Każde martwe marzenie

Nie­waż­ne. Skoń­czą tu, nim po­wol­ni pie­chu­rzy do­czła­pią na miej­sce.

Ką­tem oka do­strzegł ruch, od­wró­cił się, jed­no­cze­śnie uno­sząc tar­czę i wy­ko­nu­jąc roz­pacz­li­we pchnię­cie w pierś wro­ga.

Tra­fił go pro­sto w ser­ce.

I za­marł.

* * *

Głu­pi lu­dzie po­wia­da­ją, że ta­kie rze­czy nie po­win­ny się zda­rzać. Nie, je­śli na świe­cie ist­nie­je coś ta­kie­go jak spra­wie­dli­wość, ład i po­rzą­dek. Lecz mą­drzy mó­wią, że nie ma co pła­kać nad roz­la­nym mle­kiem, a spra­wie­dli­wość i ład ist­nie­ją tyl­ko tam, gdzie lu­dzie są dość roz­sąd­ni i sil­ni, by je pie­lę­gno­wać.

Mat­ka na­zwa­ła go Oher, po­noć po ojcu jej dziad­ka. Wy­cho­wy­wał się na plan­ta­cji, któ­rej wła­ści­ciel oprócz dro­go­cen­nych przy­praw ho­do­wał też ko­nie. A on za­wsze miał rękę do koni.

Taki dar.

Do­ra­stał na plan­ta­cji, naj­pierw po­ma­ga­jąc w staj­ni, czysz­cząc bok­sy i szczot­ku­jąc ko­nie, a póź­niej, gdy jego pan roz­po­znał sa­mo­rod­ny ta­lent, ujeż­dża­jąc dwu- i trzy­lat­ki oraz ści­ga­jąc się w za­wo­dach or­ga­ni­zo­wa­nych przez znu­dzo­ną szlach­tę. Ni­g­dy nie pró­bo­wał ucie­kać, na­wet do­sia­da­jąc naj­szyb­sze­go ko­nia w oko­li­cy, bo jego bli­scy po­nie­śli­by karę.

Po­tem zmar­ła mu mat­ka, w rok póź­niej oj­ciec.

Wła­ści­ciel do­ce­nił jego umie­jęt­no­ści i pod­niósł ran­gę do po­piel­ne­go, zmie­nił ob­ro­żę z że­la­znej na skó­rza­ną, pod­bi­tą atła­sem. Ale ob­ro­ża to ob­ro­ża, więc gdy wy­bu­chło po­wsta­nie, Oher do­siadł ko­nia i uciekł ra­zem z brać­mi i ich żo­na­mi.

Do­wód­cy po­wstań­czej ka­wa­le­rii wy­star­czy­ło tyl­ko rzu­cić okiem na zbie­ga, by zo­sta­wić go na ko­niu, dać pan­cerz, hełm i to­pór do ręki.

Od tego cza­su wie­le go­dzin dzien­nie uczył się ro­bić bro­nią, poza tym słu­żył jako go­niec i zwia­dow­ca. Raz na­wet wziął udział w praw­dzi­wej po­tycz­ce, w któ­rej uda­ło mu się nie zgi­nąć.

A te­raz wo­kół sza­la­ła śmierć, jego to­wa­rzy­sze wal­czy­li ze Sło­wi­ka­mi, by dać za­sra­nej pie­cho­cie czas na uciecz­kę, a on sam miał przed sobą jed­ne­go z tych su­kin­sy­nów, któ­ry jak­by ni­g­dy nic za­trzy­mał się na chwi­lę i ga­pił na ich od­dzia­ły.

Oher spiął ko­nia i ru­szył na wro­ga, sta­jąc w strze­mio­nach dla za­da­nia moc­niej­sze­go cio­su. Tam­ten od­wró­cił się, tknię­ty ja­kimś prze­czu­ciem, pró­bo­wał unieść tar­czę, ale Oher ude­rzył z ca­łej siły, na­pę­dza­ny stra­chem i wście­kło­ścią. I na­wet gdy zo­ba­czył twarz tego dru­gie­go, gdy ogar­nął go gra­ni­czą­cy ze śmier­cią stu­por, a coś po­ca­ło­wa­ło pro­sto w ser­ce, nie zdo­łał po­wstrzy­mać cio­su, bo cięż­ki to­pór już ciął po­wie­trze.

Do­się­gnął tam­te­go po­nad kra­wę­dzią zbyt ni­sko unie­sio­nej tar­czy, roz­rą­bu­jąc mu szy­ję tuż przy oboj­czy­ku.

* * *

Kie­dyś, za­nim tra­fił do ahy­ry, miał bra­ta, z któ­rym lu­bił się ba­wić. Byli pra­wie nie­roz­łącz­ni, wia­do­mo – bliź­nia­cy. Po la­tach pra­wie o nim za­po­mniał, o bra­cie z taką samą twa­rzą. W gnieź­dzie spo­tkał no­wych bra­ci. W świe­cie dziec­ka nie­wol­ni­ków ta­kie rze­czy nie były ni­czym nie­zwy­kłym.

Kie­dyś miał bra­ta, któ­re­go sprze­da­no jak wo­re­czek pie­przu, choć za znacz­nie niż­szą cenę. Byli pra­wie nie­roz­łącz­ni, wia­do­mo – bliź­nia­cy. Po la­tach pra­wie o nim za­po­mniał, o bra­cie z taką samą twa­rzą. W świe­cie dziec­ka nie­wol­ni­ków lu­dzie bez prze­rwy po­ja­wia­li się i zni­ka­li.

* * *

Opo­wia­da­no so­bie póź­niej, że po­środ­ku pola bi­twy, mię­dzy po­zy­cja­mi Sło­wi­ków a ta­bo­rem nie­wol­ni­czej ar­mii, sta­ły przez ja­kiś czas dwa ko­nie. Ich jeźdź­cy byli mar­twi, ale pa­dli so­bie w ra­mio­na, szcze­pie­ni w uści­sku, jak­by je­den sta­rał się po­wstrzy­mać dru­gie­go przed upad­kiem, a ich wierz­chow­ce na­wet nie pró­bo­wa­ły się ru­szyć z miej­sca.