Każde martwe marzenie

Rozdział 42

— Na­przód! Ra­zem! Lewa! Pra­wa! Lewa! Pcha­aać!

O Pani, ależ te wozy były cięż­kie. Luka ze swo­im bar­kiem na­wet nie pró­bo­wał za­jąć miej­sca przy drą­gu wy­sta­ją­cym z bur­ty, ale pa­trząc, jak żoł­nie­rze dy­szą i sa­pią, jak czer­wie­nie­ją im z wy­sił­ku twa­rze i kar­ki, pra­wie się cie­szył z kon­tu­zji.

Kon­struk­cje Kor’bena Ol­he­wa­ra były na swój spo­sób ge­nial­ne. Wóz bo­jo­wy wy­po­sa­żo­no w dłu­gie piki z jed­nej stro­ny, by sło­nie nie mo­gły do­stać się do jego boku, z dru­giej – przy we­wnętrz­nych bur­tach wy­sta­wa­ły czte­ry so­lid­ne, po­zio­me drą­gi. Przy każ­dym sta­ło dwóch męż­czyzn i pcha­ło całą ma­chi­nę. Wozy ja­dą­ce na cze­le na­pę­dza­no umiesz­czo­ny­mi z tyłu dłu­gi­mi dy­sz­la­mi, każ­dy ob­słu­gi­wa­ny był przez kil­ku żoł­nie­rzy.

I szli, krok za kro­kiem, po­ko­nu­jąc opór grun­tu i opór lu­dzi.

We­wnątrz ta­bo­ru ma­sze­ro­wa­ło dwa ty­sią­ce strzel­ców. Wszy­scy, któ­rzy umie­li po­słu­gi­wać się łu­kiem i któ­rych Ka­hel-saw-Kir­hu trzy­mał na tę wła­śnie chwi­lę. Czte­ry od­dzia­ły li­czą­ce po pię­ciu­set lu­dzi na roz­kaz ofi­ce­rów wzno­si­ły broń i po­sy­ła­ły sal­wę nad rzę­da­mi je­dwab­nych płacht roz­pię­tych na drą­gach.

Two­rzy­li wo­kół ta­bo­ru praw­dzi­wą stre­fę śmier­ci.

I szli, osła­nia­jąc cięż­ką pie­cho­tę, któ­rej mie­li otwo­rzyć dro­gę do de­cy­du­ją­ce­go na­tar­cia. Trzy puł­ki trzy­ma­ne do tej pory w re­zer­wie, naj­le­piej uzbro­jo­ne i naj­bar­dziej do­świad­czo­ne. W tym pułk Wil­ka, ro­dzi­my od­dział Luki-wer-Kly­tus.

Od­dał­by wszyst­ko, żeby móc te­raz iść z nimi.

— Uwa­ga! Sal­wa! — roz­dar­li się ob­ser­wa­to­rzy z wo­zów.

Wróg ostrze­li­wał ich re­gu­lar­nie, spie­szo­na ko­no­wer­ska ka­wa­le­ria i od­dzia­ły na­jem­ne nie próż­no­wa­ły, więc Luka uniósł kał­kan nad gło­wę, krzy­wiąc się z bólu. Ro­bił to bar­dziej z na­wy­ku i by dać do­bry przy­kład młod­szym, niż z po­wo­du praw­dzi­we­go nie­bez­pie­czeń­stwa.

— Lecą!

Strza­ły nad­cią­gnę­ły z gniew­nym fur­ko­tem, ale jak wie­le razy wcze­śniej był to zmar­no­wa­ny wy­si­łek, bo płach­ty je­dwa­biu wi­szą­ce na drą­gach mo­co­wa­nych do burt oka­za­ły się zna­ko­mi­tą prze­szko­dą dla po­ci­sków, któ­re grzę­zły w nich i spa­da­ły bez­sil­nie.

Część z nich oczy­wi­ście ode­ślą za­raz tym by­dla­kom z po­wro­tem. Po­znaj­cie me­ekhań­ską uczci­wość, gnoj­ki.

Do­pro­wa­dzi­li do tego, że sfru­stro­wa­ne od­dzia­ły jaz­dy pró­bo­wa­ły pod­jeż­dżać cwa­łem na­wet na pięć­dzie­siąt jar­dów do wo­zów i wy­pusz­czać po­ci­ski nie­mal pio­no­wo w górę, by te spa­da­ły na obroń­ców. Ta de­spe­rac­ka tak­ty­ka przy­nio­sła Sło­wi­kom tyl­ko mnó­stwo tru­pów.

— Nie zwal­niać! Lewa! Pra­wa! Lewa! Pra­wa! Trzy­mać tem­po!!!

Mu­sie­li iść na­przód, mu­sie­li oskrzy­dlić Ba­wo­ły, bo po ich le­wej stro­nie od co naj­mniej trzech kwa­dran­sów trwa­ła za­wzię­ta bi­twa. Resz­ta po­wstań­czej ar­mii ata­ko­wa­ła całą li­nię wro­ga, wozy bro­nio­ne przez na­jem­ni­ków, cięż­ką pie­cho­tę Ba­wo­łów, od­dzia­ły ka­wa­le­rii wci­śnię­te w śro­dek. Żeby tyl­ko zwią­zać prze­ciw­ni­ka wal­ką i nie po­zwo­lić mu się prze­gru­po­wać ani cof­nąć. Żeby ta­bor i ukry­te za nim od­dzia­ły mia­ły szan­sę zro­bić swo­je.

Ale na ile jesz­cze star­czy im sił?

Luka po­chy­lił się i krzyk­nął w ucho jed­ne­go z pcha­ją­cych:

— Na­przód. Moc­niej! Lewa! Pra­wa!

Męż­czy­zna za­drżał i bły­ska­jąc zę­ba­mi, na­parł na drąg.

Szli. Ale na fu­ja­rę Pana Bi­tew, to był naj­wol­niej­szy atak w hi­sto­rii wszyst­kich wo­jen!

Do tej pory od­par­li tyl­ko jed­ną po­waż­ną pró­bę ich za­trzy­ma­nia. Przed kwa­dran­sem Ba­wo­ły ude­rzy­ły na ta­bor od czo­ła, nie­mal nie­wraż­li­we na ostrzał w tych swo­ich łu­sko­wych pan­cer­zach i za mu­rem pa­wę­ży. Ko­no­wer­czy­cy przy­nie­śli cięż­kie drą­gi, któ­re wbi­ja­li w zie­mię i opie­ra­li o bur­ty, aż uda­ło im się osa­dzić wozy w miej­scu, po czym za­czę­ły za­wzię­cie rą­bać i ciąć je­żą­ce się na nich piki. Och, na­wet głu­piec by się do­my­ślił, że chcą zro­bić wy­rwę w obro­nie, by uła­twić ro­bo­tę sło­niom.

Pcha­cze za­prze­sta­li da­rem­nych wy­sił­ków i rzu­ci­li się na po­moc za­ło­gom wo­zów. Roz­pę­ta­ła się bez­par­do­no­wa wal­ka, w któ­rej mor­der­cze szko­le­nie i żoł­nier­ska duma star­ły się z nie­na­wi­ścią i po­gar­dą dla śmier­ci. Obroń­cy sta­wa­li przy pod­nie­sio­nych bur­tach i dźga­li ko­no­wer­ską pie­cho­tę pry­mi­tyw­ny­mi gi­zar­ma­mi, włócz­nia­mi, ko­sa­mi i wi­dła­mi, wpy­cha­li wą­skie ostrza w szcze­li­ny mię­dzy tar­cza­mi, sta­ra­jąc się tra­fić w twa­rze, szy­je, oczy. Ich to­wa­rzy­sze ude­rza­li ki­ście­nia­mi zro­bio­ny­mi z łań­cu­chów, któ­rych koń­ce ob­la­no oło­wiem. Łup! Łup! Po nie­jed­nym ta­kim cio­sie wy­so­ki hełm za­pa­dał się do środ­ka. Ale Ba­wo­ły też nie próż­no­wa­ły. Część z nich nie rą­ba­ła bam­bu­so­wych pik, cięż­ko­zbroj­ni wal­czy­li włócz­nia­mi i czymś, co przy­po­mi­na­ło uży­wa­ne przez me­ekhań­ską pie­cho­tę spi­sy. Ich dłu­gi, wą­ski grot za­opa­trzo­ny był u dołu w dwa ha­ko­wa­te wy­stę­py i to tymi ha­ka­mi wo­jow­ni­cy Domu Ba­wo­ła za­cze­pia­li o cia­ła obroń­ców i pró­bo­wa­li ścią­gać ich z wo­zów.