Każde martwe marzenie

Znaj­do­wa­li się na kra­wę­dzi wiel­kiej jamy, ja­ski­ni wła­ści­wie wy­drą­żo­nej w ży­wym stat­ku. Dłu­giej i sze­ro­kiej na prze­szło sto jar­dów. Świe­tli­sta lan­ca po prze­pa­le­niu drzwi po­mknę­ła da­lej, pod­pa­la­jąc wszyst­ko na swo­jej dro­dze, więc na prze­ciw­le­głej ścia­nie pło­nę­ły ja­kieś dzi­wacz­ne kon­struk­cje, a je­den z wiel­kich ni­czym stu­let­ni świerk słu­pów pod­trzy­mu­ją­cych su­fit roz­go­rzał ja­snym ogniem. Wi­dzie­li więc wszyst­ko wy­raź­nie: ol­brzy­mie wrę­gi że­ber stat­ku, wodę mię­dzy nimi, ja­kieś ku­li­ste kon­struk­cje o śred­ni­cy kil­ku­na­stu jar­dów, przy­cze­pio­ne do ścian. To wła­śnie one pło­nę­ły te­raz na prze­ciw­le­głym koń­cu jamy, a dzie­siąt­ki stwo­rów ucie­ka­ły z nich, wy­da­jąc świ­dru­ją­ce uszy pi­ski.

Te kon­struk­cje wy­ja­śnia­ły przy­naj­mniej, gdzie po­dzia­ły się tka­ni­ny i bo­aze­rie ze ścian. Oraz – Alt­sin wy­chy­lił się nie­co i przyj­rzał od­le­głej o kil­ka­dzie­siąt stóp kuli – skó­ry zdar­te z poj­ma­nych człon­ków za­ło­gi.

Część żoł­nie­rzy wró­ci­ła do kom­na­ty, ale ża­den się nie od­zy­wał. Bo i nie było sen­su mar­no­wać słów. Ma­ka­brycz­nych kul, któ­re nie sta­nę­ły w pło­mie­niach, było jesz­cze co naj­mniej dwa­dzie­ścia, a z każ­dej wy­le­wał się już stru­mień be­stii. Ile ich mo­gło być? Kil­ka­set? Ty­siąc? To nie mia­ło zna­cze­nia, bo na­wet część sta­da, któ­re kłę­bi­ło się te­raz na dole, wy­star­czy­ło­by, żeby po­ko­nać Szó­stą. Je­śli stwo­ry za­bra­ły tu schwy­ta­nych straż­ni­ków, po­trze­ba by ca­łe­go puł­ku cięż­kiej pie­cho­ty, żeby oczy­ścić tę ja­ski­nię.

Zło­dziej wy­chy­lił się moc­niej. Do drzwi, któ­re prze­pa­lił, pro­wa­dzi­ła ram­pa w po­sta­ci ster­ty śmie­ci. Pod­pa­lił ją i cof­nął się szyb­ko przed stru­mie­niem żaru.

— To da nam chwi­lę. Ucie­ka­my.

Po­rucz­nik nie drgnął.

— Spal resz­tę.

— Co?

— Pod­pal resz­tę, cza­row­ni­ku. Spal wszyst­ko.

Na twa­rzy ofi­ce­ra ma­lo­wa­ły się bez­sil­ność oraz czy­sty gniew. Zło­dziej ro­zu­miał to, ale nie miał za­mia­ru speł­niać tego roz­ka­zu.

— Nie roz­pa­lę więk­sze­go ognia w brzu­chu stat­ku. Na­wet je­śli to czar­ne drew­no kiep­sko pło­nie. Ty nie wiesz, co to zna­czy po­żar okrę­tu, żoł­nie­rzu. Chcesz zo­stać, to zo­stań, ale czas nam się koń­czy.

Rudy po­rucz­nik po­trzą­snął gło­wą, jak­by bu­dził się ze złe­go snu.

— Do­bra. Wra­ca­my. I to bie­giem. Bergh, pro­wa­dzisz. Nur, idziesz na koń­cu i jak się da, blo­ku­jesz wszyst­kie drzwi. Żo­łądź, idziesz przy mnie. I le­piej, że­byś miał jesz­cze pod ręką ja­kieś cza­ry. Ru­sza­my!

Po­bie­gli truch­tem w stro­nę wyj­ścia, a za nimi przez trzesz­cze­nie ognia prze­bi­ja­ły się co­raz gło­śniej­sze i wście­klej­sze pi­ski hor­dy.

* * *

Koń­czy­li ewa­ku­ację z dol­ne­go po­kła­du. Wła­śnie ostat­ni żoł­nie­rze wspię­li się na kasz­tel, wcią­gnię­to wszyst­kie liny i wy­sta­wio­no war­ty. Wi­zja se­tek be­stii wy­le­wa­ją­cych się spod po­kła­du i sztur­mu­ją­cych ich ostat­nią po­zy­cję spra­wia­ła, że dzi­siej­szej nocy z pew­no­ścią nikt nie zmru­ży oka.

— Pa­nie po­rucz­ni­ku.

Ve­ler­gorf pod­szedł do ofi­ce­ra ci­chut­ko, wy­ko­nu­jąc po­wol­ne ru­chy, jak­by bał się, że każ­dy na­gły gest wy­wo­ła wy­buch. Ken­neth za­uwa­żył już, że wszy­scy cho­dzą wo­kół nie­go jak wo­kół śmier­dzą­ce­go jaj­ka.

— Mów.

Dzie­sięt­nik zdjął hełm, po­dra­pał się po gło­wie, wes­tchnął. Wresz­cie na­brał po­wie­trza i rzu­cił szyb­ko:

— Nie mógł pan ich oca­lić.

— Wiem. — Po­rucz­nik za­ci­snął dło­nie w pię­ści. — To jed­nak nie ma zna­cze­nia. Ja nimi do­wo­dzi­łem i to moja wina.

— Nie może się pan ob­wi­niać o każ­dą śmierć, bo…

— Nie ob­wi­niam się, Var­henn. Taki jest los żoł­nie­rzy, że cza­sem giną. Ale czym in­nym jest po­lec w bi­twie albo zgi­nąć na szla­ku, a czym in­nym… ta­kie coś. Nie wi­dzia­łeś tego… tego gniaz­da pod po­kła­dem. A ten cho­ler­ny cza­row­nik nie chciał go wy­pa­lić. Zwy­czaj­nie od­mó­wił.

— On po­cho­dzi z mor­skie­go mia­sta. Le­piej zna się na stat­kach niż my. Może i miał ra­cję z tym ogniem.

Obaj spoj­rze­li w stro­nę no­szy, gdzie Żo­łądź po­chy­lał się nad Bo­re­he­dem i wo­dził dłoń­mi wo­kół cia­ła sza­ma­na, jak­by gła­dził nie­wi­docz­ny ko­kon. Po tym, co po­ka­zał na dole, ża­den straż­nik nie pró­bo­wał mu prze­szko­dzić.

— Nie jest zwy­kłym, przy­głu­pim cze­lad­ni­kiem z gil­dii ma­gów, praw­da, pa­nie po­rucz­ni­ku?