Każde martwe marzenie

Rozdział 39

Va­ihi­ro­wie za­ata­ko­wa­li Do­li­nę Żalu po dłuż­szym od­po­czyn­ku, któ­ry Key’la zwy­kła na­zy­wać snem, więc chy­ba był to ra­nek. Choć sło­wo „za­ata­ko­wa­li” nie było wła­ści­we, bo prze­cież nie rzu­ci­li się na­przód z ry­kiem trąb i wa­le­niem w bęb­ny, sztur­mu­jąc na wro­ga uszy­ko­wa­ne­go do bi­twy. Po pro­stu prze­kro­czy­li gra­ni­cę miej­sca zwa­ne­go Va­wenn’ob­le­ris, a Key’la zo­rien­to­wa­ła się, że to już, bo ich ar­mia ście­śni­ła szyk, a wie­lu czwo­ro­rę­kich za­ło­ży­ło pan­ce­rze i heł­my, któ­rych nie uży­wa­no do tej pory.

Sama na­zwa „do­li­na” była tu my­lą­ca, gdyż ob­szar, któ­ry tak okre­śla­no, miał we­dług Ust Zie­mi po­nad trzy dni mar­szu śred­ni­cy. Czy­li oko­ło pięć­dzie­się­ciu mil ludz­ką mia­rą, jak wy­ja­śni­ła jed­no­oka. Po­noć kie­dyś na­praw­dę była to tyl­ko do­li­na – moż­li­we, że już wte­dy ol­brzy­mia – ale od­kąd va­ihi­ro­wie za­czę­li słab­nąć bez swo­je­go boga, jej kosz­mar­ne ema­na­cje roz­la­ły się wo­kół, po­chła­nia­jąc wiel­ki ka­wał świa­ta.

A za­tem pierw­sze ze­tknię­cie Key’li z Do­li­ną Żalu, prze­kro­cze­nie umow­nej gra­ni­cy, po­le­ga­ło na wspię­ciu się na so­lid­ne wzgó­rze i ru­sze­niu jego grzbie­tem.

— Uwa­żaj na wszyst­ko — po­wie­dział jej Czar­ny Bia­ły, któ­ry wła­śnie spra­wo­wał nad nią pie­czę. — Na to, co na zie­mi, i na to, co na nie­bie.

Key’la po­ki­wa­ła po­waż­nie gło­wą, ści­ska­jąc drzew­ce koh­hy w spo­tnia­łych dło­niach. Ko­cyk też za­cho­wy­wał się ner­wo­wo, pa­zu­ry jego le­wej dło­ni zgrzy­ta­ły nie­spo­koj­nie, oczy wę­dro­wa­ły po ho­ry­zon­cie. Po jed­nej stro­nie mie­li kil­ka niż­szych wzgórz, po dru­giej – kil­ka­set kro­ków od ich wznie­sie­nia – ru­mo­wi­sko ostrych, stro­mych skał, wy­glą­da­ją­cych jak ko­lek­cja ze­psu­tych, po­kry­tych próch­ni­cą zę­bów ol­brzy­ma. Wszech­obec­na czerń spra­wia­ła, że Key’la za­czy­na­ła mieć dzi­wacz­ne sko­ja­rze­nia.

I stam­tąd wła­śnie nad­szedł pierw­szy atak.

Na oczach dziew­czyn­ki gła­zy na­gle po­kry­ły się set­ka­mi stwo­rów. Nie­peł­nych – bez nóg, bez py­sków, z jed­nym nie­po­trzeb­nym do ni­cze­go skrzy­dłem albo po­je­dyn­czą łapą wy­ra­sta­ją­cą z ple­ców. Lub wręcz prze­ciw­nie, prze­peł­nych – z wie­lo­ma do­dat­ko­wy­mi koń­czy­na­mi, gło­wa­mi, ogo­na­mi, z kor­pu­sa­mi skła­da­ją­cy­mi się z byle jak po­łą­czo­nych frag­men­tów in­nych ciał. Lecz w tej hor­dzie po­ja­wia­ły się też be­stie w ja­kiś dzi­wacz­ny spo­sób wła­ści­we, sy­me­trycz­ne i za­mknię­te w do­sko­na­łych pro­por­cjach. Na­wet je­śli był to na przy­kład po­kry­ty łu­ska­mi stwór o gło­wie wołu, ła­pach niedź­wie­dzia i ogo­nie węża.

Któ­ry padł pierw­szy prze­szy­ty trze­ma strza­ła­mi.

Va­ihi­ro­wie raz-dwa usta­wi­li się w szy­ku. Uzbro­je­ni w dłu­gą broń drzew­co­wą oraz w cięż­kie mie­cze i to­po­ry wo­jow­ni­cy wy­su­nę­li się na­przód, a sto­ją­cy nie­co wy­żej, na grzbie­cie wzgó­rza, łucz­ni­cy po­sy­ła­li w nad­cią­ga­ją­cą falę obłę­du strza­łę za strza­łą.

Key’la sta­nę­ła za łucz­ni­ka­mi, ści­ska­jąc w dło­niach bo­jo­wy kij, któ­ry wy­da­wał jej się w tej chwi­li nie bar­dziej groź­ny niż mio­tła, i mo­dli­ła się bez­gło­śnie, by im się uda­ło. By po­two­ry zo­sta­ły wy­strze­la­ne do ostat­nie­go, nim doj­dą do li­nii pie­szych.