Вужык. Голуб на плячы. Дак
- Автор: Бароўскі Анатоль
- Год: 2012
- Язык: белорусский
- Год: Палесдрук
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Вужык. Голуб на плячы. Дак». Краткое содержание книги:
А потым і ўгледзеў чалавека, ад галавы якога сыходзіла тое святло.
І – пазнаў…
І – не паверыў, гатовы быў перахрысціцца.Быць таго не магло – няўжо Яніна?! Яна стаяла каля акна і чамусьці не асмельвалася падысці – глядзела на мяне, як чакала, калі я абуджуся ад сну і хваробы.
– Ты?! – прашаптаў я асмяглымі губамі, баючыся, што гучным пытаннем напалохаю прывід і ён знікне, як знікаў колькі разоў перада гэтым. – Я не веру сваім вачам. Не можа таго быць, ты мне снішся, так?
Яна ступіла крок да мяне, паказваючы, што я не памыляюся, але сама баялася чамусьці гаварыць. Глядзела на мяне, таяніча ўсміхалася.
– Не, Антон, не снюся я табе… Перад табою сапраўды я – твая Яніна.
– А як ты зайшла да мяне?
– Ты ж забыўся, што некалі, даўным-даўно, шмат гадоў ці стагоддзяў назад ты прымусіў узяць мяне мой жа ключ…
Але ж я ведаю, што мяняў двойчы замок – ламаўся. І той, яе ключ, не мог падысці да замка. Дык як тое разумець?
“Не, гэта не прывід, праўда, Мухіко сан?”
У адказ – маўчанне. Я зноў упаў на падушку. Усё яшчэ не верыў у Янініна паяўленне.Мяне сляпіла сонца сярод ночы. Яна была сонцам, і яе промні спапялялі мяне, адначасова вылечваючы ад хваробы. І я ўжо зноўку не бачыў яе, а толькі сонца – вялікі-вялікі шар і зыркі вакол яго круг, і яно, сонца, прыветна ўсміхалася мне…
Яна, Яніна, няйначай сонцам і была для мяне – і да гэтага, і пасля… Толькі калі яно перастала свяціць, я зразумеў, як мне яго не хапала. Як не хапала яе.
– Я не забыўся. Думаў, што ты яго выкінула дзе ў Ніл ці Міссісіпі. Як і мяне выкінула са свайго жыцця.
Нарэшце яна падышла да ложка, села на яго, глядзела мне ў вочы. Зазірнула глыбока-глыбока ў душу, на самае донца яе, і, мусіць жа, убачыла там тое, што не мог убачыць і зразумець ніводзін у свеце чалавек, акрамя яе, Яніны. Яна нахілілася і дакранулася вуснамі да маіх губ – абдала гарачым дыханнем і полымем, пранізала ўсяго нябачнымі промнямі…
2.
Я быў бязвольны. Нават не мог абняць яе і прытуліць да сябе, хаця тое мне вельмі хацелася зрабіць, – рукі былі безжыццёвыя.
Жанчына адарвалася ад мяне, і зноў скрыжаваліся нашыя позіркі…
“Мухіко, дзе ты, гэта сон ці ява? – хацелася дастукацца мне да свядомасці сведкі, якая магла пацвердзіць альбо абвергнуць мае здагадкі-мроі…
Як на тую бяду яна некуды знікла. Вось так заўсёды – калі пільна трэба, то яе не дагукаешся, а калі не трэба, то яна тут як тут…
“Адкажы, Мухіко…”
– Чаго так доўга не прыязджала да мяне?
– Бо ты не клікаў.
– Але я чакаў цябе. Кожны дзень чакаў.
Хацелася папытацца пра самае галоўнае, што мяне хвалявала ў тыя хвіліны, але чамусьці вагаўся, падбіраў словы і, асмеліўшыся, асцярожна кінуўся ў разведку:
– Адкажы на такое пытанне – ты ў адведкі прыехала да мяне ці?..
– Ці, Антон, ці…
Яна засмяялася, адкінуўшы косы на плечы, і па кватэры паскакаў яе вясёлы смех – як некалі, калі яна была ў добрым настроі, дадала:
– Назусім, каханенькі-родненькі, назусім! Калі ты, канечне ж, жадаеш гэтага.
– І болей не пакінеш мяне, так?
– Не пакіну…
Я ўзяў яе тонкую, спрацаваную гадамі, руку, паднёс да губ:
– Дзякую.
– Я вельмі вінаватая перад табой – даруй мне.
– То я вінаваты, Янінка. Гэта ты мне выбачай мае правіны…
– Калі мы выбачаем нашы правіны адно аднаму, то Бог даруе нам нашыя грахі, ці не так?
– Так, Янінка, так… Мусіць жа, так. Я вельмі хацеў бы, каб яно так і было насамрэч. Але і яшчэ адзін грэх маю перад табою.
– Бібліятэка? Таццяна? – яна хітра і загадкава паглядае на мяне, усміхаецца куточкамі вуснаў, а потым усмешка нараджае смех…
– Столькі гадоў быць аднаму – гэта ж ненармальна…
– І гэтыя словы гаворыш ты?! – дзіўлюся новаму адкрыццю – яна ж раней так ніколі не гаварыла, і намёк на гэта быў ёй непрыемны. – Не можа таго быць!
– Я, Антон, я. У цябе ж сёння сустрэча з Таццянай. Можаш адмяніць?
Зноў загадкава паглядае на мяне, чакае.
– Магу. І зраблю тое зараз жа…
Але як я не стараўся, колькі разоў ні набіраў яе нумар, – ішлі толькі кароткія гудкі: як дома, так і ў бібліятэцы. Як хто сеў на тэлефон і гаварыў безупынку, альбо адключылі сувязісты за няўплату…
– Ты мо нумар забыўся? – спачувала жонка, а на самай справе здзекавалася з мяне, як толькі яна і ўмела.
– Ды не, здаецца, чатыры пяцёркі і дзве двойкі.
– Пазвані па 09 – даведка ўсё растлумачыць.
Пазваніў, спытаў пра бібліятэку, а потым пра хатні тэлефон Таццяны Аўсяюк, то дзяўчына ў сваю чаргу недаўменна перапытала: