Każde martwe marzenie

— Wi­dzia­łeś kie­dyś za­mieć w gó­rach?

— Co?

— Za­mieć, cza­row­ni­ku. Mó­wi­my wte­dy, że Dress kłó­ci się z An­day’yą. Wi­cher zwa­la lu­dzi z nóg, tu­ma­ny śnie­gu są ta­kie, że nie wi­dzisz na­wet wła­snej ręki, a je­śli splu­niesz pod wiatr, do do­sta­niesz w gębę grud­ką lodu. W gó­rach, jak przy­cho­dzą wie­ści, że ktoś ugrzązł na szla­ku i trze­ba mu po­móc, to na­rzu­casz ko­żuch i idziesz na ra­tu­nek. Ścier­wem jest ten, któ­ry od­mó­wi po­mo­cy. Ale jak w po­ło­wie dro­gi wi­dzisz, że nad­cią­ga za­mieć, to za­wra­casz. I nikt nie po­wie ci złe­go sło­wa, choć­byś po­rzu­cił ro­dzo­ne­go bra­ta. Bo jest róż­ni­ca mię­dzy od­wa­gą a sa­mo­bój­stwem. Ro­zu­miesz. Ro­bi­my, co się da, żeby oca­lić wła­snych lu­dzi. Ale na­sza moc ma gra­ni­ce. A two­ja?

A, więc o to cho­dzi­ło w tej hi­sto­ryj­ce. Po­rucz­nik na­dal pró­bo­wał go wy­ba­dać. I mimo że Alt­sin wca­le mu się nie dzi­wił, po­sta­no­wił jesz­cze tro­chę po­zgry­wać głup­ca.

— Nie ro­zu­miem.

Ofi­cer wes­tchnął, oparł się o ścia­nę, któ­ra wciąż trzę­sła się od ude­rzeń to­po­ra­mi, i kon­ty­nu­ował:

— Zważ, że nie za­py­ta­łem, czy mo­żesz nam za­ła­twić świa­tło, Żo­łądź, bo gdy­byś mógł, za­pew­ne sam byś to za­pro­po­no­wał. Mam ra­cję? To po­zwo­li­ło­by nam za­osz­czę­dzić po­chod­nie, dało wię­cej cza­su…

Alt­sin wzru­szył ra­mio­na­mi. Ni­g­dy jesz­cze nie pró­bo­wał wy­cza­ro­wy­wać świa­tła. Nie było po­trze­by, bo jego wzrok ostat­nio oka­zy­wał się zdu­mie­wa­ją­co do­bry. Ale nie miał naj­mniej­szej ocho­ty uczyć się tego wła­śnie tu i te­raz.

— Nie. Nie dam rady.

W ru­dej bro­dzie bły­snę­ły zęby, ale nie był to wca­le ra­do­sny i przy­ja­ciel­ski uśmiech.

— Może po­peł­ni­łem błąd, na­ma­wia­jąc cię, że­byś z nami zszedł, co? Tra­cę czas? Po­wiedz? Co po­tra­fisz, cza­row­ni­ku? Pod­pa­lać? Za­mra­żać? Roz­ma­zać ko­goś po ścia­nie? A może cho­ciaż wy­czuć za­sta­wio­ną pu­łap­kę? Czy może tyl­ko ład­nie że­glo­wać małą łód­ką? — głos po­rucz­ni­ka ścichł do szep­tu, chy­ba po to, żeby nikt poza Alt­si­nem nie sły­szał ko­lej­nych słów. — Je­stem zmę­czo­ny, Żo­łądź, czy jak ci tam na imię. Moi lu­dzie giną je­den za dru­gim, mimo że sta­ram się utrzy­mać ich przy ży­ciu. Wy­zna­czy­łem trzech z nich spe­cjal­nie do pil­no­wa­nia two­jej dupy i może się oka­zać, że któ­ryś nie­po­trzeb­nie zgi­nie, bo ty oka­żesz się bez­u­ży­tecz­ną cipą. A wte­dy przy­się­gam na Mat­kę, Byka i tę lo­do­wą dziw­kę, któ­ra na­ro­bi­ła nam tylu kło­po­tów, że każę przy­wią­zać ci so­lid­ny cię­żar do stóp i wy­wa­lę za bur­tę. Więc po­wiedz mi albo po­każ, co umiesz, a je­śli nie, to wy­pie­przaj stąd na górę.

To by­ło­by na­wet nie­złe roz­wią­za­nie. Cof­nąć się ko­ry­ta­rzem, wyjść spi­ral­ny­mi scho­da­mi na po­wie­trze i nie brać udzia­łu w tym sza­leń­stwie. Tyl­ko jak ten za­sra­ny ofi­ce­rek cię na­zwał? Bez­u­ży­tecz­ną cipą?

Alt­sin miał wra­że­nie, że jego krę­go­słup za­mie­nił się w lo­do­wą ko­lum­nę, z któ­rej zim­no roz­le­wa­ło się na resz­tę cia­ła. Su­kin­syn. Pie­przo­ny, za­sra­ny, jęb­nię­ty w dur­ny, woj­sko­wy łeb ka­wał tę­pe­go ku­ta­sa.

Mu­siał przy­mknąć na chwi­lę oczy, za­ci­snąć z ca­łych sił dło­nie w pię­ści, wziąć dłu­gi od­dech. Kim był ten ża­ło­sny ofi­ce­rek? Mógł­bym mu wy­rwać ser­ce i zmu­sić, by pa­trzył, jak bije mi w ręce, nim upadł­by na zie­mię i umarł.

Ale wte­dy mu­siał­byś wal­czyć z każ­dym z jego żoł­nie­rzy. Każ­dym. Na śmierć i ży­cie. Tego mu za­zdro­ścisz? Ta­kiej lo­jal­no­ści? To pra­gnie­nie Alt­si­na Awen­de­ha, tę­sk­nią­ce­go do zło­dziej­skich wię­zi Ligi Czap­ki, czy Bi­tew­nej Pię­ści, pra­gną­ce­go zna­leźć so­bie no­wych czci­cie­li? Albo tę­sk­nią­ce­go za bra­ter­stwem bro­ni wy­ku­tym w wal­ce.

Pie­przyć to.

Od­wró­cił się od po­rucz­ni­ka i roz­trą­ca­jąc żoł­nie­rzy, ru­szył w stro­nę drzwi, któ­re już zbyt dłu­go blo­ko­wa­ły im dro­gę.

Dwóch straż­ni­ków wa­li­ło w nie to­po­ra­mi, ale czar­ne drew­no, tward­sze niż dąb, ani my­śla­ło się pod­da­wać. Alt­sin wy­cią­gnął rękę do naj­bliż­sze­go.

— Twój to­pór, żoł­nie­rzu.

Coś dziw­ne­go mu­siał mieć w gło­sie, bo zdy­sza­ny męż­czy­zna bez sło­wa po­dał mu broń. To był woj­sko­wy to­pór na dość krót­kim drzew­cu, z prze­dłu­żo­ną bro­dą i ma­syw­nym obu­chem. Le­piej nada­wał się do roz­wa­la­nia głów niż rą­ba­nia drew­na.