Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Słysząc jego zimny i groźny ton, ci, którzy tego nie zrobili wcześniej, przybrali pospiesznie starannie neutralne wyrazy twarzy. Chernock odczekał kilkanaście sekund, a gdy nikt się nie odezwał, uśmiechnął się chłodno.

— Miałem nadzieję, towarzysze, że taka właśnie będzie wasza reakcja. I cieszę się, że nie były to nadzieje płonne — pochwalił ich. — Teraz oddaję głos towarzyszowi admirałowi.

— Dziękuję, towarzyszu generale. — Yearman odchrząknął, nie ukrywając zadowolenia i pewnej obawy w związku ze zdecydowaniem, z jakim Chernock udzielił mu poparcia.

Nie ulegało wątpliwości, że tak samo jak innym nie odpowiada mu mieszany skład ekspedycji, ale w jego głosie nie było nic, co by to sugerowało.

— Wyniki ostatnich ćwiczeń pozwalają na niewielką dozę optymizmu — poinformował zebranych. — Co prawda koordynacja nadal pozostawia sporo do życzenia i nie zdecydowałbym się poprowadzić was do walki z wyszkolonym, dysponującym okrętami przeciwnikiem bez przynajmniej jeszcze tygodnia ćwiczeń. Sądzę jednak, że to zadanie jesteśmy w stanie wykonać. Równocześnie jednak chciałem wszystkim przypomnieć, że nadmierna pewność siebie jest jednym z najgroźniejszych wrogów człowieka.

Przerwał i kolejno przyjrzał się wszystkim siedzącym. Chernock potarł nos, by ukryć uśmiech, gdyż spojrzenie Yearmana najdłużej zatrzymało się na towarzyszu kapitanie Islerze.

— Nasze zadanie jest stosunkowo proste — podjął Yearman. — Zapoznaliśmy się z dostarczonymi przez towarzysza generała Chernocka informacjami dotyczącymi obrony systemowej i orbitalnej i sądzę, że wszyscy zdajemy sobie sprawę z ich podstawowej słabości. Poza stanowiskami ogniowymi zlokalizowanymi na powierzchni księżyców i samej planety wszystkie pozostałe nie są chronione przez żadne pasywne środki obrony antyrakietowej i są praktycznie pozbawione możliwości ruchu. W dodatku mają bardzo ograniczone aktywne środki obrony przeciwrakietowej, zarówno jeśli chodzi o wyrzutnie antyrakiet, jak i stanowiska sprzężonych działek laserowych. W mojej ocenie tych ostatnich jest o połowę za mało, by obrona była skuteczna. Dzięki temu zdalnie sterowane stanowiska ogniowe są nadzwyczaj podatne na zniszczenie i można mieć pewność, że zdołamy się przez nie przebić bez większych strat. Inna będzie sytuacja, gdy znajdziemy się w zasięgu baz ogniowych na księżycach i na powierzchni, ale one mają ograniczone zapasy amunicji, toteż choć poniesiemy straty, nie będą one zbyt ciężkie. A zanim znajdziemy się w ich zasięgu, wybijemy wystarczającą dziurę w pozostałej części stanowisk ogniowych, by pozostałe nie były już dla nas groźne. Jest to najgorszy z możliwych scenariuszy, istnieje bowiem realna szansa, iż do żadnej walki nie dojdzie, gdyż nie potwierdzą się podejrzenia generała Chernocka.

Przy tych słowach Yearman spojrzał na Chernocka. Ten skinął głową zaskoczony odwagą kontradmirała. Natomiast nie jego przekonaniem. Wiedział, że być może poza Therretem nikt z obecnych mu nie wierzy.

Ale wiedział także, że się nie myli.

— Gdyby tak się właśnie szczęśliwie złożyło — ciągnął Yearman — wrócimy do systemu Danak i przestaniemy stanowić jeden związek taktyczny: każdy okręt powróci do wykonywania wcześniej wyznaczonych zadań. Istnieje także trzecia możliwość, mianowicie taka, że podejrzenia towarzysza generała są słuszne i więźniowie opanowali obóz Charon, ale garnizon miał czas zniszczyć systemy kontroli ogniowej i cała obrona systemowa nie będzie funkcjonować. Wówczas walki toczyć będą jedynie siły lądowe, a my być może będziemy im zapewniali wsparcie ogniowe z orbity. Szanse na to są jednak, przyznaję, niewielkie i dlatego się tu spotkaliśmy. Naszym zadaniem jest dostarczenie sił towarzysza generała Gisborne’a na powierzchnię planety Hades i udzielenie im pomocy przy opanowaniu wyspy Styx. Aby to osiągnąć, zamierzam zaatakować obronę wszystkimi okrętami poza ciężkim krążownikiem Rapier. Okręt towarzyszki kapitan Harken ma pozostać jako bezpośrednia osłona obu transportowców przynajmniej milion kilometrów za siłami głównymi i utrzymywać cały czas tę odległość.

— Czy to naprawdę konieczne, towarzyszu admirale? — spytał towarzysz kapitan Fuhrman dowodzący krążownikiem liniowym Ludowej Marynarki Yavuz.

Yearman spojrzał na niego zaskoczony, więc Fuhrman wyjaśnił:

— Nic w otrzymanych przez mnie informacjach nie wskazuje na konieczność zachowania aż tak daleko posuniętych środków ostrożności, towarzyszu admirale.