Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Rozdział XLVIII

Honor uśmiechnęła się, widząc, z jakim entuzjazmem Nimitz zabrał się do następnego selera. Treecat siedział niemalże prosto na specjalnym stołku zmajstrowanym przez jednego z mechaników. Stołek miał dołożony wyściełany wspornik tak umocowany, że oparcie się o niego zmniejszało obciążenie źle zrośniętego środkowego stawu Nimitza. Był z tego wielce zadowolony, co czuła wyraźniej niż dotąd, gdyż po przejściach na planecie Enki ich więź ponownie uległa wzmocnieniu. Tak z tego powodu, jak i z uwagi na jego kalectwo było jej znacznie trudniej racjonować smakołyk mimo świadomości, że nie jest w stanie strawić ziemskiej celulozy.

Cóż, istnieli tacy dziwacy, którzy uważali, że zbyt dużo kakao też szkodzi…

Uśmiechnęła się do własnych myśli i już miała odwrócić się do głównego mechanika, komandor Alyson Inch, gdy rozległ się dzwonek u drzwi. Uniosła głowę, a Andrew LaFollet jak zwykle stojący w czasie posiłku za jej fotelem podszedł do drzwi i otworzył je. Po czym cofnął się, przepuszczając porucznik Thurman.

Nimitz nagle przestał jeść i uniósł głowę, przyglądając się wchodzącej. Honor zaś zmrużyła zdrowe oko, czując dzięki łączącej ich więzi podniecenie nowo przybyłej.

Otarła usta śnieżnobiałą serwetką i odłożyła ją starannie obok nakrycia, czekając, aż Thurman podejdzie do jej fotela. Od momentu objęcia dowództwa Farnese regularnie spożywała obiad z tyloma oficerami, z iloma mogła, by jak najszybciej ich poznać. Był to najlepszy sposób, by zrobić to w jak najkrótszym czasie. Zaczynała ich już rozpoznawać, ale minęło dopiero dziesięć dni od objęcia okrętu, więc proces nie był jeszcze zakończony. Zresztą wszyscy dopiero poznawali się wzajemnie i oswajali z nowymi obowiązkami.

Sądząc po emocjach targających Thurman, ten okres spokoju i poznawania właśnie się skończył. Inni też musieli coś zauważyć, bo w kabinie nagle zrobiło się cicho.

— Przepraszam, że przeszkodziłam w posiłku, ma’am — odezwała się Thurman.

— Nic nie szkodzi, porucznik Thurman — powiedziała Honor, dziwiąc się własnemu spokojowi. — Można poznać powód?

— Naturalnie, ma’am. — Thurman wciągnęła głęboko powietrze i zameldowała: — Komandor Caslet przesyła pozdrowienia i informuje, że wykryliśmy wielokrotny ślad wyjścia z nadprzestrzeni. Dokładnie osiemnaście źródeł napędów.

Podobnie jak większość długo przebywających na planecie jeńców Amanda Thurman była za stara na posiadany stopień. Starsza od Honor, teraz zachowywała pozory spokoju i opanowania tylko dzięki tej w tak trudnych warunkach uzyskanej dojrzałości.

Informacja o liczba okrętów, które znalazły się w systemie, uderzyła w obecnych jak obuchem. Osiemnaście jednostek to była niewielka grupa uderzeniowa albo spory konwój, a nie przypadkowa wizyta towarzyska. A nie przybył żaden kurier z uprzedzeniem, jak miało to miejsce w przypadku konwoju z Shilo. Co znaczyło tylko jedno…