Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— W porządku, towarzysze i towarzyszki, zaczynamy! — Towarzysz kontradmirał Paul Yearman rozejrzał się po obecnych w sali odpraw i uśmiechnął chłodno, czekając, aż zapanuje kompletna cisza.

Gdy uwaga wszystkich była już niepodzielnie skupiona na nim, spojrzał na siedzącego obok i spytał uprzejmie:

— Zechce pan zacząć, towarzyszu generale?

— Dziękuję, towarzyszu admirale — odparł równie uprzejmie Seth Chernock i także rozejrzał się po zgromadzonych przy stole oficerach. Stanowili przedziwną mieszankę — czterech nosiło mundury Urzędu Bezpieczeństwa, czternastu Ludowej Marynarki. Podobnie wyglądała sytuacja w siłach lądowych: całością dowodził towarzysz generał major UB Claude Gisborne, ale połowa sił, a dwie trzecie starszych oficerów należało do Ludowego Korpusu Marines.

Nie była to spójna formacja, ani jeśli chodzi o element lądowy, ani latający, i zdawał sobie z tego sprawę, ale to było wszystko, co zdołał zebrać. A i tak zajęło mu to dziewięć standardowych dni. Teraz ekspedycja wreszcie wyruszyła, a w odprawie musieli wziąć udział wszyscy dowódcy, żeby każdy zrozumiał w pełni cel operacji i jej plan.

Pozytywną stroną było to, że miał do dyspozycji dziesięć krążowników liniowych (choć jeden należał do starej klasy Lion) i sześć ciężkich krążowników. Oraz to, że Marines byli w stanie zorganizować dwa swoje szybkie transportowce klasy Roughneck. Negatywną zaś, że nie zdołał zgromadzić więcej niż dwadzieścia siedem tysięcy ludzi. Oczywiście okrętów było dość, by dotrzeć do planety, ale według ostrożnej oceny więźniów było dwadzieścia razy więcej. Jedyną możliwością wyrównania szans był ostrzał z orbity. Problem polegał na tym, że nie był on zbyt precyzyjny… Na szczęście Gisborne był eks-Marine i znał się na operacjach desantowych. Zdołał też jakoś nie dopuścić do otwartych animozji między podlegającymi mu batalionami interwencyjnymi a Marines, co było dużym osiągnięciem, bo członkowie obu formacji nienawidzili się serdecznie. Gisborne trzymał wszystkich żelazną ręką i choć o braterstwie broni mowy być nie mogło, wrogość nie była jawna przynajmniej wśród oficerów jego sztabu i większych jednostek.

Niestety w drugim rodzaju sił zbrojnych nie wyglądało to tak dobrze, choć Yearman nie ponosił tu winy. Chernock potrzebował go, zdawał sobie bowiem sprawę z własnych ograniczeń. Był planistą i administratorem, a jego tak zwane „bojowe” doświadczenia ograniczały się do paru ekspedycji interwencyjnych, co w żaden sposób nie predestynowało go do dowodzenia tą ekspedycją. Dlatego zrobił z Yearmana swego oficjalnego zastępcę, a praktycznego dowódcę pierwszej fazy operacji.

I z tego, co dotąd miał okazję zaobserwować, był to doskonały wybór. Yearman może nie był genialnym strategiem, ale doświadczonym dowódcą znającym się na realiach taktycznych. Zaczął od starań, by z mieszaniny okrętów o różnej przynależności stworzyć na tyle spójny zespół, na ile tylko się da. Niestety okazało się, że dziewięć dni to za mało, by mu się powiodło tak, jak sobie tego życzył.

Chernock podejrzewał, że gdyby wszystkie okręty należały do Ludowej Marynarki, sytuacja wyglądałaby nieporównanie lepiej. Niestety, trzy krążowniki liniowe Ivan IV, Cassander i Modred obsadzone były funkcjonariuszami UB podobnie jak Morrigan, ciężki krążownik klasy Mars. Ich dowódcy, a zwłaszcza towarzysz kapitan Isler z Modreda, byli ciężko niezadowoleni ze znalezienia się pod rozkazami oficera Ludowej Marynarki, i to pomimo świadomości, że stało się tak na wyraźne życzenie Chernocka. Towarzysz kapitan Sorrenson, dowódca Morrigana, prawdopodobnie dorównywał Islerowi w podejściu, ale nie okazywał tak jawnie niechęci.