęła zajmować się tym, co naprawdę ważne. A teraz… teraz Wzór, z niemal przypadkową obojętnością, rzucił Róg Valere w jej ręce.

Zdjęła rękę ze skrzyni i ostentacyjnie nie otworzyła jej. Miała do niej klucz, dostarczony jej osobno, i chciała sprawdzić, czy Róg rzeczywiście się tam znajduje. Ale nie teraz. Musi być pewna, że jest sama i całkowicie bezpieczna.

Wspięła się na wóz i umieściła stopy na skrzynce.

– Wciąż mi się to nie podoba – mówił stojący obok magazynu Mandevwin.

– Tobie nic się nie podoba – odparł Vanin. – Robota, którą wykonujemy, jest użyteczna. Żołnierze muszą jeść.

– Jak sądzę, to prawda.

– Tak jest! – rozległ się czyjś głos. Harnan, jeden z Legionu Czerwonej Ręki, przyłączył się do nich. Żaden z tej trójki nie pomógł służącym w załadunku wozów. – Jedzenie jest czymś wspaniałym – stwierdził Harnan. – A jeśli ktoś jest ekspertem w tej dziedzinie, to jesteś nim ty, Vanin.

Harnan był mężczyzną o mocnej budowie, z szeroką twarzą i jastrzębiem wytatuowanym na policzku. Talmanes zaprzysiągł go, nazywając go jedynym ocalałym weteranem rzezi w Ebou Dar i walki w Hinderstap – czymkolwiek by te wydarzenia były.

– A teraz to mnie rani, Harnan – odrzekł Vanin. – To mnie bardzo rani.

– Wątpię – rzekł Harnan ze śmiechem. – Aby cię mocno zranić, broń najpierw musiałaby przebić się przez warstwy tłuszczu i dopiero potem dosięgłaby mięśni. Nie jestem pewien, czy miecze Trolloków są na to dostatecznie długie!

Mandevwin zaśmiał się i cała trójka odeszła. Faile przebiegła wzrokiem ostatnie strony ksiąg, po czym zeszła z wozu i zawołała Setalle Anan. Kobieta pełniła rolę jej pomocnicy przy organizacji transportu. Opuszczając wóz, Faile zauważyła jednak, że nie cała trójka odeszła. Właściwie uczynili to jedynie Harnan i Mandevwin. Postawny Vanin wciąż stał, odwrócony tyłem. Faile dostrzegła go i zatrzymała się.

Vanin natychmiast ruszył za pozostałą dwójką. Czyżby ją obserwował?

– Faile! Faile! Aravine mówi, że skończyła sprawdzanie listy załadunkowej. Możemy ruszać, Faile.

Na wóz ochoczo wspiął się Olver. Nalegał na przyłączenie się do konwoju, a członkowie Legionu Czerwonej Ręki przekonali ją, by na to zezwoliła. Nawet Setalle zasugerowała, że zabranie go byłoby mądrą decyzją. Najwyraźniej obawiano się, że Olver ruszy sam do walki, jeśli nie będą go mieli stale na oku. Faile niechętnie powierzyła mu parę zadań.

– Dobrze więc – rzekła Faile, z powrotem wsiadając na wóz. – Jak sądzę, możemy jechać.

Wozy ruszyły. Całą podróż po opuszczeniu miasta Faile spędziła, próbując nie patrzeć na skrzynkę. Starała się nawet o niej nie myśleć, ale to tylko spowodowało, że zaczynała myśleć o innej jakże ważnej kwestii. Perrin. Widziała go przez krótki czas podczas podróży z zaopatrzeniem do Andoru. Powiadomił ją, że być może czeka go ważne zadanie, ale niechętnie o nim mówił.

A teraz zniknął. Jako zarządcę na swe miejsce mianował Tama, przeszedł przez bramę prowadzącą do Shayol Ghul i zniknął. Faile rozpytywała o niego ludzi, którzy tam byli, ale nikt nie widział Perrina od czasu jego rozmowy z Randem.

„Wszystko z nim będzie dobrze, nieprawdaż?” Faile byłą córką i żoną żołnierza; wiedziała, że nie należy się martwić zbyt wiele. Ale nikt nie potrafi nie martwić się choć trochę. Perrin zasugerował, że to ona ma być strażniczką Rogu.

Zastanawiała się, czy nie zrobił tego, by trzymać żonę z dala od pola bitwy. Nie przeszkadzałoby jej to bardzo, gdyby tak rzeczywiście było, choć nigdy by tego Perrinowi nie powiedziała. W rzeczywistości, jeden raz, gdy wszystko zostało już powiedziane i zrobione, Faile zaznaczyła, że poczuła się obrażona i obserwowała reakcję Perrina. Powinien był wiedzieć, że nie będzie siedzieć i pieścić się, nawet jeśli sugerowało to jej prawdziwe imię.