Każde martwe marzenie

Rozdział 40

Głu­pi lu­dzie po­wia­da­ją, że ta­kie rze­czy nie po­win­ny się zda­rzać. Nie, je­śli na świe­cie ist­nie­je coś ta­kie­go jak spra­wie­dli­wość, ład i po­rzą­dek. Lecz mą­drzy mó­wią, że nie ma co pła­kać nad roz­la­nym mle­kiem, a spra­wie­dli­wość i ład ist­nie­ją tyl­ko tam, gdzie lu­dzie są dość roz­sąd­ni i sil­ni, by je pie­lę­gno­wać.

Na­zy­wał się Grest i gdy za­bra­no go do ahy­ry, miał za­le­d­wie pięć lat. Ofi­cer Sło­wi­ków zwró­cił na nie­go uwa­gę, bo chło­piec bez stra­chu krę­cił się po staj­ni mię­dzy koń­mi wła­ści­cie­la, po­ma­ga­jąc ile sił w rę­kach. A ko­nie naj­wy­raź­niej go lu­bi­ły. Pan Gre­sta wspo­mniał Sło­wi­ko­wi, że ma jesz­cze jed­ne­go ta­kie­go sa­me­go mal­ca, ale ofi­cer mach­nął ręką. Był zmę­czo­ny i spra­gnio­ny, nie chciał tra­cić cza­su na oce­nia­nie ko­lej­ne­go gów­nia­rza. Kil­ka srebr­nych mo­net zmie­ni­ło więc wła­ści­cie­la, pod­pi­sa­no umo­wę i tego sa­me­go dnia za­smar­ka­ny i prze­ra­żo­ny Grest zna­lazł się w po­ko­ju z dwu­dzie­sto­ma in­ny­mi Pi­sklę­ta­mi.

Wszyst­kie­go tam było mało. Mało sien­ni­ków i ko­ców na noc, mało je­dze­nia, mało ubrań. Gdy­by wie­dział coś o Stro­fach wy­cho­wa­nia – li­czą­cym kil­ka­set lat pod­ręcz­ni­ku szko­le­nia Rodu Sło­wi­ka – roz­po­znał­by za­pew­ne treść pierw­sze­go roz­dzia­łu Od­dzie­lić wró­ble od so­ko­łów. Chłop­cy mu­sie­li wal­czyć mię­dzy sobą o wszyst­ko. Je­dze­nie, ubra­nie, miej­sce do spa­nia.

Naj­pierw na­uczył się, że nie wol­no pła­kać, bo płacz jest ozna­ką sła­bo­ści. Po­tem na­uczył się ko­pać, gryźć i wpy­chać pal­ce w oczy. A po­tem, że sa­mot­ność to głód i chłód. W kil­ka dni po­wsta­ły grup­ki wspie­ra­ją­ce się na­wza­jem, a ci, któ­rzy nie na­le­że­li do żad­nej, wy­li­zy­wa­li reszt­ki z garn­ków i spa­li na go­łej po­sadz­ce. Mar­nie­li, cho­ro­wa­li, zni­ka­li.

Po mie­sią­cu zo­sta­ło ich dwu­na­stu. I te­raz na­resz­cie sien­ni­ków, ko­ców i je­dze­nia wy­star­czy­ło dla wszyst­kich.

Za­czę­ło się szko­le­nie. Przy­szedł star­szy, co naj­mniej dzie­się­cio­let­ni chło­pak i po­wie­dział:

— To jest wa­sze nor­ste, wa­sze gniaz­do. Wa­sze gniaz­do na­zy­wa się Eiwi­re — wska­zał drew­nia­ną ta­blicz­kę nad drzwia­mi — i od tej chwi­li tak brzmi wa­sze na­zwi­sko. Je­ste­ście ro­dzi­ną.

Nie mi­nął rok, a za­po­mniał słów mo­dli­twy do Wiel­kiej Pani, któ­ra oka­za­ła się zwy­kłą bo­gin­ką nie­wol­ni­ków. Te­raz mo­dlił się do Aga­ra, Mą­dre­go, Pło­mien­ne­go Wład­cy Świa­tła. Tego, Któ­ry Nisz­czy Ciem­ność. Nim mi­nę­ły ko­lej­ne dwa lata, za­po­mniał twa­rzy ojca, mat­ki i bra­ci. Te­raz oj­cem był dla nie­go nad­zor­ca Pi­skląt w ahy­rze, męż­czy­zna po­staw­ny, po­tęż­ny, z wiel­ką siwą bro­dą i brzu­chem peł­nym głę­bo­kie­go śmie­chu. A ro­dzi­ną byli chłop­cy z gniaz­da.

Ćwi­czył co­dzien­nie, naj­pierw wal­kę ki­jem i pał­ką, po­tem no­żem, ta­sa­kiem i krót­kim kor­dem. Uczył się po­słu­gi­wać włócz­nią i rzu­cać oszcze­pem. W wie­ku dwu­na­stu lat otrzy­mał pierw­szą praw­dzi­wą sza­blę, w wie­ku czter­na­stu do­ło­żo­no mu buz­dy­gan o sze­ściu pió­rach i to­pór na dłu­gim trzon­ku oraz wpro­wa­dzo­no na­ukę po­słu­gi­wa­nia się lek­ką ko­pią.

Uczył się za­pa­sów i wal­ki na pię­ści, kop­nięć i pod­cięć. Uczył się wal­ki z ko­nia. Po­tra­fił, ga­lo­pu­jąc, po­chy­lić się w sio­dle i pod­nieść mo­ne­tę le­żą­cą na zie­mi, po­tra­fił w peł­nym cwa­le za­ło­żyć na sie­bie pi­ko­wa­ny ka­ftan i kol­czu­gę. Albo zdjąć, je­śli taki padł roz­kaz.