Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

A w następnej sekundzie eksplodowały jego reaktory.

Na ekranie wizualnym pomostu flagowego rozbłysła oślepiająco biała supernowa. Jej blask był zbyt silny, by filtry zdołały go natychmiast zrekompensować, jako że Attila znajdował się w odległości niespełna sześciuset kilometrów. Równocześnie kadłub okrętu flagowego rozbłysnął dziko, gdy trafiło w niego promieniowanie wywołane eksplozją. A Farnese podobnie jak pozostałe jednostki nie miał nawet uaktywnionego elektromagnetycznego pola siłowego. Otoczony był jedynie cząsteczkowym polem siłowym przechwytującym meteoryty i inne śmieci, ale nie promieniowanie. Na całym okręcie zawyły alarmy radiacyjne.

A zaraz potem dołączyły do nich uszkodzeniowe.

Dopiero znacznie później Yang zdała sobie sprawę, że eksplodował tylko jeden reaktor, reszta została zniszczona przez bezpośrednie trafienia albo ich zabezpieczenia zadziałały tak, jak je zaprojektowano. Gdyby nie to, eksplozja Attili spowodowałaby również zniszczenie Farnese, a najprawdopodobniej także i Wallensteina. Dzięki temu zbiegowi okoliczności uszkodzenia okrętu flagowego okazały się niewiarygodnie lekkie. Zniszczone zostały wszystkie sensory, anteny i sprzężone działka laserowe na prawej burcie, a połowa prawoburtowych klap zamykających ambrazury została zablokowana lub stopiona z kadłubem. Pancerz został zdarty w niektórych miejscach aż na głębokość pół metra, zniszczeniu uległy dwa węzły z dziobowego pierścienia napędu oraz trzy z rufowego. Lewa burta nie została uszkodzona w żaden sposób, a większość wyposażenia rozmieszczonego na górnej i dolnej powierzchni kadłuba także przetrwała prawie bez szwanku. Okręt nie utracił zdolności bojowej… przynajmniej do momentu, do którego nie zostałby ostrzelany przez grasery obrony orbitalnej.

Wallenstein znajdował się w większej odległości od Attili i częściowo był zasłonięty przez kadłub ciężkiego krążownika Hachiman, toteż odniósł znacznie mniejsze uszkodzenia. Za to Hachiman ucierpiał najbardziej. Raz dlatego, że znajdował się najbliżej miejsca eksplozji, dwa, że choć był okrętem klasy Mars, miał znacznie cieńszy pancerz niż krążownik liniowy. To, że jakiekolwiek części jego kadłuba przetrwały, stanowiło dowód naprawdę mocnej budowy, ale i tak ponad trzy czwarte powierzchni zostało rozprute i pogięte. Nikt z załogi nie był w skafandrze, toteż rozhermetyzowanie tylu pomieszczeń zabiło dwie trzecie z niej. Większość pozostałych otrzymała śmiertelne dawki promieniowania, a okręt zmienił się w poskręcany wrak bezwładnie dryfujący w przestrzeni.

Kutuzow, MacArthur i Barbarosa znajdowały się wystarczająco daleko, by nie ucierpieć, a ich kapitanowie zachowali dość przytomności umysłu, by nie zrobić absolutnie nic, dzięki czemu okręty nie stały się kolejnymi celami. Podobnie rzecz się miała z lekkim krążownikiem Sabine, natomiast jego siostrzana jednostka Seahorse nie miała tyle szczęścia. Większość uzbrojenia i wszystkie sensory zostały tak poważnie uszkodzone, że nie nadawały się do użytku, a rufa została poważnie zdeformowana. Zniszczona była także połowa rufowego pierścienia napędu.

Transportowce znajdowały się na tyle daleko, że w ogóle nie groziło im niebezpieczeństwo. Yang poczuła pełen niechęci podziw, gdy zrozumiała, że dlatego właśnie kontrola bazy Charon umieściła je na osobnej, oddalonej od reszty okrętów orbicie. Transportowce miały bowiem nieporównywalnie mniejszą wytrzymałość na uszkodzenia i zostałyby całkowicie zniszczone, gdyby znalazły się choćby tam gdzie Wallenstein. A tak wybuch jedynie nimi zakołysał.

Dopiero po paru minutach wywołane eksplozją zakłócenia zmniejszyły się na tyle, że operatorom z powierzchni udało się ponownie nawiązać łączność z okrętami konwoju. Blady jak trup towarzysz generał major Thornegrave miał więc okazję ponownie ujrzeć kobietę, która właśnie zabiła cztery tysiące jego ludzi.

— Żałuję, że okazało się to konieczne — oświadczyła Harrington bez śladu żalu w głosie. — Ostrzegam równocześnie, że każdy z pozostałych okrętów, który nie wykona moich rozkazów, spotka ten sam los. Będę to powtarzała tyle razy, ile będę musiała, czy pan to zrozumiał, towarzyszu generale?

Towarzysz generał poruszył ustami, ale nie wydobył się z nich głos. Twarz Harrington stężała, a kącik jej ust zaczął drgać miarowo. Thornegrave gapił się na nią, ale jedyne, do czego był zdolny, to naśladowanie wyjętej z wody ryby.