Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Yang dostrzegła w jego oczach błysk wdzięczności, czego nie dała po sobie poznać. Już pierwszego dnia podróży odkryła bowiem, że Thornegrave potrzebował regularnego doceniania swej ważności, by dało się z nim wytrzymać. To, że był ubekiem, pogarszało sprawę, ale nie było jej przyczyną — znała wielu oficerów Ludowej Marynarki, którzy tak jak on musieli być ważni i kontrolować wszystko i każdego wokół. Może zresztą właśnie dlatego tak im zależało na osiągnięciu wyższych stopni.

Naturalnie Thornegrave nie zapomniał o regularnym przypominaniu jej, że jest z Urzędu Bezpieczeństwa. Ponieważ wraz ze sztabem została przydzielona na pokład okrętu UB, nie musiała się użerać z komisarzem, gdyż takowego tu nie było. Ponieważ jednak przydział ten oznaczał w praktyce przynależność do sztabu Thornegrave’a, ten osobiście zajął się wykonywaniem obowiązków anioła stróża. A ponieważ transportowce nie mogły korzystać z pasm wyższych niż delta, pokonanie trzydziestu trzech lat i dziewięciu miesięcy świetlnych dzielących Shilo od systemu Cerberus wymagało dwustu dziewięćdziesięciu pięciu godzin obiektywnych, czyli prawie dziesięciu dni pokładowych. Powolność jednostek klasy Longstop była zresztą powodem, dla którego Ludowa Marynarka nie wykorzystałaby ich do żadnego zadania tak blisko frontu.

Przez te dziesięć dni towarzysz generał dał się we znaki dosłownie wszystkim, którzy mieli pecha mieć z nim jakikolwiek kontakt. Oczywiście przy takim wrodzonym talencie osiągnął to w ciągu kilku pierwszych godzin, ale przez pozostałe dni udało mu się wzbić na poziom wręcz mistrzowski.

Teraz jednak zbliżali się do systemu Cerberus, gdzie będzie miał okazję porządzić całą kupą ubeków, dzięki czemu przynajmniej ona powinna mieć chwilę spokoju. Niestety niedługą, bo teoretycznie na załadunek więźniów mieli siedemdziesiąt dwie godziny. No a droga do Seabring będzie trwała ponad pięć standardowych tygodni i to czasu pokładowego. Już samo myślenie o tym powodowało dreszcze. Niestety w żaden sposób nie dało się jej skrócić.

— Wyjście z nadprzestrzeni to spektakularne zjawisko, towarzyszu generale — powiedziała niespodziewanie. — Mieliście okazję kiedyś je widzieć?

— Nie, nie miałem — przyznał po chwili.

— Stąd będzie dobry widok na głównym ekranie. Nie będzie nam niezbędny, gdyż manewrami zajmują się na mostku, a ja lubię na to patrzeć, więc przełączę obraz na kamery dziobowe. Można to też obserwować na własne oczy z obserwatorium astro.

Thornegrave przyjrzał się jej z namysłem. Był prawie pewien, że chciała się go pozbyć z pomostu flagowego, ale znalazła sposób, który wzbudził jego zainteresowanie. Biorąc pod uwagę jeszcze świeżą uprzejmość, mógł iść jej na rękę… Przez parę sekund ważył wszystkie za i przeciw, aż w końcu przeważył argument nieco innej natury. Nie miał ochoty spędzać najbliższych sześciu godzin, zabijając czas na pomoście flagowym. Yang musiała tutaj być, ale to ona była szoferem tej wycieczki. Miał doskonały pretekst, by wyjść i wrócić za dobre pięć godzin, by wypełnić należycie rolę dowódcy, nie tracąc przy tym twarzy.

— Sądzę, że druga możliwość jest atrakcyjniejsza, towarzyszko komodor — powiedział głośno. — Dziękuję za sugestię.

— Nie ma za co, towarzyszu generale — odparła Yang.

I z satysfakcją obserwowała jego plecy, gdy szedł ku windzie.