Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Ślad wyjścia z nadprzestrzeni!

Głos podoficera dyżurującego przy sensorach grawitacyjnych przerwał ciszę panującą w centrum ogniowym i wszyscy odwrócili się odruchowo ku głównej holoprojekcji, na której pojawiły się czerwone symbole nie zidentyfikowanych jeszcze jednostek. Honor, także przyglądająca się im stwierdziła, że wstrzymała oddech, licząc pojawiające się źródła napędu. Zmusiła się do regularnego oddychania i odwrócenia wzroku, by pokazać wszystkim, jak jest spokojna i opanowana.

— Siedemnaście źródeł napędu, ma’am! — zameldował starszy mat.

— Dziękuję i proszę ich pilnować — potwierdziła komandor Phillips. — I meldować natychmiast o każdej zmianie.

— Aye, aye, ma’am.

Phillips była aktualnie dowódcą centrum ogniowego i kontroli lotów, jako że Harriet Benson dowodziła Bacchante, McKeon dowodził Krashnarkiem, a Ramirez nadrabiał zaległości w dowodzeniu więcej niż jednym okrętem jako pełniący obowiązki dowódcy formacji. Honor co prawda wolałaby go zastąpić, ale jej miejsce było tutaj. Alistair poradzi sobie z dwoma okrętami, a wszystko zależało od centrum ogniowego i obsługujących je ludzi na powierzchni Hadesu.

Starszy mat spytał o coś Phillips, ale za cicho, by Honor mogła go zrozumieć. Ta skinęła głową, poklepała go po ramieniu i podeszła do Honor.

— Rozkazy, milady? — spytała.

— Na razie żadnych. Poczekamy…

— Przepraszam, milady, ale mamy wyliczony ich prawdopodobny kurs — odezwała się oficer taktyczna, i widząc przyzwalający gest Honor, dodała: — Kierują się do Punktu Alfa z przyspieszeniem dwa koma szesnaście kilometra na sekundę kwadrat, co pasuje do transportowców klasy Longstop. Powinni znaleźć się tu za sześć godzin. Jeszcze nie zdołała dotrzeć ich prośba o podanie kursu, ale wszystko wskazuje na to, że to konwój z Shilo.

— Dziękuję, komandor Ushakovna — skwitowała Honor. Punkt Alfa był jednym z czterech wejść w pole minowe zaznaczonych na wszystkich mapach posiadanych przez okręty Urzędu Bezpieczeństwa. Oznaczało to, że jednostki, które znalazły się w systemie, należą do UB. Ponieważ jednak baza Charon rutynowo zmieniała przebieg przejścia w polach minowych, każdy kapitan chcący dotrzeć na orbitę musiał przed osiągnięciem punktu wlotowego prosić o podanie bezpiecznej trasy.

Honor w ostatnim momencie ugryzła się w język, by nie upomnieć Ushakovnej, że nie prosiła o spekulacje. Ushakovna miała prawie na pewno rację, a poirytowanie Honor wynikało po prostu z napięcia. Nimitz też tak sądził, gdyż bleeknął cichutko i z lekkim rozbawieniem.

Ponieważ nie miała zamiaru cały czas siedzieć, co byłoby tym trudniejsze, że projektanci pomieszczenia nie przewidzieli ani fotela kapitańskiego, ani miejsca, gdzie można byłoby go zainstalować, wolała stać lub chodzić. Dlatego Nimitz znajdował się w nosidle, które miała na plecach, i oglądał świat znad jej ramienia.

— W porządku — powiedziała głośno, zwracając się do wszystkich obecnych. — W ciągu najbliższych dziesięciu minut powinniśmy otrzymać informacje, kto konkretnie tu zawitał. Ale zanim się zbliżą, minie parę godzin, więc chcę, żebyście wszyscy przestali się denerwować. Co prawda będziemy mieli tylko jedną szansę, ale robiliśmy to już dwa razy, tyle że na mniejszą skalę, więc zrobimy to dobrze i teraz. Komandor Phillips?

— Tak, milady?

— Jeśli nie ma pani nic przeciw, proszę zwolnić rotacyjnie całą wachtę. Mamy dość wyszkolonych operatorów, toteż nie widzę potrzeby, by ci, którzy powinni tu być, gdy zacznie się coś dziać, nie byli wypoczęci i syci.

— Aye, aye, milady. Dopilnuję tego.