Pamięć Światłości

Mat poczuł, jak przeszywa go dreszcz. Dwie trzecie? Światłości! Były to jedne z najlepszych oddziałów walczących po stronie światła.

– Lan?

– Lord Mandragoran żyje – powiedziała Saerin.

To już coś.

– A co z armią walczącą na Ugorze?

– Lord Ituralde poległ w bitwie – odrzekła Searin. – Nikt nie wie, co się z nim stało.

– To zostało bardzo dobrze zaplanowane – rzekł Mat, błyskawicznie oceniając sytuację. – Krew i krwawe popioły. Próbowali zniszczyć cztery fronty bitewne za jednym zamachem. Nie mogę sobie wyobrazić, jakiej to wymagało koordynacji…

– Jak powiedziałam wcześniej – wyszeptała Egwene – musimy być bardzo ostrożni. Cały czas miej przy sobie swego lisa.

– Co ma zamiar uczynić Elayne? – zapytał Mat. – Czy to nie ona dowodzi?

– Elayne Sedai pomaga obecnie ludziom z Ziem Granicznych – odparła Saerin. – Poinformowała nas, że Shienar jest stracony, zaś Asha’mani przeprowadzili wojsko lorda Mandragoran w bezpieczne miejsce. Jutro Elayne planuje przeprowadzenie swej armii przez bramy i przytrzymanie Trolloków na Ugorze.

Mat potrząsnął głową.

– Musimy zająć wspólne stanowisko. – Zawahał się. – Czy Elayne mogłaby przedostać się do nas przez jedną z tych bram? A przynajmniej z nami skontaktować?

Nie było sprzeciwu. W namiocie Egwene i Zasiadających w krótkim czasie pojawiła się kolejna brama. Elayne przeszła przez nią. Była w bardzo zaawansowanej ciąży, a w jej oczach płonął ogień. Za jej plecami Mat dostrzegł wyczerpanych żołnierzy, z trudem pokonujących spowite mrokiem pole bitwy.

– Światłości – rzekła Elayne. – Mat, czego chcesz?

– Wygrałaś bitwę?

– Ledwo, ale tak. Trolloki w Cairhien zostały zniszczone. Miasto jest bezpieczne.

Mat skinął głową.

– Musimy opuścić nasze pozycje nad rzeką.

– Doskonale – odparła Elayne. – Co powiesz na to, by resztki oddziałów z Ziem Granicznych połączyły się z waszymi siłami?

– Chciałbym zrobić coś więcej, Elayne – rzucił Mat, postępując do przodu. – Wybieg, który zastosował Cień… był sprytny, Elayne. Cholernie sprytny. Wykrwawiamy się i jesteśmy bliscy załamania. Nie możemy sobie dłużej pozwolić na walkę na czterech frontach równocześnie.

– Zatem co mamy czynić?

– Ostatni zryw – powiedział Mat cicho. – Wszyscy razem, w jednym miejscu, w którym teren by nam sprzyjał.

Elayne zamilkła, a ktoś podsunął jej krzesło, by usiadła obok Egwene. Zachowywała postawę godną królowej, lecz jej potargane włosy i nadpalone w wielu miejscach ubranie wskazywało na to, że jest wyczerpana. Mat poczuł napływający z pola bitwy zapach dymu, bo brama z niego była ciągle otwarta.

– To brzmi desperacko – zauważyła Elayne w końcu.

– Jesteśmy zdesperowani – odrzekła Saerin.

– Powinniśmy naradzić się z naszymi dowódcami… – Elayne urwała. – Czy jest ktoś, co do kogo możemy być pewni, że nie jest pod wpływem Przymusu?

– Jest tylko jeden – rzekł Mat ponuro, napotykając jej spojrzenie. – I on mówi ci, że będziemy skończeni, jeśli będziemy walczyć w taki sposób, jak do tej pory. Wcześniejszy plan był dobry, ale po dzisiejszych stratach… Elayne, możemy gotować się na śmierć, chyba że wybierzemy jedno miejsce, zbierzemy nasze siły i będziemy walczyć.

Ostatni rzut kośćmi.

Elayne siedziała przez chwilę w milczeniu.

– Gdzie? – zapytała wreszcie.

– Tar Valon? – zaproponował Gawyn.

– Nie – odparł Mat. – Tar Valon zostałby oblężony, a potem wróg ruszyłby dalej. To nie może być miasto, w którym by nas zamknięto. Potrzebujemy terytorium, które będzie nam sprzyjało i na którym Trollokom będzie się trudno wyżywić.

– Na Ziemiach Granicznych powinno znaleźć się takie miejsce – powiedziała Elayne, krzywiąc się. – Armia Lana spaliła tam niemal każde miasto i pole, tak by pozbawić Cień zaplecza.

– Mapy – rzekł Mat, dając znak ręką. – Niech ktoś przyniesie mi mapy. Musimy ulokować się na południu w Shienarze albo w Arafel. To powinno być miejsce dość blisko, takie, które Cień uznałby za kuszące i takie, w którym moglibyśmy natychmiast zacząć wspólną walkę…

– Mat – odezwała się Elayne – czy w ten sposób nie damy przeciwnikowi tego, czego oczekuje? Szansy, by nas zmieść z powierzchni ziemi?

– Tak – odparł Mat cicho, podczas gdy Aes Sedai posłały po mapy. Widniały na nich oznaczenia i zapiski. Sądząc z ich treści, zostały wykonane ręką generała Bryne’a. – Musimy zaprezentować się jako kuszący cel. Musimy przyciągnąć wroga, stanąć z nim twarzą w twarz i albo go pokonać, albo zostać pokonanym.