Вужык. Голуб на плячы. Дак

Ноч...

Глыбокая і золкая ноч раскашоўвалася на зямлі...

Два чалавекі, на адлегласці адзін ад аднаго ў некалькі тысячаў кіламетраў, прачнуліся ў адзін і той жа час.

У Гомелі было тры гадзіны ночы, а ў Санкт-Пецярбурзе – чатыры, – так рассунуліся гадзіны па раскладзе новага адліку часу, калі ўсталяваліся межы паміж дзяржавамі, якія адчулі сябе самастойнымі і незалежнымі...

У вокны абодвух глядзелі густыя зоры і паўнатварая поўня, як шляхетная паляшучка.

І Малочная Дарога Неба – бальшак касмічных валацужнікаў – указваў чалавечым душам кірунак у сваю бессмяротнасць...

Зоркі былі буйныя, як пераспелыя жытнія зярняты ў коласе, поўня – як задумлівая дзяўчына перад вяселлем. Час адлічваў свае секунды і хвіліны, з якіх складваліся стагоддзі і бясконцасць быцця...

Гамяльчанін не вытрымаў, паглядзеў за акно, потым, як адчуўшы нейкую трывогу, выйшаў на балкон і закурыў.

У другім далёкім расійскім горадзе Віктар Дударэнка, даўно ўжо Віктар Рыгоравіч Дударэнка, таксама выйшаў на шырокі балкон, з якога быў відзён Ісакіеўскі сабор – таксама закурыў і глядзеў на поўню.

Поўня свяціла абодвум у твар, дасылала кожнаму сваё дабраслаўленне.

Пятра Сяргеевіча Сіліча і Віктара Рыгоравіча Дударэнку разбудзіў адзін і той жа сон: быццам бы Курт пасадзіў іх – Петруся і Віцьку – на самаробныя саначкі (сам жа і змайстраваў іх), пасадзіў спераду, а сам сеў ззаду, – і пакаціў іх з высокай горкі. Саначкі былі маленькія, лёгкія, хвацка ляцелі з гары, набіраючы і набіраючы хуткасць... Здзіўляліся толькі – як на такіх маленькіх саначках змаглі яны ўмясціцца ўтрох...

Вецер свістаў у вушах, прабіраў да касцей, а ім, падшыванцам, было весела і радасна, як і радасна было іх даросламу сябру – Курту Венцэлю, які таксама любіў гуляць у дзіцячыя гульні, – але саначкі набіралі і набіралі разбег, шалёны разбег, што аж душа трымцела, і ад таго рабілася страшна... А Курт крычаў-галёкаў нешта радаснае і вясёлае на сваёй мове...

Хлапчукамі авалодаў страх. Ён перарастаў у нешта жахлівае і жудаснае, прымушаў сцяцца, напруціцца ўсё цела, – і яно здранцвела, стала як чужое, як і не іх. І ў іх ужо не ставала сілы крычаць, прасіць ў каго-небудзь дапамогі, а Курт, размахваючы рукамі, ускрыкваў задаволена і радасна адно і тое ж слова: “Гут! Гу-ууут!..”